Fazad Architects Group

#

با غصه و اندوه فراوان نتوانستم در مراسم چهلمِ مادربزرگ شرکت کنم. نرفتم، چون اگر رفته بودم، آگاهانه سند می زدم این رفتن را به نام آخرین دیدار با خانه‌ی پدربزرگ و من همیشه از آخرینها متنفرم. همه چیز را آدم بار اوّلش را می فهمد، بار آخر را هیچ وقت نه.. نباید بفهمد..

دنبال وصیت‌نامه مادربزرگ که گشته بودند، در برگی از دفتر پدربزرگ به تاریخ ۶۷ سال پیش، شعری از گلستان سعدی.. درخشیده.. به خطّ پدربزرگ.. /مرسی مامان که عکسش رو برام فرستادی../ و من از روی عکس، بوسیدم.. دست‌خط آقاجون رو بوسیدم..

کاش می‌شد به جای دست‌خط، دست‌های پدربزرگ رو بوسید.. بغل کرد، بوسید.. بویید.. آخ که چقدر هیچ فعلی در جهان به اندازه‌ی رفتن سخیف نیست……

: چو انسان را نباشد فضل و احسان؛ چه فرق از آدمی تا نقش دیوار……

#

قهرمانِ من؛
مرسى كه به من عاشقى ياد دادى،
آزادى، ديوانگى، رهايى، شادى،
ياد دادى كه جهان رو زيبا ببينم
و به من اين باور رو دادى كه مى تونم جهان رو زيباتر كنم،
و ياد دادى حتى وسط معامله هاى سنگين آهن و فولاد حواسم به تك تك مورچه هاى در حال گذر از حاشيه‌ى ناامنِ جهان باشه،
و ياد دادى كه وسيع و سخت باشم،
مرسى كه ياد دادى گذشتن رو، بخشنده بودن رو، بزرگ بودن رو،
امّا ببخشيد كه نميشه به خوبى تو بود.....
#مامان ♥️

#

از روزی که روغن و ماکارونی و ماست و برنج گران شده و آدم‌ها زیر آوارِ متروپل جان داده‌اند، صبح‌ها دلم نمی‌خواهد از خواب بیدار شوم. حتی در این جزیره غریب دورافتاده‌ی خوش‌رنگ، آدمها خشمگین‌تر شده‌اند..

چندشب پیش رفته بودم پاندا.. زنی در صف خطاب به مردی افغان که چرخ خریدش پر بود از پیاز و سیب زمینی و هندوانه، فریاد زد که: یه ذره هم برای طالبان بردار.. همانجا شوق گیلاسهای نوبرانه را رها کردم و از صف خارج شدم.. دلم نمی‌خواست انسانی که بی‌دلیل از شرم قرار بود صورتش سرخ شود را ببینم..

نه…. نتیجه این کارخانه‌ی تولیدی انسانی نیست.. ما هم شاید افغان بودیم، شاید مهاجر بودیم و بی‌وطن و غریب و بی‌صدا.. نه.. نتیجه این کارخانه‌ی تولیدی انسانی نیست.. برای همه‌ی ما آرامش آرزو می کنم؛ در روزهایی که زورِ امیدمان به واقعیت‌ در لحظه نمی‌رسد.

#

می‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد.
غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه.
می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا.
دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که.

#

من
دلم
سخت گرفته‌ست
از این مهمان‌خانه‌ی مهمان‌کُشِ روزش‌تاریک..

عزیز؛ زیبا، مغرور و باصلابت بود،
امّا دیگر نیست….

#

با هر نگاه
بر آسمان این خاک هزار بوسه می‌زنم
نفسم را از رود سپید و آسمان خزر و می‌گیرم

من نگاهم از تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی نور می‌گیرد

من عشقم را، در کوهِ گواتر

در سرخس و خرمشهر

به زبانِ مادری، فریاد خواهم زد…

خلیج همیشگی فارس،
فارس،
فارس،
فارس،
فارس،
فارس،
فارس خواهد ماند.