Spandan Pune

कलावंताशी लग्न करताना कायम त्याच्याकडे कलावंत म्हणून पहायची इच्छा आणि शक्ती असेल तर करावं... संसारात, व्यवहारात तो सामन्यापासून निराळा वागणार आहे हे गृहीत धरूनच करावं... त्याचं वागणं विक्षिप्त वाटेल पण त्याच्या विश्वात त्याला , त्याची अशी संगती असेल... ते आकलन होणार असेल तरच करावं... कलाकाराच्या सगळ्याच वृत्ती आणि विकार उत्कट असतात.. राग, प्रेम, लोभ, अभिलाषा, माया.... या सगळ्याच संवेदना पराकोटीच्या प्रखर असतात आणि त्यातल्या त्यात कुठल्या संवेदना केव्हा उफाळून येतील याचे संकेतही सामान्य पेक्षा निराळे असतात... अमुक एक भावना या वेळीच का ? असा प्रश्न त्या कलाकाराला रुचत नाही.. त्याला त्या क्षणी फक्त साथ हवी असते.... ---- व. पु. काळे

सूर, ताल, लय यांचा मेळ म्हणजे एका अज्ञात ऊर्जा प्राप्तीचा "अनामिक प्रवास"

कधी काही प्रवास हे पूर्व निश्चित असतात.
कधी काही प्रवास घडून आणले जातात.
कधी काही प्रवास हे अनपेक्षित पणे सुरु होतात.
तर कधी काही प्रवास हे एका प्रवासातून एका नव्या प्रवासाची सुरुवात करतात.

आपण गुरफटतो या प्रवासाच्या वाटा शोधण्यात त्याचा तळ आणि टोक यांच्यातील अंतर मोजण्यात...

नेमकं काय याचा विसर पडतो खरां..
मग कधी वाट भिरभिरावं फुलपाखरा सारख गंधाच्या शोधात.
कधी वाटं वाहत जावं नदी प्रमाण संत प्रवाहाच्या दिशेनं.
कधी कधी पसरावं चौफेर कस्तुरी सुगंधा प्रमाणं
कधी वाट धारण करावां तो गर्भ नवं निर्मितीचा
तर कधी वाटं
वेगवान व्हावं त्या आंधळ्या गरुडा प्रमाणं
कि घ्यावी भरारी चिवचिव करीत या अवकाशात आणि झोकून द्यावं स्वतःला पंखांच्या बळावर ?

बहरतं रहावं कल्पवृक्षा प्रमाणं
तर कधी पानझड होऊन रुजाव आशेचा अंकुर होण्यास आणि रुपांतरीत व्हावं एका भव्य वटवृक्षात...

प्रवासात कळतं नकळतं वेचावं सगळं,
अनुभवाव सारं,
चालतं रहावं पाउलं अन पाउलं

एका प्रवासातून दुसऱ्या प्रवासाच्या दिशेनं
चालतं रहावं फक्त चालतं
कधी ताल धरून,
कधी लयीत,
तर कधी सूरात सूरं मिसळत अनुभवावा फक्त 'नाद'
या प्रवासात येणाऱ्या अनेक कडू गोड आठवणींन सोबत चालतं रहावं

लेख :-
(चालतं रहावं फक्त चालतं)

स्पर्धा असो की प्रायोगिक अथवा व्यावसायिक प्रयोग. प्रेक्षक म्हणुन नविन काहीतरी पहायला मिळावं ही अपेक्षा असते. मनोरंजनाबरोबरच एखादा संदेश देणारी कलाक्रुती अधिक भावते आणि थेट काळजाला जाऊन भिडते. आणि मग प्रेक्षक म्हणुन भरभरुन दाद देतांना आपल्याही नकळत नाटकातील काही व्यक्तीरेखा विचारांमधुन थेट आपल्या सोबत वावरतात. नाटकातील काही पात्रे, वास्तवातील पात्रांशी साधर्म्य असणारी वाटु लागतात. मग ते नाटक केवळ नाटक रहात नाही. आपल्या अंतर्मनात कुठेतरी ते रुजलं जातं, आपल्या विचारांतुन आपोआपच फुललं आणि बहरलं जातं, आणि आपल्या आचरणातुन उतरलं जात व्यक्तीमत्वाचाच एक भाग बनुन जातंं..

तिसरी घांटा होते।
मखमलं ही उलगडते।
रंगरंगल्या अभिनेत्यांचे भानं हरवुनी जाते।।
कसली जादू होते।
भारुनी सारे जाते।
रसिकांसाठी आसू आणि हासू ठेउनी जाते।।
🎭 रंगभुमी दिनाच्या हार्दीक शुभेच्छा🎭