Kamyab.R

⁨ من جهانی را دیدم
که در آن نوجوان هفده ساله ای
وصیت می کرد.

معلم مدرسه ای در سکوت،
از غصه ی دانش آموزانش
که به صبح نرسیدند،
گریه می کرد.

من جهانی را دیدم
که از خون‌ کودکان
سنگفرش می شد.

هر کوچه اش
از ترس و فریاد
لبریز می شد.

من جهانی را دیدم
که مردمانش چو گلبرگهای
شاخه ی درختی بی جان
پرپر می‌شدند.

مادرانی که بر مزار فرزندانشان
می رقصیدند و ایستاده،
دق مرگ می شدند.

من جهانی را دیدم
که پر از آفتاب پرستان خونآشام بود؛
پر از تماشاچیان بی وجدان و بی قلب بود.

من جهانی را دیدم
که در آن می‌کشتند،
و می‌کشتند،
و می‌کشتند،
چشمها می گداختند،
خون ها می ریختند و می مکیدند؛
و شب آرام با خدایشان مناجات می کردند،
اشک می ریختند،
و ز خود بی خود می شدند.

من جهانی را دیدم
که خدایش از ابلیس،
بی رحم تر بود.

حال دل‌هایش،
از تنهایی و غربت
تلخ‌ تر بود.

من در جهانی زیستم
که رهبران نقاب رستگاری
بر چهره‌شان زدند؛
و هرآنکه سخن از رستگاری زد را،
سر زدند.

من در جهانی هستم
که امروز آسمانش تیره است،
زمینش خسته و پژمرده است،
اما فردا،
خورشید طلوع خواهد کرد،
شیران خروش خواهند کرد،
وز میان سنگفرشها،
گلهای سوسن و بابونه،
زمین را پاک و جاودان خواهند کرد.

کامیابـ . ر
۱۷ بهمن ۱۴۰۴




ٓزاد
⁩