Zamineh_net

.



شماره‌ی بیست و دوم زمینه به رزالیند کراوس (متولد ۱۹۴۱) منتقد و نظریه‌پرداز هنر، یکی از تأثیرگذارترین منتقدان قرن بیستم می‌پردازد. کرواس از سال ۱۹۷۶ که مجله‌ی «اکتبر» را بنیان نهاد تا امروز هم‌چنان به نوشتن نقد و تدریس مشغول است. اهمیت و ضرورت پرداختن به کراوس در تردید و بازنگری مداوم او در هنر مدرنیستی و توجه به ارزش‌هایی است که در اثر نظریات غالب فکری نادیده گرفته شده‌ و یا به حاشیه رانده شده‌اند. کراوس تلاش کرده است تا پویایی زبان شخصی و مواضع زیبایی‌شناسانه‌ی هنرمند را تنها معیار قابل اعتماد برای ردیابی اصالت و خلوص در آثار او در نظر بگیرد.

—

در سلسله پست‌های نیم‌نگاه زمینه، به شماره‌های پیشین مجله‌ی‌ زمینه نیم‌نگاهی می‌اندازیم.
می‌توانید از طریق وبسایت زمینه (لینک داخل بایو)، به پی‌دی‌اف‌ کامل مجله دسترسی داشته باشید.

—-

🏷️:

تصویر اسلاید ۴ | پیت موندریان،ترکیب‌بندی با قرمز، زرد، آبی و سیاه، رنگ‌روغن روی بوم، ۵۹ در ۵۹ سانتی‌متر، ۱۹۲۱، موزه‌ی لاهه، هلند

تصویر اسلاید ۶ | رزالیند کراوس

تصویر اسلاید ۸ | سول لویت، «سازه‌ی هندسی»، ۱۹۹۰، گالری لیسان، لندن

تصویر اسلاید ۱۰ | ماکس ارنست، «درختان منزوی»، رنگ روغن روی بوم، ۸۰ در ۱۰۰ سانتی‌متر، ۱۹۴۰، موزه‌ی تایسن بورنمیزا، مادرید

——

#نقاشی

تیستر گیتس ۱۹۷۳

آثار تیستر گیتس (Theaster Gates)، هنرمند، آرشیویست و کیوریتور آمریکاییِ متولد ۱۹۷۳، شامل مجسمه‌سازی، چیدمان، پرفورمنس، توسعه‌ی شهری و بازآفرینی فضاهای شهری از طریق هنر است. او هنر را وسیله‌ای می‌داند برای ایجاد ارتباط میان مردم و مکان‌ها، ابزاری برای شکل دادن جامعه و تسهیل‌کننده‌ای برای گفت‌وگو درباره‌ی مسائل اجتماعی مهم.
اثر «۱۲ تصنیف برای خانه‌ی هوگنوت» (12 Ballads for Huguenot House) چیدمانی است که در سال ۲۰۱۲ در هتل تاریخی متروکه‌ای در کاسل آلمان برای نمایش در داکیومنتا ۱۳ ساخته شد. این چیدمان بازسازی بلندپروازانه‌ای است از این هتل با استفاده از نیروی کار و مصالح ساختمانی متروکه در محله‌ی سیاه‌پوستان جنوب شیکاگو. گیتس از این طریق ارتباطی برقرار می‌کند میان هوگنوت‌های پروتستانی که در قرن هجدهم از فرانسه‌ی کاتولیک‌محور رانده شدند و آفریقایی‌آمریکایی‌هایی که در قرن بیستم از ظلم و خشونت‌های جنوب آمریکا گریختند.
انتقال این مصالح، همراه با اجرای موسیقی زنده‌ی گروه «Black Monks of Mississippi»، هتل هوگنوت را به مرکزی معنوی برای رویداد داکیومنتا (۱۳) تبدیل کرد. این ساختمان سه‌طبقه علاوه بر نمایش آثار حجم و چیدمان، بستری شد برای گفت‌وگو، اجرای موسیقی و محلی شد برای اقامت تیم سازندگان و هنرمندان.
پروژه‌ی «۱۲ تصنیف برای خانه‌ی هوگنوت» مطالعهی عمیق‌تری از مفهوم فضا را از نگاه هنرمند ارائه می‌دهد. گیتس با این کار، مفاهیم فراموشی، بازیافت و بازآفرینی را در قالبی هنری و چندرسانه‌ای به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان گذشته‌های متروک را دوباره به زندگی بازگرداند. هم‌چنین این پروژه از موضوعاتی مرتبط با دغدغه‌های سیاه‌پوستان به گفت‌وگویی درباره‌ی نقد نهادها و ارائه‌ی ایده‌ای جدید از لند آرت گسترش می‌یابد.

———-

هر بار در پرونده‌ی «داستان یک اثر»، به برخی از آثار بحث‌برانگیز و جریان‌ساز هنر معاصر می‌پردازیم، آثاری که واکنش‌های مختلف و گاه متضاد را به همراه داشته‌اند.

———-


#هنرمند #زمینه #تیسترگیتس