Milad Moosavi

تا امروز ناشناخته و گام به گام ناظر سقوط زندگی ام بوده‌ام،کشتی شکستگی آرام همه آرزو‌هایم.
می‌توانم با حقیقتی که به گل نیاز ندارد، کنار بیایم تا برای دیگران روشن شود که او مرده است ، از خود بگویم که وجود خارجی ندارم ، و هر چه را دوست داشتم یا فقط لحظه ای غرق رویایش بودم، بیشتر به گرد نشسته به زیر پنجره ام می‌ماند که گویی از گلدان افتاده از طبقات بالا به جا مانده است.

انار کندو - سیمین دشت

دامنه می‌کشد درونم چون سرمایی بدنی یا ترسی.
گذشته‌ی بی علاج من- هم اینست نعش واقعی.
همه‌ی نعشها دیگر شاید اوهام محض باشند،
همه‌ی مردگان شاید جای دیگری زنده باشند.