Cha davi

ចំណងជើង: បឹងនារីអាកាសចរ

ជាង១៥ឆ្នាំមុនជាពេលវេលាដែលយើងមិនទាន់មានទូរស័ព្ទទំនើបច្រើន។នៅពេលល្ងាច ជាពេលសម្រាកពីការងារ ភ្លើងបំភ្លឺភ្លុងៗសម្រាប់ដេញមូសចេញពីក្នុងវាលស្រែមួយកន្លែង។
ម៉ាស៊ីនបូមទឹកក៏បន្លឺសម្លេងក្បែរបឹងដ៏ធំុមួយ រួមជាមួយសម្លេងទឹកហូរបាញ់ចូលដីស្រែដែលមានភ្លឺជុំវិញ។
ព្រះអាទិត្យ ចាប់ផ្ដើមអស្តង្គត ចេញពន្លឺពណ៌មាសជះលើវាលស្រែដ៏ខៀវស្រងាត់។ខ្យល់ជំនោរនាពេលល្ងាច បក់មករំភើយ លើដើមស្រូវយោលយោកដូចទឹករលក។
ចំណាំងស្លឹកស្រូវប៉ះជាមួយពន្លឺ ព្រះអាទិត្យក្នុងមេឃខៀវស្រឡះបង្កើតពន្លឺព្រិចៗដូចគ្រាប់ពេជ្រ។

ផ្កា ស្មៅគ្រប់ប្រភេទ មានពណ៌លឿង ស្វាយ ក្រហម...ដុះក្បែរអង់តែនភ្លើងស្កេកស្កះចោលក្លិនក្រអូបប្រហើរ។បឹងដែលសម្បូរ ដោយដើមឈូក និងផ្កា ក៏ជះក្លិនពិដោរបញ្ច្រាសខ្យល់។សម្លេងបក្សាបក្សី ឮឲ្យរញៃហោះជាហ្វូងធំៗ ក្រុមខ្លះឡើងខ្មៅងងឹត ក្រុមខ្លះស ស្គុស នាំកូនចៅចូលទ្រនុំ។
ផ្កាស្មៅ ពណ៌ស ហុយឡើងទៅតាមខ្យល់ កន្តុំរុយ និងកណ្តូបហោះហើរចេញពីគុម្ពស្រូវឡើងព្រោងព្រាត។
សម្លេងលោត ទឹកប្រូងៗ មាត់ជជែកគ្នា ហែលដេញប្រឡែងឡើងល្អក់ទឹក។បឹងដ៏ធំ ទឹកដ៏ថ្លាឆ្វង់ឃើញឆ្លុះដល់បាត ហ្វូងត្រីដេញគ្នាវង់ឡើងចុះ។
សំណាញ់ ក៏ពង្រាយដ៏ធំគ្របលើពួកវា ហើយក៏ទាញឡើងគោកមាត់បឹង។
" បានត្រីធំៗណាស់!"
ក្មេងម្នាក់លាន់មាត់ " ដុត ទ្រនាប់ប្រហុកអាំង!"
ថាហើយ ក៏ហក់ទឹកដៃឈោងទាញ រុក្ខជាតិទឹក ដូចជា ជន្ទល់ភ្នំ ត្រកួន ព្រលិត កំពីងពួយ ម្អម កន្តោលេត កញ្ឆែតទឹក...។ហើយឆ្លៀតរាវខ្យង ខ្ចៅ លៀស គ្រំ ចាប់ក្តាមថែមទៀត។

គេហែលមកក្បែរច្រាំង យករបស់ទាំងនោះឲ្យបងស្រីគេ។សូយ៉ា យករបស់ទាំងនោះមកលាង ហើយបេះក្រូចឆ្មា និង ត្រប់ ស្រួយ ត្រប់វែង ម្ទេស អាចម៌ចាប ប៉េងប៉ោះ ល្ហុង កន្ធុំថេត ក្បែរដីហ្នឹង។បន្ទាប់មកយកត្បាល់ពីលើគោយន្ត យកដាក់គ្រឿងក្រូវ ដុតប្រហុក ម្ទេស ខ្ទឹមស ក្រហម ប៉េងប៉ោះ ។យកមកបុក ដាក់ម្ជូរក្រូច ។
" ត្រជាក់ស្រួលណាស់!" ខ្លួនសើមរួមនឹងខ្យល់ធ្វើឲ្យត្រជាក់ល្ហឹម
សម្លេងបាចទឹកលើគ្នា ហួត ចាប់ទាញដើមកក់លេង " កក់មូលនេះគេយកធ្វើកន្ទេលទេតើ!"
សម្លេងសាប់ល្ហុង សម្លេងត្បាល់អង្រែលាន់ឮព្រមគ្នា។សូយ៉ា លាងបន្លែហើយចាក់ទឹកចោលឈូ កាច់សណ្តែកកួរចូលក្នុងត្បាល់ ដាក់សណ្តែកដីទើបនឹងលីងនិងអុំហើយ។
បុកញុំៗ ដួសដាក់ចាន កោសត្បាល់ខ្វោកៗ ដួសមួយស្លាបព្រាមកហូបលេង " ឆ្ងាញ់នៀក!"។
នាងដើរទៅមាត់ទឹកហើយស្រែកថា " ណែ!ជិតឆ្អិនអស់ហើយ រូតរះបន្តិចមក" ។ក្លិនឈ្ងុយ កុក កង្កែបអាំង ក្រួចបំពង ទា ដុត និង ត្រី ខ្យង ក្តាម ស្ងោរជ្រក់ អណ្តើក។
សូយ៉ា ដណ្ដាំបាយនិងឆ្នាំងដី ហើយបន្ថយភ្លើងអុសពេលបាយខះ។មេអំបៅពីរបី ក៏ចោមរោម នាងហើយក៏ហោះបាត់។

បាយឆ្អិន នាងក៏ ដួសវាដាក់ស្លឹកឈូក ហើយក្រាលកន្ទេលកកលើដីក្រោមដើមព្រីងធំបែកមេឃសាខា។នាងយកកូនចានអំបិល ម្ទេសលីងនិង កាពិ មកជ្រលក់ជាមួយក្តិបស្វាយ រង់ចាំ បងប្អូន និងអ្នកជិតខាងមកញុាំបាយទាំងអស់គ្នា។
ហួត ដែលឡើងមកពីទឹកមុនក៏កាន់ចង្កាក់សាច់និង ត្រីមក។មានទាំងសុនខ ដែលឈ្មោះជុយ មកផងដែរ។សុនខ នោះ តាមបក់កន្ទុយហៀរទឹកមាត់ មើលទៅដៃហួត។ហួតក៏កាច់ក្បាលត្រីឲ្យអាជុយ " ណេះសុីទៅ!"។
ថ្ងៃកាន់លិច មេឃក៏កាន់តែត្រជាក់ សម្លេងខ្យល់បក់មកពីជើងវូៗ រួមជាមួយសម្លេងអាជុយព្រុស។ទឹកពុះឮសូរគ្រក់ៗ កន្និដ្ឋា ក៏លើកចាក់ចូលក្នុង បំពង់ឫស្សី ឆុងកាហ្វេញុាំ។
ម៉ុយ ដែលទើបនឹងឡើង ពីទឹកកាន់ជាមួយបំពង់ឫស្សី ទឹកត្នោតជូរជាស្រាអង្ករមួយឪទិន។
អ្នកមុជទឹក ចាប់ផ្ដើមឡើងមកបណ្តើរ នៅតែសង្សារមួយគូ។ណារី ដែលចោមពុង និយាយសាសងជាមួយ ផាត ជាសង្សារ។និយាយបណ្តើរសើច បណ្តើរ ឡើងកក្អឹក មិននិយាយអីមើលមុខគ្នាក៏សើច។
ហួតដែល មើលពីលើគោកទៅក៏ជ្រេញ មើលគ្នាភ្នែកដឹងចិត្ត បើត្រីក្រឹមផើមបាត់។ផាត ក៏បេះផ្កា រំចង់មកដោតនឹងត្រចៀក ណារី ស្នាមញញឹមអៀនរកគ្នា។ភ្លាមនោះណារី " អា៎ៗ...ឈ្លើងទាម" ពួកគេ ក៏ស្ទុះឡើងគោក " ល្មមឡើងហើយគេចាំបាយឡើងព្រាត!"។
យប់យន់ ចាប់ផ្តើមកាន់តែមកដល់ គ្រប ដណ្ដប់ដោយពណ៌ខ្មៅ។ក្លិនផ្កា និង ដើមស្រូវភាយៗ ក្នុងខ្យល់ រួមជាមួយក្លិនដ៏ឈ្ងុយម្ហូបតាមបែបអ្នកស្រែចម្ការ។សម្លេងចង្រឹត និងសត្វរាត្រីបន្លឺ ឡើង។ពន្លឺ ភ្លើង និងផ្កាភ្លើង បង្ហាញសកម្មភាពបរិភោគអាហារជុំគ្នាយ៉ាងរីករាយ។
អាជុយ ព្រុសវូសៗ កន្និដ្ឋាក៏កាច់ ក្បាលទាឲ្យ វាទើបស្ងាត់មាត់។" ឆ្ងាញ់ហាស៎ៗ" គ្រប់គ្នាលាន់មាត់ បាយអង្ករសម្រូបស្រូវថ្មីម្លិះបុកដោយដៃ។ប្រហុកសាច់ បុក ជ្រលក់ត្រីអាំងទ្រាប់ជាមួយអន្លក់ខ្ចីល្វក់ស្រួយគ្រួបៗ។
គ្រប់គ្នាបាយនឹងដៃ ចាប់ម្ហូបនឹងស្លាបព្រា ផឹកទឹកដាក់ទឹកកកអប់ផ្កាម្លិះត្រជាក់ចិត្ត និងស្រា អង្ករថ្មីៗ។
" ឡូវសូយ៉ា ធ្វើ ម្ហូបឆ្ងាញ់ណាស់...ឆាក្តៅកង្កែបនេះឆ្ងាញ់បស់គេ!" ម៉ុយនិយាយ។សូយ៉ាសើច " ម្ហូបហ្នឹង កន្និដ្ឋាអ្នកធ្វើទេ!" ម៉ុយងក់ក្បាល " ចុម ឡូវ កន្និដ្ឋាពូកែធ្វើម្ហូប បែបចង់បានប្តីហើយតាមមើល!"។កន្និដ្ឋា សម្លក់ " គ្រាន់តែចេះធ្វើចង់បានប្តី?" ហួតតបជំនួសប្អូន " ម៉ែជេររាល់ថ្ងៃបាន បានប៉ុណ្ណោះ!"។
គ្រប់គ្នា អស់សំណើច ហើយកំពុងខ្វែងដៃលូកចានបុកល្ហុង ។បន្លែ ស្រួយៗ ទ្រនាប់ ក្តាមប្រៃ ទំពាំងព្រិច និង ខ្យង ខ្ចៅ ក្តាម ដុត ទឹកប្រហុក ។កណ្តូប ចង្រឹត ខ្មុល លីង ទំពារគ្រួបៗ " ជល់កែវមួយ !" ប្រុសៗនាំគ្នាជល់កែវ ។
" បោះតង់នៅវាលស្រែឃើញសប្បាយហេស៎?"
ហួត និយាយ ផ្កាយរះពេញមេឃ ស្រាប់តែមានទេពស្យុតធ្លាក់ចុះមក។អ្នកខ្លះក៏លើកដៃបួងសួង សម្លេងតន្ត្រីចេញពីវិទ្យុ ក៏បន្លឺឡើង។
" មេឃ អើយម្តេចក្រភ្លៀងម្ល៉េះ ទ្រូងខ្ញុំស្ទើរប្រេះខ្ទេចទៅហើយ...." ឃ្លាចម្រៀង
ផាច់!!
ផាតវាយស្មា ហួត " ភ្លៀងទៅហែង...ដឹងតែ យប់នេះអណ្តែតតង់ល្មម"
ហួតតប " វាមិនដែលតាមចម្រៀងទេហា៎!" ភ្លាមនោះ ផ្លេកបន្ទោរ " នក៎! អញថាហើយថា"
ផាតដូរ ប៉ុស្តិ៍ " can't come down... I 'm your toxic" ឃ្លាចម្រៀង
" ហូយ!ស្តាប់អង់លេអីណា!"
ហួតថាឲ្យផាត " បងផាតដាក់បទនេះហើយកុំដូរ!" ណារីប្រាប់សង្សារ ផាតក៏កាន់វិទ្យុ របស់ហួតទៅធ្វើមិនដឹង។
ដល់អស់កម្លាំងរៀងខ្លួន ពួកគេចូលតង់ដើម្បីសម្រាក ស្រីៗតាមស្រីៗ ដែលប្រុសៗនៅអង្គយផឹកនៅឡើយ។

អង្គុយ និយាយគ្នាសុខៗ ហួតក៏លាន់មាត់ " ឡូវស្រីដេកអស់់ហើយ ញុមនិយាយរឿងមួយឲ្យស្តាប់ អ៊ំ សម និង មីង យន់ គាត់ក៏ដឹងដែរ " ហួតមើលទៅអ៊ំ ប្តីប្រពន្ធទាំងពីរនាក់អង្គុយជាមួយពួកគេដែលជាម្ចាស់ស្រែជាប់គ្នា។

" អើ និយាយមកក្មួយ!" ប្តីប្រពន្ធ នេះក៏លាន់មាត់
ហួតចាប់និយាយដោយទឹកមុខ មាំនិងតានតឹងថា " បឹង ក្បែរហ្នឹងជាកន្លែងធ្លាប់ធ្លាក់យន្តហោះកាលសម័យប៉ុលពត...ដែលយន្តហោះជាយន្តហោះដឹកអ្នកដំណើរ ជនជាតិបរទេស មានខ្មែរផងដែរ អ្នកទាំងនោះ សុទ្ធតែជា ការទូត អ្នកជំនួញ ទាហាន នាវិក អគ្គមេបញ្ជាការ ជើងអាកាស វេជ្ជបណ្ឌិត សាស្ត្រាចារ្យថែមទៀត...."
អ៊ំ សម មីងយន់ក៏ងក់ក្បាល " មែនហើយ !អាអូន មីងកើតទាន់សម័យហ្នឹង គឺថា..." គ្រប់គ្នាផ្ទៀងស្តាប់ " កាលហ្នឹងស្លាប់រាល ហើយយន្តហោះហ្នឹងបានធ្លាក់ចំអ្នកស្រែ ក្បែរហ្នឹង កម្ទេចរបស់វា បានត្រូវអ្នកស្រែកំពុងច្រូចស្រូវ ចំហេះដែលសល់ពីយន្តហោះ បានរាលឆេះស្រែដែលទុំច្រូតរាលស្លាប់ មនុស្សអស់មួយស្រែទៀត ...ប៉ុន្តែចម្លែកអី សល់នារីបម្រើការយន្តហោះម្នាក់..."
មីងសមឈប់បន្តិច ក៏និយាយតទៀត " ឯងដឹងអត់?នាងនៅក្នុងយន្តហោះហ្នឹងទេ!តែ នាងមិនស្លាប់ ទាំងអ្នកនៅក្នុងស្រែស្លាប់ទាំងអស់ រួមទាំងឪពុកមីងដែរ ...មីងដែល រៀបនឹងទៅស្រែយកបាយឲ្យពុក ក៏ឃើញភ្លើងឆេះសន្ធោរសន្ធៅ ស្រាប់តែនារីម្នាក់នោះដើរចេញពីភ្លើង ធ្វើមិនដឹងគ្មានរបួសរលាត់សូម្បីបន្តិច!"
គ្រប់គ្នាជក់ចិត្ត ដិតអារម្មណ៍ " ហើយនាងជាជនជាតិ ខ្មែរយើងហ្នឹងឯង ក្រោយមកទៀតឮថាជាកូនអ្នកភូមិភាគឥសាន!...ហើយឮគេនិយាយថា វាមិនដែលអ្នកណាមានជីវិតចេញមកបាន ក្នុងស្ថានភាពបែបហ្នឹងទេ! ហើយគេនិយាយទៀតថា នាងច្បាស់ជាអ្នកចេះមន្តអាគម ធ្មប់ ជាក់ជាមិនខាន ឮថានាងត្រូវគេតាមចាប់ ដោយមានទោសជាអ្នកបង្កឲ្យយន្តហោះធ្លាក់នៅពេលនោះ"

មីងសម បន្ត អាជុយ ព្រុសៗវូសៗមើលមកពួកគេដោយកែវភ្នែកវ័យខ្លាច " ឮថារដ្ឋាភិបាលបរទេស បានតាមចាប់នាងមកដល់ភូមិយើង នាងព្យាយាមរត់ពួនលាក់គេចខ្លួន...ថ្ងៃនោះ ខេន ដែលជាពួកម៉ាកមីងបានត្រូវនាងនិយាយប្រាប់ថា នាងជាអតីតទាហានជើងអាកាសរបស់យើង នាងសុើបដឹងថាបរទសមួយក្រុមនឹងមកបំផ្លាញយើង នាងរៀបគម្រោងធ្វើឲ្យយន្តហោះធ្លាក់...នាងត្រូវបានពួកភ្ញៀវរំលោភបំពានរហូតដល់មានផ្ទៃពោះពេលបម្រើការជានារីអាកាសចរ និងតណ្ហាឲ្យពួកក្រុមយោធា អ្នកមានៗ នាវិក អីជាដើម"

" ខ្លួនប្រាណរបស់នាងសុទ្ធតែសាក់ យ័ន្តគាថាខ្មែរបុរាណ...និយាយទៅគួរឲ្យខ្លាច ណាស់ ពួកបរទេសនោះព្រៃផ្សៃ ខឹងនាងសម្លាប់ពួកប្រមុខដឹកនាំ អ្នកចេះដឹង របស់ពួកវា ពួកវា បានចាប់ នាងទាំងរស់ តែមុនចាប់បានពួកនោះក៏ត្រូវខ្លាំងដែរស្លាប់មនុស្សឡើងរាល..."

មីង សម ក៏ស្រមៃដែលជាសោកនាដកម្មមួយក្នុងភូមិកាលនោះ។អមរា អតីតនារីអាកាសចរ ដែលរួចរស់ជីវិតតែម្នាក់គត់ក្នុងហេតុការណ៍ធ្លាក់យន្តហោះ។នាងត្រូវ គេរកឃើញថាជាអ្នកបង្កឲ្យយន្តហោះធ្លាក់ ដោយប្រអប់ខ្មៅក្នុងយន្តហោះនិងលេងអំពី អំពន្ធ័ ថែមទៀតផង។ពួកបរសទេស បានបាញ់ប្រហារលើនាង អមរា ក៏សូត្រមន្តអាគមសម្លាប់ពួកនោះស្លាប់អស់។
អ្នកខ្លះ ក៏យកកាំភ្លើង បាញ់ខ្លួនឯង អ្នកខ្លះ ក៏បាញ់ កាប់ ចាក់ សម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។រៀបនឹងឈ្នះ ទៅហើយ ទាហានម្នាក់ ក៏បោះរូបថតមួយចំនួនឲ្យនាងមើល។
វាជារូបថត នាងត្រូវគេរំលោភបំពាន ដោយមនុស្សប្រុស ចង់២០០ នាក់ តាំងពីនាងធ្វើការ ដោយ ភ្ញៀវវីអាយភីលើយន្តហោះដែលនាងបម្រើការ។អមរា ឃើញបែបនេះក៏ទន់ជង្គង់ នឹកគាថាអ្វីមិនចេញ យំហ៊ូ "ខ្ញុំ ធ្វើដើម្បីប្រទេសជាតិ"។
បុរសជាទាហាន កូនកាត់ខ្មែរនោះបាននិយាយយ៉ាងមានប្រៀបថា " នាងមិនស្មើនឹងសម្រាមផង "។អមរា ក៏ងើយមុខសម្លក់ " អាចោរក្បត់ជាតិ ឈាមជ័រជាខ្មែរ តែថោកទាប លក់ប្រទេសជាតិខ្លួនឯង"។បុរសនោះ ក៏ដៀលមកវិញ " ប្រទេសណាដែលផ្តល់កិត្តិយស ភាពស្រណុកសុខស្រួល មាសប្រាក់ ទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំបម្រើប្រទេសនោះ...ប៉ុន្តែគិតពីខ្លួនឯងសិនទៅ កុំទាន់គិតរឿងប្រទេសជាតិនៅពេលនេះ គិតថាកូនក្នុងពោះនាងជាកូនអ្នកណាសិនទៅ"គេដឹងចំនុចខ្សោយរបស់នាងហើយ។
អមរា ឱនមើលពោះ ខ្លួនឯង មិនដឹងនរណាជាឪពុក។ទោះជាយ៉ាងណា នាងនៅតែជាមនុស្សដែលស្រលាញ់កិត្តិយស នាងមានភាពអៀនខ្មាសណាស់ ដែលគេសួរថានរណាជាឪពុកកូន។សម្តី ចាក់ដោតរបស់ ទាហាននោះបានបន្លឺឡើង " ស្រី ស្មោគគ្រោក ប្រុសច្រើន..."
" ខ្ញុំធ្វើដើម្បីប្រទេសជាតិៗ..." អារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ បន្ទោសខ្លួនឯង នាងសូត្រមន្តអាគមខុសជាច្រើនដង រហូតចេញឈាមតាមច្រមុះ។អមរា មានអារម្មណ៍ឈឺពោះឡើង ឈាមក៏ហូរស្រក់លើដី ឃើញឱកាសល្អដែលនាងទន់ខ្សោយ។ទាហាន នោះ ក៏ចូលមកក្រៀកហើយទាញអូសអមរា ដែលធ្លាប់តែមហិមាទៅយ៉ាងងាយស្រួល។គេចង អមរា នឹងដើមព្រីង
នាងហាក់មិនអាចសូត្រ មន្តអាគមព្រោះគ្មានកម្លាំងកំហែង។មនុស្សខ្លាំង យ៉ាងណា ពេលដែលចាញ់ ចាញ់នៅពេលគេបំបាក់ទឹកចិត្តនេះឯង។នាង ហាក់រងវិបត្តិផ្លូវចិត្ត វិលវល់ រកដំណោះស្រាយមិនឃើញ ប៉ះពាល់សតិអារម្មណ៍ ហើយចេះតែសួរខ្លួនឯងថា " កូន នេះជាកូននរណាៗ" នាងចេះតែសួរខ្លួនឯង។ធ្លាប់ជឿជាក់ថា វាជាកូននាងជាមួយសង្សារ តែពេលនេះចាប់ផ្តើមស្រពិចស្រពិល " ចាំទៅសួរយមរាជនៅឋាននរកទៅ!"។
ថាហើយទាហាននោះ ក៏លើកកាំបិតចាក់ ទៅលើពោះនាងបម្រុងវះយកកូន។នាងក៏ទប់ដៃគេមុននឹងស្លាប់ ព្រោះទើបនឹកឃើញរឿងមួយ រួចខ្សឹបទៅកាន់គេថា " កូននេះជាកូនរបស់ឯង អាចង្រៃ..." នាងបានស្តោះទឹកមាត់ដាក់បុរសនោះ។ទាហានខឹងនោះណាស់ ចាក់បំពង់ ក នាងជាច្រើនកាំបិត មិនជឿ ព្រោះគេមានសម្ព័ន្ធភាពជាមួយនាងតែម្តងប៉ុណ្ណោះ។
គេលូក យកកូន ដែលរស់រវើក យំង៉ា បម្រុងសម្លាប់ តែពេលនឹកឃើញពាក្យសម្តី អមរ៉ា ក៏បែរមុខទារកមើល។វាដូចនឹងគេខ្លាំងណាស់ បន្ទាប់មកទាហាននោះសម្រេចចិត្តពិនិត្យ DNA ឃើញថាគេពិតជាកូនរបស់ខ្លួនមែន។

មីងសមតំណាល រឿងទៀតថា " ព្រលឹងអមរា នៅតែលតោលវិលវល់ យំ សួរ ថា កូននេះជាកូនអ្នកណា?កូនខ្ញុំនៅឯណា?" ហើយតែងតែលង អ្នកមកក្បែរដើមព្រីងនេះ។
" ថាមិចដើមព្រីងនេះឬមីង?"
ព្រឺសម្បុរខ្ញាក តែម្តង អាជុយក៏ព្រុសកាន់តែខ្លាំង " ហ្នឹងហើយ!ហើយឮទៀត ថាខ្មោចអមរា នាងមិនកាចទេ មិនព្យាបាទ ធ្វើបាបអ្នកណាឡើយ..តែអ្វីដែល..."
" អ្វីទៅមីង?"
" អ្វីដែល អាក្រក់ គឺវិញ្ញាណពួកដែលបានស្លាប់ធ្លាក់យន្តហោះ ដែលជាបុរសៗ មានទាហាន វេជ្ជបណ្ឌិត សាស្ត្រាចារ្យ នាវិក ការទូត រដ្ឋមន្ត្រី ដែលកាចសាហាវ ល្មោភកាម តាំងពីនៅរស់...ស្លាប់ទៅវិលវល់ គ្មានញាតិឧទ្ទិសកុសលក្លាយជាវិញ្ញាណអាក្រក់ ពួកគេដូចជើងកប ថែមទាំងឮថា តែងតែយកស្រីក្រមុំ ទៅតាមទៀត!"
ឮ បែបនេះ ញាក់សាច់កាន់តែខ្លាំង " កាលមុន ក្មេងស្រីកំពុងពេញស្អាត ១៨ឆ្នាំយកបាយឲ្យពុក ស្រាប់តែ ត្រូវលង់ទឹកទាំងដែលនាងចេះហែលទឹកស្ទាត់ជាកូនអ្នកទន្លេយើង បឹងនេះយកស្រីក្រមុំច្រើ នាក់ហើយ"
ឮបែបនេះ ហួត ផាត ម៉ុយ ភើតពោះ សំណាងស្រីៗលេងតែណារី ហើយណារីមិនអី។

" កាល១០ឆ្នាំមុន បឹងនេះ គេហាមមិនឲ្យចុះលេងទេ..ព្រោះ ស្រីៗក្រមុំ ក្មេងចាស់ ប្រុសៗ ដឹងតែស្លាប់ ព្រោះជើងកប ទើបតែឥឡូវ គេឈប់គិត ហើយរឿងក៏សាបអស់ទៅហើយ"
ឯស្រីៗដែលដេកក្នុងតង់ឯណេះវិញ ស្តាប់អីមិនស្តាប់ស្តាប់ និទានខ្មោច។កន្និដ្ឋា ក៏ឈឺនោម បានបបួល សូយ៉ាទៅជាមួយ ពេលមកវិញ សូយ៉ា ក៏ជាន់ភក់ ។ពួកនាងទៅក្បែរបឹងដើម្បី លាងជើង ភ្លាមនោះ ស្រាប់តែលេចចេញខ្មោចអមរាមក។លងពួកនាង ទាំងមិនទាន់ដាក់ជើងចូលទឹក។

សូយ៉ា និង កន្និដ្ឋា ក៏រត់ទៅរក ក្រុមប្រុសៗនិងអ៊ំសម មីងយន់ឲ្យជួយ។ " ខ្មោចៗ" គ្រប់គ្នាផ្អើល " កើតអី?" សូយ៉ានិយាយទាំងដង្ហក់ថា " ខ្មោចស្រី ស្លៀកឈុតនារីអាកាសចរ!" មីងសម ក៏ធូរទ្រូង " ប្រហែល អមរា មិនចង់ឲ្យឯងចុះទឹក!"។
" ហេតុអីទៅអ៊ំ?"កន្និដ្ឋាសួរ
និយាយៗគ្នាក៏មិនឃើញ ណារី " ណារីទៅណា?" ផាតសួរ "នាងប្រាប់ថាមកទីនេះ ព្រោះមិនទាន់ងុយហើយ!"
" អត់មានឃើញនាងទេ!"
អាជុយ ព្រុសហើយ រត់ទៅបឹង គ្រប់គ្នារត់តាម ស្លុតចិត្តសឹងតែគាំងបេះដូង ។ណារី ស្លាប់អណ្តែតក្នុងទឹក ប្រហែល៤ ម៉ោងមកហើយ ។ចុះអ្នកដែល ញុាំបាយ និយាយគ្នាលេងនោះជាអ្នកណា?
វិញ្ញាណអមរា ក៏ចេញមក " ខ្ញុំមិនអាចជួយនាងទេ ព្រោះនាងធ្លាប់ជានារីអាកាសចរ ក្នុងយន្តហោះ ដែលបានធ្លាក់ នាងមិនទាន់ចប់សន្យានៅឡើយ ដូចនេះនាងត្រូវមកបម្រើពួកគេដើម្បីបញ្ចប់កិច្ចសន្យា..." ផាតយំឱបសាកសព សង្សារជាទីស្រលាញ់។
" អ្នកទាំងអស់គ្នា សុទ្ធតែមិនទាន់បញ្ចប់កុងត្រានៅឡើយទេ..."
ហើយអមរា ច្រានទម្លាក់អ្នកគ្រប់គ្នាទៅក្នុងបឹង " នៅធ្វើជាទាសករ ឲ្យយន្តហោះនេះជំនួសខ្ញុំផង!" អមរា បានច្រានពួកគេដើម្បីជំនួសកន្លែងនាង ឲ្យក្លាយជាជើងកប ចាំទីនេះជំនួសនាង។តាមពិតអមរា ត្រូវសម្លាប់ហើយទម្លាក់ចោលកណ្តាលបឹង មិនមែន ក្រោមដើមព្រីងទេ។ទើបក្លាយជា វិញ្ញាណវិលវល់ ចាំអ្នកដែលធ្លាប់ធ្វើការជាមួយ តែពួកគេបានទៅចាប់ជាតិ ទើបនាងចាំពួកគេមកបម្រើការងារ ជំនួសនាងវិញនៅទីនេះម្តងទៀត។
" អត់ទេៗ"គ្រប់គ្នាស្រែក ដៃជាច្រើនបានមកចាប់ពួកគេ ជ្រមុជចូលទៅក្នុងទឹក។អាជុយ ព្រុសវូសៗ អមរា ក៏សម្លាប់ឆ្កែនោះ ដោយនិយាយថា កូនយើងនៅឯណា?
មុននឹងស្លាប់អាជុយ ចាំជាតិ ដឹងថាខ្លួនជាឪពុក កូនរបស់អមរា។កូនរបស់ពួកគេ បានធ្វើអត្តឃាត បន្ទាប់ពីដឹងថា ឪពុកអ្នកសម្លាប់ម្តាយខ្លួនឯង។
អាជុយ ក៏ដាក់ដៃលើដៃអមរា នាងក៏ឃើញគំនិតក្នុងខួរក្បាលរបស់អាជុយ។អាជុយ ប្រាប់ថា ហួតជាកូនប្រុសពួកគេពីជាតិ មុន ដែលជា ភីឡុត លើយន្តហោះធ្លាក់នេះមកចាប់ជាតិជាកូននាង។ហើយ កូននាងចាប់ជាតិ ជាហួត ឮបែបនេះ អមរា ស្រែក រង្គើទឹក មុជរក ហួត តែមិនឃើញ។យំ ស្រែក បែកអាកាស ហើយសម្លេងយំរកកូនរាល់រាត្រី រហូតអស់ជាច្រើនឆ្នាំ។
រហូត ២០ឆ្នាំគេសម្រេចចិត្តលុបបឹងនេះ ចោល ដើម្បីបញ្ចប់សោកនាដកម្មដែលកើតឡើងមិនចេះចប់។

ចប់