Thej Vi

එලී, චූටි කාලේ මගේ සාක්කු අස්සේ තිබුනේ ටොපි කොළ, චොකලට් කොළ, එතකොට තව පුංචි පුංචි කාසි වගේ දේවල්...

දැන් මගේ සාක්කු අස්සේ තියෙන්නේ මගදි ඇහින්ද පුංචි කැලෑ මලක්, නැත්තන් ගහකින් වැටුන අමුතු ජාතියේ කොළයක්, සිප්පි කට්ටක්...

ඉතින්, ජීවිතේ කොච්චරක් වයසට ගියත්, අපේ හිත් කොච්චර නම් අහිංසකද නේද ?

ඔයා දන්නවාද එලී, මෙහෙ ගොඩාක් වැහිළිහිණි ළමයි ඉන්නවා...

ඒ වගේම, මෙහෙ අහස කොච්චරක් ලස්සන වුනත්, ඒක බලන්න නම් ටිකක් අමාරුයි...
අහසට වඩා පේන්නේ රූස්ස ගස්...
හැබැයි මම නම් ඒකට ගොඩාක් කැමතියි...

එතකොට ඔයාගේ ඊලග ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ "ඔව්" කියලා හිතේම තියාගෙන මම නවතින්නම්...

ඒ එක්කම මම අහන්නම් ඔයාගෙන් ප්‍රශ්නයක්...

දෙදාස් විසි ගණන් වල අපිට පුළුවන් වෙයිද ෆිෆ්ටිස් වල ආදරයක් හොයාගන්න...?

- තේජ්වී ✍️

ඔයා හැමදේම ගැන ඒ විදිහට හිතන එක ගැන මට ගොඩාක් ආඩම්බරයි මිරානා...

මම ඔයාට හැමවෙලේම කියන්නෙත්, ජීවිතේ මොනතරම් නෙගටිව් දේවල් වුනත් පොසිටිව් විදිහටම ඒ ගැන හිතන්න කියලා...

ඒක ගොඩාක් අමාරු බව මම දන්නවා...

ඒත්, ඒ මොනා වුනත්, ඔයා ඒ නෙගටිව් දේවල් වලට වඩා ශක්තිමත් කියලාත් මම දන්නවා...

කොහොමත් ඔයා කැමති ගහකොළ පිරුණු කොළපාට වටපිටාවක් එක්ක ඉන්න නේ...

දැන් ඔයාට පුළුවන් අර අපි ඉස්සර කරපු අලුත් අලුත් ජාතියේ මල් හොයන සෙල්ලමත් ආය හිමීට පටන්ගන්න...

එතකොට මට අහන්න බැරිවුනානේ...

ඔයාට අලුත් වැහිළිහිණි ළමයි හම්බුනාද කියලා...

ඒ වගේම ඔයාගේ අලුත් අහසත්, මීදුම් සරසවියේ අහස වගේම ලස්සනයිද කියලා…

ඒවගේම, ඔයා සමනලයින්ට විතරක් කියපු ඒ රහස නිසා,
ඔයාගේ හිතේ තාම පොඩි හරි කනස්සල්ලක් ඉතුරු වෙලාද කියලාත්…

ඒ කොහොමවුනත්, ඔයාගේ ඩෙස්ටිනි එකෙන් ඔයාට, ඔයාවම හොයාගන්න දුන්න මේ අවස්ථාව නම් අපතේ හරින්න එපා මිරානා...

පරණ දේවල් නිසානම් කොහෙත්ම එපා...

- තේජ්වී ✍️

මේක සතුටු වෙන එක ගැනවත් දුක් වෙන එක ගැනවත් ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි ඇලන්...

මම සම්පූර්ණයෙන්ම හිස්වෙලා තියෙන එක...

ජීවිතේ කිසිම දේකින්, කිසිම එක්සයිට්මන්ට් එකක් නැති එක...

ජීවිතේ පාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම මගේ අතින් ගිලිහිලා ගිහින් තියෙන එක...

ඒවා තමයි ප්‍රශ්න...

මටත් ඕන නෑ මේ දේවල් දිගින් දිගට අල්ලගෙන ඉන්න ඇලන්...

මටත් ඕන එක දවසක් හරි සැනසීමෙන් හුස්ම ගන්න තමයි...

ඒත්, මගේ ඩෙස්ටිනි එකෙන් මට ඒකට ඉඩ දෙන්නේ නෑනේ...

එතකොට, සමහර වෙලාවට මම මාරම විදිහට හෙල්ප්ලස් වෙනවා...

ඒත් මිරානා, ඩෙස්ටිනි එක හැමදාම ඒ දේවල් කරන්නේ අපිව රිදවන්නම නෙවෙයි...

පුංචි කාලේ අපේ අම්මා නිතරම කියන කතාවක් තමයි, "පුතේ වැටෙන එක ගැන ලැජ්ජවෙන්න එපා, හැබැයි වැටුන ම නැගිට්ටේ නැත්තන් හරි අඩුම ගානේ නැගිටින්න උත්සහා කළේ වත් නැත්තන් හරි ආඩම්බර වෙන්නත් එපා " කියලා...

ඔයාගේ ඔය මුළු ප්‍රෙහෙලිකාවම විසදන්න පුළුවන් එකම එක Piece එකකින්...

ඒක ඔයා දන්නවා...

හැබැයි ඔයා දන්නේ නැත්තේ ඒ මොන Piece එකද කියන එක...!

අපි ඒක කොහොමහරි හොයාගමු...

-තේජ්වී ✍🏻

කැප්ෂන් එකක් හිතාගන්න බැරි පින්තූර 💜️✨

PC - Shanith Ashan

ඔයාට දරාගන්නම අමාරු ගොඩාක් කාල පහු කරන්න වුන වග මං ඇස් දෙකට දැකලා තියෙනවා මිරානා...

ඒ වෙලාවට ඔයා අඩනවා, කතා නොකර ඉන්නවා, ඊටපස්සේ ආයම ඔයාම හිත හදාගෙන ඒ දේවල් එහෙම වුනේ ඇයි, ඒකෙන් ඔයාට ලැබුන හොද දේවල් මොනාද කියලා මටත් කියාදෙනවා...

ඒවගේ දෙයක් වුනාම අපි ඒකට මූණ දෙන්න ඕන මෙහෙමයි කියලා මටත් කියාදෙනවා...

මම ගොඩාක් වෙලාවට කළේ, සහ කරන්නේ ඔයා කියන දේ අහන් ඉන්න එක විතරයි...

මොකද ඔයාගේ ගොඩාක් ප්‍රශ්නවලදී ඔයාගේ තැන මම හිටියානම් ඒක කොහොම දරාගනීද කියලා හිතන්නවත් මට බැරිවුන නිසා...

ගොඩාක් වෙලාවට මිනිස්සු ඔයාගේ වේදනාව ජජ් කරනකොටත් ඔයා හිනාවෙලා පැත්තකට වෙලා ඉන්නවා මම දැක්කා...

ඒත්, ඒ ගොඩාක් අය මම වගේ, ඒක ජජ් කරන්න පුළුවන්තරම් එකක් නෙවෙයි කියලා දැනගෙන හිටියේ නෑ...

ඒවගේම ඔයා හැමවෙලේම කියන කතාවක් මට මතක් වෙනවා...

ඔයාට කවදාවත් ඔයාගේ මූණ දිහා බලාගෙන ඔයාව මරන්න බෑ කියන එක...

ඒ හැමදේකින්ම ඔයාව බේරගත්තේ ඔයාමයි කියලා කණ්ණාඩියක් ඉස්සරහට ගියාම ඔයාට මැවිලා පේනවා කියන එක...

"එතකොට කොහොමද එලී මම මාව මරන්නේ ?" කියලා ඔයා මගෙන් අහනවා...!

ම්ම්ම්, එතකොට ඔයා එවපු පින්තූරේ තිබුන, පාසි මල් නම් ඇත්තටම ගොඩාක් ලස්සනයි...

ඔයාට හිතෙන්නේ නැද්ද ඒක යුනිවර්ස් එකෙන් ඔයාට දුන්න පණිවිඩයක් කියලා...

පාසි වලත් මල් පිපෙන කාලයක් තියෙනවා මිරානා...

ඔයාටත් අනිවාරෙන්ම එහෙම කාලයක් එන බව මට විශ්වාසයි...

එදාට ඔයා ආයෙත් වතාවක් කණ්ණාඩියෙන් ඔයාව බලන කොට, ඒ පාසි මල් වලටත් වඩා ලස්සනට ඔයාට ඔයාව ම පෙනෙයි...

- තේජ්වී ✍️