Happy leaf

# # 1 වන පරිච්ඡේදය
# # # සඳනි
මගේ 18 වන උපන්දිනය ඉවර වෙලා සතියක් යද්දීම, මගේ ජීවිතේ මට ලැබුණු වටිනාම තෑග්ග මට ලැබුණා. ඒ මගේ ලොකු මාමා වත්තෙන් ලිස්සලා වැටිලා එයාගේ කකුල

කඩාගත්ත එක. මම දන්නවා... මම දන්නවා...
ඒකෙන් මම මහා අසත්පුරුෂයෙක් වගේ පේනවා ඇති. මාමාට තුවාල වුණු එක ගැන මට සතුටක් නැහැ, හැබැයි ඒකට උදව් කරන්න අම්මයි තාත්තයි සතියකට නුවරඑළියේ යන්න තීරණය කරපු එක ගැනයි මට සතුටු.
ඒ වගේම, මාව තනියම කොළඹ ගෙදර තියලා යන්න තරම් තවමත් ඔවුන් මාව විශ්වාස නොකරපු එක ගැන මට ඇත්තටම ගොඩක් සතුටුයි.
ඔවුන් රොෂාන් අයියගෙන් ඇහුවා සතියකට අපේ ගෙදර ඇවිත් නවතින්න පුළුවන්ද කියලා,
එයා ඒකට කැමති වුණා.
රොෂාන් අයියා කියන්නේ මගේ තාත්තගේ පණ වගේ ඉන්න හොඳම යාළුවා. මාව පුංචි කාලේ ඉඳන් ලොකු මහත් කරන්නත් එයා ගොඩක් උදව් වෙලා තියෙනවා.මම අයියා කියනවට එයා පොඩ්ඩක්වත් කැමති නැහැ
ඒත් ඉතින් මම අයියා කියලා තමයි කියන්නේ අයියා

මම දුවලා පැනලා සෙල්ලම් කරපු කාලේ ඉඳන්ම රොෂාන් අයියා ගැන මට සුන්දර මතකයන් ගොඩක් තියෙනවා.
එයා හැමතිස්සෙම මගේ ළඟින්ම හිටියා, මාව ආරක්ෂා කළා, මට ඕනෑම දේකට උදව් කළා. එයා තමයි මගේ ලෝකෙම හිටපු වීරයා.

නමුත් මීට අවුරුදු දෙකකට විතර කලින් ඉඳන් මගේ හිතේ තිබුණු ඒ ගෞරවය වෙනස් හැඟීමකට පෙරළෙන්න පටන් ගත්තා. මම එයාගේ ජිම් ගිහින් හදාගත්ත ශක්තිමත් පිරිමි සිරුර, එයාගේ තියුණු හකු පාඩේ හැඩය, එයා හිනාවෙනකොට වම් කම්මුලේ වැටෙන ලස්සන හිනා සුළිය, සහ එයාගේ ඇස් දිහා විශේෂ විදිහකට බලන්න ගත්තා.
දෙයියනේ, එයාගේ තද කළු කොණ්ඩෙත් එක්ක ඒ තියුණු ඇස් දෙක මොනතරම් ආකර්ෂණීයද!
එයාගේ රැවුල අතරින් ටිකක් සුදු කේස් ගස් මතු වේගෙන එනවා මම ළඟකදී දැක්කා, හැබැයි මට ඒකෙන් වැඩක් නැහැ. මට හිතුණේ ඒකෙන් එයා තවත් සරාගී පෙනුමක් ලබනවා කියලයි.

මම මගේ හිතේ තියෙන ආදරය පරිස්සම් කරගෙන හිටියේ රොෂාන් අයියා වෙනුවෙන්මයි. මේ සතියේ මම කොහොමහරි එයාව මගේ කරගන්නවා කියලා හිතාගත්තා.

මම සෑහෙන කාලෙක ඉඳන් එයා ළඟින් කැරකෙමින් නොයෙක් ආලවන්ත පෑම් (flirting) කළත්, එයා තවමත් මගේ ගැන බලන්නෙ නැහැ. හැබැයි දැන් මට වයස 18ක්, දැන් මේ මුළු සතියෙම එයා අයිති මට විතරයි. රොෂාන් අයියාව මගේ කරගන්න මම ඕනෑම දෙයක් කරන්න ලෑස්තියි.

අම්මලයි තාත්තලයි පිටත්වෙලා පැය කිහිපයක් ගත වුණා. වත්තේ වාහනයක සද්දයක් ඇහෙනකොටම මම සතුටින් කෑගහගෙන ජනේලයෙන් එබිලා බැලුවා. රොෂාන් අයියා එයාගේ කළු පාට ජීප් රථයෙන් බහිනවා මම දැක්කා. එයාව දැක්ක ගමන්ම මගේ පපුව ගැහෙන්න ගත්තා. එයාගේ පුළුල් උරහිස්, පපුව, සහ කළු ටී-ෂර්ට් එකට කැපිලා පෙනෙන බාහු යුගල මාව සම්පූර්ණයෙන්ම උමතු කළා. රොෂාන් අයියා මගේ ළඟ ඉන්නකොට මට දැනෙන ඒ හුරුපුරුදු උණුසුම මුළු සිරුර පුරාම පැතිරිලා ගියා. එයාට මාව මේ තරම් දුර්වල කරන්න පුළුවන් වුණේ කොහොමද?

එයා ජීප් එකේ පිටුපසින් බෑග් එකක් අරන් උරහිසට දාගෙන දොර දෙසට එනවා මම බලාගෙන හිටියා. මම නොසන්සුන්ව මම ඇඳගෙන හිටපු ලස්සන කෙටි නිවාස ඇඳුම දෙස බැලුවා. මම ඇඳන් හිටියේ කොට ෂෝට් එකක් සහ හිර ටී-ෂර්ට් එකක්. මගේ දිගු තද කළු කොණ්ඩය මම ලිහා දාලයි තිබුණේ, මොකද එයා දවසක් කියලා තිබුණා මගේ කොණ්ඩේ අග රැලි වෙලා තියෙන විදිහට එයා ආසයි කියලා. ඔව්, ඒක නිකමට කියපු කතාවක් වෙන්න ඇති, හැබැයි ඒක මට වටිනවා!

රොෂාන් අයියා ළඟ ගෙදර යතුරක් තිබුණු බව මම දැන සිටි නිසා, දොර වැහෙන සද්දය සහ එයාගේ බර අඩි සද්දය ඇහෙනකම් මම පඩිපෙළ මුදුනේ බලාගෙන හිටියා. කොණ්ඩය තවත් වරක් සකස් කරගෙන, මම එයාගේ නම කෑගසමින් පඩිපෙළ දිගේ පහළට දිව ගියා.

අයියේ!"
මම කෑගසමින් පහළට එන විට, මගේ නිරාවරණය වූ කකුල් සහ පෙනුම දැකලා එයාගේ ඇස් ලොකු වුණා. මම ලොකු හිනාවක් දාලා එයාගේ ඇඟට පැනලා වැළඳගත්තා, මගේ කකුල් දෙක එයාගේ ඉණ වටා පටලවා ගනිමින්.
මම එයාගේ ශක්තිමත් සිරුරට තෙරපෙමින් එයාගේ සුවඳ ආග්‍රහණය කළා. එයා හැමතිස්සෙම පාවිච්චි කළේ ඉතාම ආකර්ෂණීය සුවඳ විලවුන් වර්ගයක්.

එයා හිනාවෙලා, හෙමින් මාව බිමින් තියලා මාව එයාගෙන් ඈත් කළා. මම අකමැත්තෙන් කෙඳිරිගාමින් මූණ බෙරිකර ගත්තා.
"හේයි," එයා මගේ නිකටෙන් අල්ලලා මගේ මූණ එයාගේ දෙසට හරවා ගත්තා.
" බබා... ඔයා දැන් මේ වගේ දේවල් කරන්න ටිකක් ලොකු වැඩියි නේද, පැටිය?"
"අනේ රොෂාන් අයියේ!" මම මැසිවිලි නැඟුවා, "ඔයාට මාව මතක් වුණේ නැද්ද?"

එයා හිනා වුණා, එයාගේ ඒ ලස්සන කම්මුල් සුළිය මතු කරමින්. "ඇත්තටම මට ඔයාව මතක් වුණා, පැටියෝ."
එයා මගේ අතක් හෙමින් මිරිකලා එයාගේ බෑග් එකත් අරන් පහළ තට්ටුවේ තියෙන අමුත්තන්ගේ කාමරයට යන්න හැරුණා.
මගේ මුවට නැඟුණු කපටි හිනාව හංගගෙන මම එයාගේ පස්සෙන් දිව්වා. එයාගේ අතින් ඇදලා මම එයාව ආයෙත් පඩිපෙළ දෙසට හැරෙව්වා.
"ඔයා නවතින්න ඕන තැන ඕක නෙවෙයි, අනේ."

"මම නෙවෙයි?"
"ඇත්තටම නැහැ," මම ඒක සාමාන්‍ය දෙයක් වගේ කිව්වා. "අම්මයි තාත්තයි ඔයාට සතියක් තිස්සේ අර අපහසු පොඩි ඇඳේ නිදාගන්න දෙන්නෙ නැහැ. ඔයාට ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන කාමරේ නවතින්න කියන්න කියලා මට කිව්වා."

මම එයාගේ අතින් අල්ලගෙන පඩිපෙළ දිගේ ඉහළට ගිහින්, මගේ කාමරයට කෙලින්ම ඉස්සරහින් තියෙන ලොකු කාමරයට එයාව එක්කන් ගියා. කාමරයට ඇතුළු වූ මම ඇඳ උඩට පැනලා ඇතිරිල්ල උඩින් අත යැව්වා.
"දැක්කද? මේක ගොඩක් පහසුයි. මම ඇඳ ඇතිරිලි ඔක්කොම සෝදලා ඔයා වෙනුවෙන් ලෑස්ති කළා."
එයා ඇඳ උඩ ඉන්න මගේ දිශාව දෙස දැඩි උවමනාවකින් බලනවා මම දැක්කා, හැබැයි මගේ ළඟට එනවා වෙනුවට එයා ඔළුව ගසාදාලා ඉක්මනින්ම අහක බැලුවා.
"මට අර අමුත්තන්ගේ කාමරේ හිටියට කමක් නැහැ. මම පහළ හිටියොත් හොඳයි වගේ, පඩියෝ."
"නැහැ, රොෂාන් අයියේ. ඒක ඔවුන්ගේ කැමැත්ත. ඒ වගේම," මම ඇඳ උඩ කකුල් පද්දමින් කිව්වා, "ඔයා මගේ ළඟින්ම ඉන්නවා කියලා දන්නකොට මට ගොඩක් ආරක්ෂිත බවක් දැනෙනවා."
එයා එයාගේ මූණ අතගාලා දිග සුසුමක් හෙළුවා.
"හරි, එහෙනම් මම මෙහේ නවතින්නම්," එයා කියද්දී මම සතුටින් කෑගැසුවා.

"නියමයි," මම ඇඳෙන් නැගිටලා කිව්වා. "මම ගිහින් රෑ කෑම ලෑස්ති කරන්නම්!"
මම පියවර කිහිපයක් තබා නැවත නැවතුණා, "ආ, මට කියන්න අමතක වුණා, ප්‍රධාන කාමරේ බාත්රූම් එකේ ෂවර් එකේ උණු වතුර ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා, ඒ නිසා ඔයාට මගේ බාත්රූම් එක පාවිච්චි කරන්න වෙයි. ඔයා අකමැති වෙන එකක් නැහැ කියලා හිතනවා."

මම එයා උත්තර දෙනකම් බලන් හිටියේ නැහැ. මගේ පෙනුම දෙස එයා බලා සිටින ආකාරය ගැන සතුටු වෙමින් මම ඊළඟ සැලසුමට ලෑස්ති වෙන්න පහළට දිව්වා.

දෙයියනේ, මේක නම් මහා වදයක්.
මේ පොඩි කෙල්ල මේ වගේ ඇඳුම් ඇඳගෙන වටේ කැරකෙද්දී මම කොහොමද මේ සතිය පියවි සිහියෙන් ගත කරන්නේ? සාලිය (තාත්තා) මගෙන් එයාගේ දුව ගැන බලාගන්න සතියකට ගෙදර නවතින්න කියද්දීම මම දැනගෙන හිටියා ඒක හොඳ අදහසක් නෙවෙයි කියලා. මම බැහැ කියන්න තිබුණා, මොකක් හරි බොරු හේතුවක් කියන්න තිබුණා, හැබැයි සඳනි එක්ක තනියම කාලය ගත කරන්න ලැබෙන අවස්ථාව මට මඟහරින්න බැරි වුණා. මම ඒකට එකඟ වුණා, දැන් මම මගේ හොඳම යාළුවගේ කාමරේ ඉඳන් එයාගේ දුව කෙරෙහි මට ඇතිවන හැඟීම් පාලනය කරගන්න උත්සාහ කරනවා.

මෑතක් වන තුරු මට සඳනි ගැන කිසිම වැරදි හැඟීමක් ඇති වෙලා තිබුණේ නැහැ. හැබැයි දැන් මගේ හිත පිරිලා තියෙන්නේ එයා ගැන සිතුවිලිවලින් විතරයි. මට එයාව වැළඳගන්න, එයාගේ රතු තොල් සිපගන්න තියෙන ආශාව මාව පිස්සු වට්ටනවා. මම හැමදාම එයාට ආදරය කළා, එයාව ආරක්ෂා කළා, හැබැයි දැන් ඒ හැඟීම් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් මට්ටමක තියෙන්නේ. මට එයා ගැන දැනෙන්නේ මහා පෙරේතකමක්. හැබැයි මම දන්නවා ඒක කවදාවත් වෙන්න බැරි දෙයක් කියලා. මගේ හොඳම යාළුවගේ දුවව මට මගේ කරගන්න බැහැ.

එයා මට තහනම් ගෙඩියක් වගේ.
එයා අර හිර සුදු ටී-ෂර්ට් එකෙන් සහ කොට ෂෝට් එකෙන් කොච්චර ලස්සනට පෙනුණද කියලා මතක් වෙද්දී මගේ හැඟීම් පාලනය කරගන්න අමාරු වුණා. සීතල වතුරෙන් නෑමක්... මට දැන් අවශ්‍ය කරන්නේ ඒක විතරයි.

මම මගේ බෑග් එකෙන් ඇඳුම් ටිකක් අරන් සඳනිගේ බාත්රූම් එකට ගියා.
බාත්රූම් එක පුරාම සඳනිගේ බඩු බාහිරාදිය විසිරිලා තියෙනවා දැකලා මම කෙඳිරිගෑවා. මුළු බාත්රූම් එකෙන්ම හැමුවේ එයාගේ ඒ ලස්සන මල් සුවඳයි.
මම හැමදේම නොදැක්කා වගේ ඉන්න උත්සාහ කළා, හැබැයි එයාගේ සිහින් රේන්ද දැමූ යටඇඳුම් වේලෙන්න දාලා තියෙනවා දැක්කම මගේ පාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වුණා. මේ සතිය පුරාම මට මගේ හැඟීම් එක්ක ලොකු සටනක් කරන්න වෙන බව මම දැනගත්තා. මම ඉක්මනින්ම ඇඳුම් ගලවලා ෂවර් එක යටට ගියා. මම මගේ දෑත්වලින් මගේ හැඟීම් පාලනය කරගන්න උත්සාහ කරමින්, සඳනි මාත් එක්ක බාත්රූම් එකේ ඉන්නවා වගේ මවාගත්තා.
මගේ සිතුවිලි වේගවත් වෙද්දීම, එකපාරටම සඳනි ගැබ්ගෙන එයාගේ ලොකු බඩ අතගානවා වගේ පැහැදිලි චිත්‍රයක් මගේ ඔළුවට ආවා.
සඳනි ගැබ්ගෙන? කොහෙන්ද ඒ වගේ සිතුවිල්ලක් ආවේ?
ඒ අදහස මාව තවත් උද්යෝගිමත් කළ බව මට ප්‍රතික්ෂේප කරන්න බැරි වුණා. එයාගේ කුඩා කුස තුළ මගේ දරුවෙක් ඇති වෙනවා, එයාගේ සිරුර මගේම වෙනවා කියන එක මට මහා සරාගී හැඟීමක් ගෙනාවා. හැබැයි ඒක පිස්සුවක්. එයා කවදාවත් ඒකට කැමති වෙන්නේ නැහැ. එයා තවම ගොඩක් තරුණයි. වඩාත්ම වැදගත් දේ තමයි, එයා මට සීමාවෙන් පිටත ඉන්න කෙනෙක් බව මම මටම මතක් කරගත්තා.
මම ඒ සිතුවිලි ඔළුවෙන් අයින් කරලා වතුර මල වහලා දැම්මා. එයාගේ යටඇඳුම් සහ සුවඳ විලවුන් සුවඳ නොදැක්කා වගේ ඉන්න උත්සාහ කරමින්, මම ඇඳුම් ඇඳගෙන ඉක්මනින්ම පහළට ගියා.

මම කුස්සියට යද්දීම මට දැනුණේ මොකක් හරි කරවෙන සුවඳක්. සඳනි කුස්සියේ ලිප දෙසට නැමී ඉන්න ආකාරය මම දැක්කා. එයා ඇඳන් හිටපු කොට ෂෝට් එක නිසා එයාගේ සරාගී සිරුර මට පැහැදිලිව පෙනුණා. මගේ කටට කෙළ උනන්න ගත්තා, මගේ හැඟීම් ආයෙත් ඇවිස්සුණා.

එයා කෙළින් වෙලා මගේ දෙසට හැරෙද්දී මම දැක්කා එයා අඬලා තියෙනවා කියලා. එයාගේ යටි තොල වෙවුලමින් තිබුණා, එයාගේ ලස්සන මූණ දිගේ කඳුළු බිඳු දෙකක් ගලාගෙන ගිහින් තිබුණා. එයා ලැජ්ජාවෙන් රතු වෙලා අතේ තිබුණු රෙදි කඩ කෑල්ල මිරිකමින් හිටියා.

"හේයි, මොකද වුණේ?" මම එයා දෙසට අතදිගු කරමින් ඇහුවා.
එයා එකපාරටම මගේ ඇඟට පැනලා වැළඳගත්තා. මම එයාගේ පිට අතගාද්දී එයාගේ කුඩා සිරුර මගේ ඇඟට තෙරපිලා වෙවුලන්න ගත්තා.
සඳනි මගේ දෑත් අතර ඉද්දී මගේ හැඟීම් පාලනය කරගන්න මට බැරි වුණා.
"මොකක්ද ප්‍රශ්නේ?" මම ආයෙත් ඇහුවා, එයාගේ මූණ මගේ දෙසට හරවමින්. එයාගේ ලොකු දුඹුරු පාට ඇස්වලින් තවමත් කඳුළු වැටෙන්න ලෑස්ති වුණත්, දැනට කඳුළු නැවතී තිබුණා.

එයා හෙමින් හුස්මක් අරන් කිව්වා, "මම අපේ රෑ කෑම කරකරගත්තා." ඒ වචන පිටවුණේ හීන් කෙඳිරියකින්, තවත් කඳුළු බිඳක් වැටෙද්දී මම මගේ මාපට ඇඟිල්ලෙන් ඒක පිසදැමුවා.

"ඒකට කමක් නැහැ," මම එයාව සනසන්න උත්සාහ කළා. "මට පීසා එකක් ඕඩර් කරන්න පුළුවන්."
එයාගේ කුඩා සිරුර තවමත් මගේ ඇඟට තෙරපෙමින් තිබුණා. එයා යටි තොල හපමින් ඉන්නකොට මගේ හැඟීම් මටම අවනත නැති බව දැනුනා.

"මට ඕන වුණේ ඔයා වෙනුවෙන් කෑමක් උයලා මට ඒක කරන්න පුළුවන් කියලා පෙන්වන්න විතරයි," එයා අන්තිමේදී වන විට රහසින් වගේ පිළිගත්තා
"ඒකද මේ හැමදේටම හේතුව?"
මම එයා දෙස බලා හිනා වුණා, එයා මා වෙනුවෙන් මෙච්චර මහන්සි වුණු එක ගැන මගේ හිත උණු වුණා. එයා මට රසවත් කෑමක් හදන්න උත්සාහ කරද්දී, .
"සඳනි," මම එයාගේ දිග කොණ්ඩ කැබැල්ලක් කන පිටුපසට කරමින් කිව්වා, "ඔයා කෑමක් කරකරගත්තා කියලා මට වැඩක් නැහැ. ඔයා ඒකට උත්සාහ කරපු එක ගැනයි මට සතුටු. අපි හෙට රෑට එකතු වෙලා කෑමක් හදමු. ඔයා ඒකට කැමතිද?"
එයා එයාගේ ලස්සනම හිනාවෙන් සංග්‍රහ කළා, මගේ හදවත දියවෙලා යන තරම් හිනාවක්, එයා ඔළුව වැනුවා.
"නියමයි," මම එයාට හිනාවක් දෙමින් කිව්වා. "මම අද රෑට පීසා ඕඩර් කරන්නම්." මම එයාට ඇහැක් ගැහුවාම එයා හෙමින් හිනා වුණා.

එයා පස්සට වුණා, එයා මගේ ඇඟෙන් ඈත් වෙද්දී මට දැනුණේ ලොකු අඩුවක්. දැන් කඳුළු නතර වෙලා තිබුණත්, එයා අඬපු බව මූණෙන් පෙනුණා. එයාගේ කම්මුල් රතු වෙලා තිබුණා.
එයා ආයෙත් සතුටින් උඩ පැනලා,
"නියමයි! මම ගිහින් අපිට බලන්න ෆිල්ම් එකක් ලෑස්ති කරන්නම්!" කියලා සාලයට දිව ගිය
මට අදහාගන්න බෑ මම අර කුකුල් මස් ටික කරකරගත්තා කියලා! මට ඕන වුණේ මම රොෂාන් අයියාව බලාගන්න තරම් පරිණත කෙනෙක්, හොඳ බිරිඳක් වෙන්න සුදුසු කෙනෙක් කියලා පෙන්වන්න,
හැබැයි මම කළේ මට ඒකවත් කරගන්න බැහැ කියලා පෙන්වපු එකයි.
හැබැයි මම ඒකෙන් සැලෙන්නේ නැහැ. එයා කිව්වා අපිට එකතු වෙලා කෑම උයන්න පුළුවන් කියලා, ඒ කියන්නේ අපිට කුස්සියේ ගොඩක් වෙලාව එකට ඉන්න ලැබෙනවා. ඊට අමතරව පීසා එකත් දැන් ආවා
, මම අපි දෙන්නට බලන්න බය හිතෙන ෆිල්ම් එකකුත් තෝරගත්තා. මම එයා එක්ක ඉන්න ලැබුණු සතුටට පීසා කෑල්ලක්වත් හරියට කන්න බැරි වුණා. එයා කාලා ඉවර වුණාම මම පොප්කොන් ටිකක් හදලා එයාව සෝෆා එක දෙසට ඇදලා ගත්තා.

"මේක ගොඩක් බය හිතෙන ෆිල්ම් එකක්ලු, මට තනියම බලන්න බයයි," මම පොප්කොන් බඳුනත් අරන් එයාට ගොඩක් ලං වෙලා වාඩි වුණා.

අපි ෆිල්ම් එක බලන්න පටන් ගත්තත්, මගේ ඇස් තිබුණේ රොෂාන් අයියා දිහාවටමයි. මට ඇත්තටම බලන්න ඕන වුණේ එයාවයි. අඳුරු එළියෙන් මම එයාගේ මූණේ හැඩය සහ එයාගේ පපුව ක්‍රමවත්ව උස් පහත් වෙන විදිහ බලාගෙන හිටියා. තවත් ලං වෙලා, මගේ කලවා එයාගේ ශක්තිමත් කලවාවලට තෙරපෙන්න ඉඩ හැරියා.

මට එයාගේ උකුල උඩට පනින්න ලොකු ආශාවක් තිබුණත්, මම ඒක හෙමින් කරන්න ඕන බව දැනගෙන හිටියා. එයා හිතන් ඉන්නේ මම සීමාවෙන් පිටත ඉන්න කෙනෙක් කියලා, ඒ නිසා මම එයාව ගොඩක් තෙරපන්න හැදුවේ නැහැ, දැනටම. කුස්සියේදී එයා මාව බදාගත්ත වෙලාවේ එයාගේ හැඟීම් මට හොඳටම දැනුණා. එයා මට කැමති බව මම දැනගෙන හිටියා. මට ඕන වුණේ එයා ලවා ඒක කරවාගන්න විතරයි.
පොප්කොන් බඳුන පැත්තකින් තියලා, මම ලොකු ඇතිරිල්ලක් අරන් අපේ උකුල උඩින් දාගත්තා. මගේ කකුල් නමලා, මම මගේ ඔළුව රොෂාන් අයියාගේ උරහිසෙන් තියලා ෆිල්ම් එක බලනවා වගේ රඟපෑවා. අපේ සිරුරු එකට බද්ධ වෙලා තියෙන විදිහට මම ගොඩක් ආස කළා. එයා මගේ ළඟින් ඉද්දී මට ගොඩක් ශක්තිමත් බවක් දැනුණා.

ෆිල්ම් එකේ බය හිතෙන සද්දයක් යද්දීම, මම පොඩි කෑගැසීමක් දාලා එයාගේ උකුල උඩට පැනලා වාඩි වුණා
මගේ මූණ එයාගේ බෙල්ල අස්සේ හංගගෙන, "මේක ගොඩක් බයයි, රොෂාන් අයියේ," මම රහසින් කිව්වා.
එයා මොහොතකට ගල් ගැසුණා, ඊට පස්සේ එයාගේ දෑත් මගේ වටා වෙළුණා. එයා මගේ පිට හෙමින් අතගෑවා, ඒකෙන් මගේ මුළු සිරුරම හිරිවැටිලා ගියා. මම සම්පූර්ණයෙන්ම උමතු වෙලයි හිටියේ,
මගේ හැඟීම් එයාට දැනෙයි කියලා මට බය හිතුණත් එයාගේ හැඟීම්ද උත්සන්න වී ඇති බව මට තේරුණා, මම එතැනින් අයින් වෙන්න හිතුවේ නැහැ.
මම එයාගේ උකුල උඩ පැත්තකට හැරිලා වාඩි වෙලා, මගේ මූණ එයාගේ බෙල්ල අස්සේ තියාගෙන හිටියා. එයාගේ සුවඳ මාව පිස්සු වැට්ටුවා. මම එක අතකින් අර ඇතිරිල්ල මගේ ඉණෙන් පහළ සම්පූර්ණයෙන්ම වැහෙන විදිහට සකස් කරගත්තා. මම කරන්නේ මහා පිස්සුවක් කියලා මම දැනගෙන හිටියා, හැබැයි මගේ හැඟීම් පාලනය කරගන්න මට බැරි වුණා.
එයාගේ උකුල උඩ ඉද්දීම, එයාගේ සුවඳ සහ උණුසුම මැද මගේ හැඟීම් මුදාහරින්න මට ඕන වුණා. මම හිතුවා මම පරිස්සම් වුණොත් මට ඒක අහුවෙන්නෙ නැතිව කරගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. මම හෙමින් මගේ අත මගේ ඇඳුම ඇතුළට යැව්වා. මගේ කොට ෂෝට් එක තෙත් වෙලා තිබුණා. ඒක නොසලකා හරිමින්, මම මාවම සනසාගන්න පටන් ගත්තා.
මම මගේ හුස්ම ගැනීම පාලනය කරගන්න උත්සාහ කළා, මගේ . රොෂාන් අයියා මම කරන දේ දන්නේ නැහැ වගේ හිටියා. මම වේගයෙන් මගේ ඇඟිලි චලනය කළා, අහුවෙන්න කලින් මගේ හැඟීම් මුදාහරින්න ඕන වුණ නිසා. එයාගේ ශක්තිමත් සිරුර මගේ ඇඟට තෙරපීම මට ඒකට ගොඩක් උදව් වුණා. මම එයා මාව එයාගේ කරගන්නවා, මාව සැබෑ ගැහැනියක් කරනවා මම හිතින් මවාගත්තා. රොෂාන් අයියා මාව ගැබ්ගන්වනවා කියන එක මට අලුත් හීනයක් නෙවෙයි, හැබැයි මම ඒක හිතේ ගැඹුරක හංගගෙන හිටපු හීනයක්. මම ඒක එයාට කිව්වොත් එයා කවදාවත් තේරුම් ගන්න එකක් නැහැ.

මම මගේ හීනයට කෙතරම් වහල් වුණාද කියනවා නම්, මම නොදැනුවත්වම මගේ ඉණ එයාගේ සිරුරට තෙරපමින් චලනය කරන්න පටන් ගත්තා. මම මගේ හැඟීම්වල උපරිමයටම ලං වෙලා හිටියේ. තව එක තත්පරයකින් මම එතනට යනවා, හැබැයි රොෂාන් අයියාගේ දැඩි හඬ මගේ කන අසලින් ඇහුණාම මම එකපාරටම පියවි සිහියට ආවා.
"සද..." එයාගේ හඬ වෙනදාට වඩා ගොඩක් ගොරෝසුයි, එයා තමන්ව පාලනය කරගන්න උපරිම උත්සාහ කරන බවක් ඒ හඬේ තිබුණා.
මගේ අත එකපාරටම නැවතුණා. මම මගේ මූණ එයාගේ බෙල්ලට තවත් ලං කළා, මගේ තොල් එයාගේ සමේ වදින තරමටම. මට මගේ ආශාව පාලනය කරගන්න බැරි වුණා. මම මගේ දිවෙන් එයාගේ බෙල්ල හෙමින් ලෙවකෑවා.
දෙයියනේ, එයා මොනතරම් පිරිමි පාටද.
එයාගේ සිරුර වෙවුලා ගියා.

"ඔයා මොකද කරන්නේ, පැටියා?" එයා ඇහුවේ කෙඳිරියක් සහ ගෙරවීමක් කලවම් වුණු හඬකින්. "ඔයා ඇත්තටම හිතුවද ඔයා මගේ උකුල උඩ ඉඳන් ඔය වගේ දෙයක් කරද්දී මට ඒක තේරෙන එකක් නැහැ කියලා?"
"මට සමා වෙන්න, රොෂාන් අයියේ..." මම හෙමින් කෙඳිරිගෑවා. මට එයාගේ මූණ බලන්න ලැජ්ජා හිතුණා. "මට මාව පාලනය කරගන්න බැහැ. මට ඔයාව ගොඩක් ඕනෙ."
මම අන්තිමේදී ධෛර්යය අරන් උඩ බලද්දී, එයා මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ දැඩි බැල්මකින් සහ වුවමනාවකින්.

"ඔයාට මාව ඕන නැද්ද, අයියේ?"
මම මගේ අත ඇඳුමෙන් එළියට අරන් මගේ ඇඟිලි එයාගේ තොල් මත තබා පිරිමැද්දා.
"ඔයාට මගේ ආදරය විඳින්න ඕන නැද්ද, අයියේ?"

යළිත් හමුවෙමු

fantasy story
වැඩිහිටියන්ට වඩාත් සුදුසු කතා මාලාවක් වන මෙය අකමැති අය කියවීමෙන් වළකින මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි
0.1
මම මගේ දණහිස් එකට තද කරගෙන, දෑත් උකුල මත පටලවාගෙන, මනෝවිද්‍යාඥයාගේ උපදේශන කාමරයේ තිබූ මෘදු සම් අසුන මත වාඩි වී සිටියෙමි. කාමරය සැලසුම් කර තිබුණේ මනස සන්සුන් වන අයුරිනි: මෘදු ලා දුඹුරු පැහැති බිත්ති, නිශ්ශබ්ද වර්ණයන්ගෙන් යුත් සිතුවම්, මුල්ලක තිබූ විශාල පෝච්චියක පැළ කළ නිලීන ශාකයක් සහ උණුසුම් ආලෝකයක් විහිදුවන ලාම්පු ඒ අතර විය. නමුත් මෙහි සන්සුන් බවක් හැඟවෙන කිසිවක් නොවීය. මගේ සුළු පියා වන මහේෂ් අසුනේ අනෙක් කෙළවරේ වාඩි වී සිටි අතර, ඔහුගේ පුළුල් සිරුර නිසා එතැන ඉඩකඩ මදි බවක් පෙනුණි. ඔහු දෑත් පපුව මත බැඳගෙන, හකු තද කරගෙන සිටි අතර මදෙස කෙලින් බැලීමෙන් වැළකී සිටියේය. ඔහු හැඳ සිටි බටික් කමිසය ඔහුගේ උරහිස්වලට තද වී තිබූ අතර, ජීන්ස් කලිසම ඔහුගේ කලවාවලට ඇලී තිබුණි.
අප ඉදිරියෙන් වූ පුටුවේ පසුපසට වී වාඩි වී සිටි වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ, තමාගේ දණහිස මත සටහන් පොත තබාගෙන, පෑනෙන් සෙමින් තට්ටු කරමින් සිටියේය. ඔහු හතළිස් හැවිරිදි වියේ පසු වූ, කොණ්ඩයේ දෙපස මඳක් නාකි පාටට සුදු වී තිබූ, සිහින් කණ්ණාඩි කූරුවලට පිටුපසින් තියුණු දෑස් ඇති උස, සිහින් මිනිසෙකු විය. ඔහුගේ කටහඬ නිතරම සන්සුන් සහ බලගතු එකක් වූ අතර, එය ඔබට සවන් දීමට අකමැති වුවද සවන් දීමට සලස්වන සුළු එකක් විය.
අපි මෙහි පැමිණීමට පටන්ගෙන සති තුනක් ගත වී තිබුණි. මහේෂ් සහ මා නැවතත් සීමාවන්, පෞද්ගලිකත්වය සහ මා නිවස තුළ කොට කලිසම් ඇඳීම වැනි දේවල් ගැන කෑගසමින් තර්ක කරනු අම්මාට අසු වූ පසු ඇය මෙහි පැමිණීමට බල කළාය. පවුල විනාශ වීමට පෙර විසඳාගත යුතු "මතභේදයක්" අප අතර ඇති බව ඇය පැවසුවාය. මහේෂ් මැසිවිලි නැඟුවද එයට එකඟ විය. මට වෙනත් විකල්පයක් නොවීය.
පළමු සැසිවාර සාමාන්‍ය පරිදි සිදු විය: සන්නිවේදනය, වසර පහකට පෙර ඔහු මගේ අම්මා සමඟ විවාහ වූ කාලයේ සිට පැවති අමනාපකම්, එය සිදු වන විට මට වයස අවුරුදු දහඅටක් වූ අතර දැන් දහනවයක්ව තිබියදීත් තවමත් එයට හැඩගැසෙමින් සිටින ආකාරය ගැන එහිදී සාකච්ඡා කෙරුණි. නමුත් අද දවස වෙනස් බවක් දැනුණි. වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහගේ දෑස් මදෙස, මගේ සිරුරේ හැඩය කැපී පෙනෙන පරිදි ඇලී තිබූ ගිම්හාන ඇඳුම දෙස සහ මම කකුලක් පිට කකුලක් තබා ගන්නා විට සාය කලවා දක්වා ඉහළට යන ආකාරය දෙස වැඩි වේලාවක් යොමු වී තිබුණි.
"ඉතින්," වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ පහත් සහ ස්ථාවර හඬින් පැවසීය, "අපි මතුපිටින් පෙනෙන ගැටලු ගැන සාකච්ඡා කළා. වාද විවාද. ඔබ දෙදෙනා එකම කාමරයක සිටින විට දැනෙන අපහසුතාවය. නමුත් මම විශ්වාස කරන්නේ මෙහි මුල ගැඹුරින් පවතින බවයි. ලිංගික ආකර්ෂණය. නොවිසඳුණු ඇදගැනීම."
මගේ බඩ දඟලන්නට විය. මහේෂ් මා අසලින් සෙලවෙමින්, උගුර පෑදුවේය.
"ඒක විකාරයක්," මහේෂ් මුමුණුවේය. "ඇය මගේ සුළු දියණියයි."
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ ඔහුගේ බැම ඔසවා බැලීය. "මෙවැනි අවස්ථාවලදී ප්‍රතික්ෂේප කිරීම සාමාන්‍ය දෙයක්. නමුත් ශරීරය බොරු කියන්නේ නැහැ. කිසිවෙකු නොබලන බව සිතන විට ඔබ ඇය දෙස බලන ආකාරය මම දැක්කා. සහ චතුරිකා, ඔබ අඳින පළඳින ආකාරයෙන් සහ ඔබේ ආකල්පයෙන් ඔහුව පොළඹවන ආකාරය මට පෙනුණා."
මගේ මුහුණ රතු වී ගියේය. මම විරෝධය දැක්වීමට කට නොහැරියද, මට කිසිවක් කරකියා ගත නොහැකි විය. මන්ද ඔහු පැවසූ දේ සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදි නොවූ බැවිනි. මහේෂ් ශක්තිමත් දෑත් සහ ගැඹුරු කටහඬක් ඇති කඩවසම්, පිරිමි පෙනුමැති අයෙකු වූ අතර, ඔහුගේ කටහඬ සමහර විට මගේ බඩ තුළ අමුතු හැඟීමක් ඇති කිරීමට සමත් විය. ඔව්, සමහර වෙලාවට ඔහු නිවසේ සිටින විට ඔහු මා කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන්නේදැයි බැලීමට මම කොට කලිසම් ඇන්දෙමි.
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ ඔහුගේ සටහන් පොත පසෙකින් තබා ඉදිරියට නැඹුරු විය. "සාම්ප්‍රදායික කතාබස් ප්‍රතිකාර මඟින් මෙය විසඳිය නොහැකියි. අපට වඩාත් ඍජු දෙයක් අවශ්‍යයි. නිරාවරණ ප්‍රතිකාරය (Exposure therapy). ප්‍රායෝගිකව සිදු කරන දෙයක්."
මහේෂ් නළල රැලි කළේය. "ඒකෙන් හරියටම අදහස් කරන්නේ මොකක්ද?"
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ නැගිට දොර දෙසට ගියේය. දොර අගුළු දමන හඬ මට ඇසුණි.
"ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ අපි මේ ගැටලුවට කෙලින්ම මුහුණ දෙනවා කියන එකයි," ඔහු නැවත අප දෙසට හැරෙමින් පැවසීය. "චතුරිකා, නැගිටින්න."
මගේ හදවත තදින් ගැහෙන්නට විය. මම මහේෂ් දෙස බැලූ නමුත්, ඔහුද මා මෙන්ම ව්‍යාකූල වී සිටින බවක් පෙනුණි.
මගේ ගිම්හාන ඇඳුම කලවා මතින් සෙලවෙද්දී මම සෙමින් නැගිට සිටියෙමි.
"ඔබේ ඇඳුම ගලවන්න," වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ සන්සුන්ව පැවසීය.
මම ගල් ගැසුණෙමි. "මොකක්ද?"
"මම කියපු දේ ඔබට ඇසුණා. අපි මේ ආකර්ෂණය ගැන කතා කරන්න යනවා නම්, අපට අවංකභාවය අවශ්‍යයි. නිරාවරණය වීම අවශ්‍යයි. යට ඇඳුම් පිටින් පමණක් සිටින තෙක් ඇඳුම් ගලවන්න."
මහේෂ් වහාම නැගිට සිටියේය. "මෙය පිස්සුවක්. අපි යනවා."
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ ඔහුගේ අත එසවීය. "වාඩි වෙන්න, මහේෂ්. නැතහොත් ඔබ ප්‍රතිකාර ප්‍රතික්ෂේප කළ බව මට ඔබේ බිරිඳට වාර්තා කළ හැකියි. සහයෝගය නොදැක්වීම නිසා මෙම ගැටලුවට වැරදිකරු ඔබ බව මම පවසනවා."
මහේෂ් මඳක් පසුබට විය, ඔහුගේ හකු තද විය. සෙමින්, ඔහු නැවතත් අසුන මත වාඩි විය.
මම වෙවුලමින් එතැන සිටගෙන සිටියෙමි. මගේ සිතේ එක් කොටසකට පැන යාමට අවශ්‍ය විය. නමුත් වඩාත් ගැඹුරු සහ ලැජ්ජා සහගත තවත් කොටසකට, ඒ අණ කිරීම නිසා යම් උද්දීපනයක් දැනුණි. ඔවුන් දෙදෙනාම මා දෙස බලා සිටීම ගැන හැඟීමක් ඇති විය.
මගේ දෑත් මගේ ඇඳුමේ කෙළවර දෙසට ගියේය. මම එය හිසට උඩින් ගලවා බිම වැටීමට හැරියෙමි.
මම මගේ ලා රෝස පැහැති තනපටය සහ එයට ගැලපෙන යට කලිසම පමණක් හැඳ සිටි අතර, මගේ සම මත ලොමුදැහැ ගැන්වුණි. මගේ පියයුරු පිරී තිබූ අතර, ඔවුන්ගේ බැල්ම හමුවේ මගේ තනපුඩු දැනටමත් තද වී තිබුණි.
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ අනුමත කරමින් හිස වැනුවේය. "හොඳයි. දැන් තනපටය."
මම මගේ දෑත් පිටුපසට ගෙන එය ගලවා, දෑත්වලින් ලිස්සා යාමට හැරියෙමි. මගේ පියයුරු නිදහස් වූ අතර, සිසිල් වාතය නිසා තනපුඩු තද වී තිබුණි.
මහේෂ්ගේ දෑස් අඳුරු වී, මා වෙතම යොමු විය. ඔහු කෙළ ගිලින අයුරු මට පෙනුණි.
"යට කලිසම," වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ පැවසීය.
මම එහි ඉණ පටියෙන් අල්ලා එය පහළට ලිස්සා හැර, එයින් ඉවතට පියවර තැබුවෙමි. මම දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත්ව සිටි අතර, මගේ රහස් ප්‍රදේශය නිරාවරණය වී තිබුණි. ලැජ්ජාව සහ උද්දීපනය මිශ්‍ර වීම නිසා එය දැනටමත් මඳක් තෙත් වී තිබුණි.
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ සෙමින් මා වටා යමින්, මගේ සිරුරේ සෑම අඟලක්ම දෙස බැලීය. "ලස්සනයි," ඔහු මුමුණුවේය. "දැන් අසුන මත වාඩි වී, කකුල් දෙපසට කරන්න."
මම එයට අවනත වෙමින්, සම් අසුන මත ගිලෙමින් මගේ කලවා පුළුල් ලෙස දෙපසට කළෙමි. සිසිල් වාතය මගේ තෙත් වූ ප්‍රදේශයට වැදීම නිසා මම වෙවුලන්නට වීමි.
මහේෂ් දෑත් දණහිස් මත තද කරගෙන බලා සිටියේය.
"මහේෂ්," වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ පැවසීය, "නැගිට ඔබේ ඇඳුම් ගලවන්න."
මහේෂ් මෙවර වැඩි වේලාවක් පසුබට වූ නමුත්, තර්ජනය තවමත් එලෙසම පැවතුණි. ඔහු නැගිට මුලින්ම කමිසය ගලවා ඔහුගේ ලොම් සහිත පපුව නිරාවරණය කළ අතර, පසුව ජීන්ස් කලිසම සහ යට කලිසම ගැලෙව්වේය. ඔහුගේ ලිංගය නිදහස් වූ අතර, එය දැනටමත් අර්ධ වශයෙන් ප්‍රාණවත් වී, ඝන සහ බරින් යුක්තව තිබුණි.
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ හිස වැනුවේය. "හොඳයි. දැන් මහේෂ්, චතුරිකා අසලින් වාඩි වෙන්න. ඇයව ස්පර්ශ කරන්න. ඔබ මෙතෙක් මඟහැර සිටි දේ ගවේෂණය කරන්න."
මහේෂ් මට සමීපව වාඩි වූ අතර, ඔහුගේ සිරුරේ උණුසුම මට දැනුණි. ඔහු මගේ පියයුරක් මුලින්ම මෘදුව අල්ලා, තනපුඩුව පිරිමදිද්දී ඔහුගේ අත වෙවුලන්නට විය.
මම සුසුමක් හෙළමින් ඔහුගේ ස්පර්ශයට නැඹුරු වීමි.
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහ ඕනෑකමින් බලා සිටියේය. "එහෙම තමයි. ඇය කෙතරම් ප්‍රතිචාර දක්වනවාද කියා බලන්න. චතුරිකා, ඔහුව ස්පර්ශ කරන්න."
මගේ අත මහේෂ්ගේ කලවය දෙසට ගොස්, ඔහුගේ ලිංගය වටා එතීමට ඉහළට ගියේය. ඔහු දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රාණවත් වී තිබූ අතර, මගේ අතට එය තදින් සහ උණුසුම්ව දැනුණි.
මහේෂ් ඔහුගේ උගුරෙන් කෙඳිරිගෑවේය.
වෛද්‍ය වික්‍රමසිංහගේ කටහඬ නැවතත් ඇසුණි. "දැන් මහේෂ්, ඔබේ ලිංගය ඇගේ ඇතුළුවීමට යොමු කරන්න. අපි මේ ගැටලුව සම්පූර්ණයෙන්ම විසඳන්නයි යන්නේ."

ඊළඟ පරිච්ඡේදය
නැවත හමුවෙමු

සඳුන් මල් සුවඳ – දෙවන කොටස

(අවසාන කොටස)

"උන් හැමෝටම මගේ අතින්ම දඬුවම් දෙන්නම ඕනේ!"

අකිල් තදින් කෑගැසුවා. එයාගේ ඇස් රතු වෙලා,
මුහුණේ තිබුණේ දැඩි කෝපයක් විතරක් නෙවෙයි,
මෙතරම් කාලයක් රහසක් වෙලා තිබුණු දේවල් දැනගත්ත නිසා ඇති වුණු වේදනාවත්. "මේ දේවල් එළියට එනවා කියන්නේ නිශාලීගේ ජීවිතයට තර්ජනයක් කියලා මම දැනගෙන හිටියා ඒ නිසාම මම මේ කතාව මෙතරම් කාලයක් කාටවත් කිව්වේ නැහැ.

අඩුම නිශාලීටවත් නැහැ,

උඹටවත් නැහැ. මට හොඳටම බය තිබුණා, එයාලා තව දුරටත් උඹලාට හානි කරන්න පුළුවන් කියලා." සුරන්ජන් මාමා ආපහු ඒ කතාවම කිව්වේ, එයාගේ හිතේ තිබුණු සැකය තවමත් අඩු වෙලා නැති නිසා.

"ඒත් දැන්.. දැන් ඇයි කියන්න තීරණය කළේ..?" අකිල් ආපහු ඇහුවේ, එයාගේ හිතේ තිබුණු ප්‍රශ්න තවමත් අසම්පුර්ණ නිසා.

"ඊයේ රාත්‍රියේ නිශාලීගේ ගෙදර ඇතිවුන සිද්ධියෙන් මම දැනගත්තානේ, එයාලාට කෙනෙක්ව මරන්න උනත් දෙපාරක් හිතන්නෙ නැහැ කියලා. දේවල් හංගගෙන ඉන්න එකෙන් තවදුරටත් විනාශ වෙන්නේ අර අහිංසක කෙල්ලගේ ජීවිතේම කියල"
සුරන්ජන් මාමා ගැඹුරු හුස්මක් අරගෙන කිව්වා. "ඒ නිසයි අද මම මේ හැම දෙයක්ම උඹට කිව්වේ. දැන් වෙලාව ඇවිත් තියෙන්නේ, අපි එකතු වෙලා මේ දේවල් නතර නොකළොත්,
විශාලිගෙන් මුළු ජීවිතේම අපායක් වෙන්නේ කියලා."

යොහන් මේ හැම දෙයක්ම අහගෙන හිටියේ කිසිම වචනයක් කතා කරන්න බැරුව. එයාගේ මිතුරා වුණ අකිල් මෙතරම් කාලයක් කොයිතරම් වේදනාවකින් ජීවත් වුණාද කියලා දැන් තමයි හරියටම තේරුණේ.
"ඉතින් දැන් අපි මොකද කරන්නේ?"
යොහන් ඇහුවේ, එයාගේ හඬේ තිබුණේ සහයෝගයක් පිරුණු හඬක්. "අපි කොහොමද මේ සත්‍යය එළියට අරන් එන්නේ, නිශාලීව ආරක්ෂා කරන්නේ?"

අකිල් කඳුකර පැත්ත දිහා බලාගෙන හිටියා. එයාගේ ඔළුව ඇතුළේ එකිනෙකාට සම්බන්ධ වුණු හැම දෙයක්ම දැන් පැහැදිලි වෙලා තිබුණා. "මට දැන් එක දෙයක් විතරයි කරන්න තියෙන්නේ" අකිල් තදින් කිව්වා. "මම නිශාලීව හොයාගෙන යන්න ඕනේ. එයාට මේ හැම දෙයක්ම කියන්න ඕනේ. එයා දැන් තියෙන්නේ කොයිතරම් විශාල වැරදි වැටහීමකද කියලා එයාට තේරුම් දෙන්න ඕනේ."

"ඒත් එයාගේ ගෙදර අය ඉන්නවනේ.. එයාලා උඹට මොකක් හරි කරයි නම්?" සුරන්ජන් මාමා කලබල වෙලා ඇහුවා.

"කමක් නැහැ මාමා" අකිල් කිව්වා. "මට දැන් වත් මගේ ආදරය වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න ඕනේ. මෙතරම් කාලයක් මම නිහඬව හිටියා, වේදනාව විඳගෙන හිටියා, ඒත් දැන් ඒ වෙලාව ඉවරයි. මම නිශාලීව ආපහු ලබාගන්නවා, මගේ නම ආපහු හදාගන්නවා, ඒ වගේම අපිව විනාශ කරන්න හැදුන අයට නියමිත දඬුවම් ලබා දෙනවා."

ඒ රාත්‍රියෙම අකිල්, යොහන් සහ සුරන්ජන් මාමා නිශාලීගේ ගෙදර පැත්තට පිටත් වුණා. මාර්ගය දිගේ යනකොට අකිල්ගේ හිතේ විවිධ හැඟීම් ආවා. අවුරුදු දෙකකට කලින් එයා මේ පාර දිගේ ගියේ සතුටින්, ආදරයෙන් පිරුණු හිතකින්. ඒත් අද යන්නේ, මෙතරම් කාලයක් රහස් වෙලා තිබුණු දේවල් එළියට දාන්න, තමන්ගේ ආදරය ආපහු ලබාගන්න අරමුණින්.

ගෙදර ඉස්සරහට ආවාම, අකිල් ටික වෙලාවක් නතර වුණා. ඒ නිවස ඇතුළේ තමන් ආදරය කළ කෙල්ල ඉන්නවා, ඒත් ඒ කෙල්ල තමන් ගැන කොයිතරම් වැරදි හිතුවාද කියලා දැන් එයා දැනගෙන ඉන්නවා. දොර ළඟට ගිහින් අකිල් තට්ටු කලා.
ටික වෙලාවක් යද්දී දොර ඇරුණා – දොර අරින්න ආවේ නිශාලීම.

ඇයව දැක්ක ගමන් අකිල්ගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්න පටන් ගත්තා. කවදා දැක්කත්, ඇය හරිම ලස්සනයි. ඒත් ඇයගේ මුහුණේ තිබුණේ කලකිරීමක්, වේදනාවක් පිරුණු පාටක්. ඇස් වටේ අඳුරු වැටිලා,

නිශාලී අකිල්ව දැක්ක ගමන් එක පාරටම නිශ්චල වුණා. එයාගේ මුහුණේ තිබුණු පාට එක පාරටම වෙනස් වුණා – පළමුව පුදුමය, ඊට පස්සේ වේදනාව, අන්තිමට තරහ.
"ඔයා ඔයා ඇයි මෙතනට ඇවිත් මොකද කරන්නේ?"
නිශාලීගේ හඬ වෙව්ලනවා වගේ අකිල්ට ඇහුණා. " මම එක්ක කිසිම සම්බන්ධයක් නැහැනේ මේ දේවල් වලට.. ඔයා මාව අතැරියානේ.. ඔයාට වෙන ජීවිතයක් තියෙනවානේ.. දැන් මොකද මෙතනට ආවේ?"

ඒ වචන අහලා අකිල්ගේ ඇස්වලින් කඳුළු ආවා. "නිශාලී.. කරුණාකරලා මගේ කතාව අහගන්න. මම කවදාවත් ඔයාව අතැරියේ නැහැ. මම කවදාවත් ඔයාව අමතක කළේ නැහැ. ඔයා අහලා තියෙන, දැකලා තියෙන හැම දෙයක්ම බොරු – ව්‍යාජ දේවල්."

"බොරු ද?" නිශාලී කෑගැසුවා. "තමුන්ගෙම අත්සනින් ලියපු ලියවිල්ලක් මම දැක්කා.. තමුන් මාව අතැරියා කියලා, මම එක්ක සම්බන්ධයක් නැහැ කියලා.. ඒකත් බොරු ද?
තමුන් වෙන කෙල්ලෙක් එක්ක සතුටින් ඉන්නවා කියලා අහලා තියෙන දේවලුත් බොරු ද?"

"ඔව් නිශාලී, ඔව්! ඒ හැම දෙයක්ම බොරු" අකිල් තදින් කිව්වා. "ඒ ලියවිල්ලේ අත්සන මගේ නෙවෙයි. ඒක හදපු එකක්. තමුන්ට බොරු කතා කිව්වේ, අපි දෙන්නා අතර තිබුණ ආදරය විනාශ කරන්න, අපිව වෙන් කරන්න. මේ හැම දෙයක් පිටිපස්සේ ඉන්නේ තමුන්ගෙම ගෙදර අය – තමුන්ගේ තාත්තා , උඹේ මාමලා, මස්සින්ලා. එයාලාට ඕනේ වුණේ තමුසෙගේ වත්කම්, දේපල අත්පත් කරගන්න. ඒ සඳහා එයාලාට අපේ ආදරය බාධාවක් වුණා."

සුරන්ජන් මාමා ඉස්සරහට ආවා. "නිශාලී පුතේ, මම මේක අවුරුද්දක් විතර හොයලා බැලුවා. මට ලියවිල්ලක් හම්බුණා, ඒකේ ලියලා තිබුණා එයාලාගේ සම්පුර්ණ සැලසුම. අකිල්ට විරුද්ධව නඩු දැම්මේ, ව්‍යාජ ලියකියවිලි හැදුවේ, මුදල් වංචා කළා කියලා චෝදනා කළේ – ඒ හැම දෙයක්ම එයාලා සැලසුම් කරපු දේවල්. අකිල් කිසිම වැරද්දක් කළේ නැහැ."

යොහනුත් ඔව් කියලා හිස වැනුවා. "අපි හැමෝම මේක සාක්ෂි එක්ක ඔප්පු කරන්න සූදානම්. තමුන් අහලා තියෙන, දැකලා තියෙන හැම දෙයක්ම වැරදි ඒවා."

නිශාලීගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලාගෙන ආවා. එයාගේ ඔළුව කැරකැවිලා ගියා වගේ දැනුණා. මෙතරම් කාලයක් එයා අකිල්ට දොස් කිව්වා, එයාව වෛර කළා, එයා ගැන නරක හිතුවා – ඒ හැම දෙයක්ම බොරු පදනමක් උඩද කියලා දැන් තමයි තේරුණේ. "ඒ කියන්නේ.. මම මෙතරම් කාලයක් වැරදියි.. මම විශ්වාස කළේ නැහැනේ අකිල්.. මට සමාවෙන්න.. මට සමාවෙන්න.."

නිශාලීගේ හඬ අඩගැහෙන හඬක් බවට පත් වුණා. අකිල් ඉස්සරහට ගිහින් එයාගේ අත් දෙක අල්ලාගත්තා. "කමක් නැහැ නිශාලී.. කමක් නැහැ. ඔයා වැරදි කළේ නැහැ. අපි දෙන්නාම කපටි සැලසුමක ගොදුරු වුණා. දැන් අපි දෙන්නා ආපහු එකතු වුණානේ.. දැන් අපිට ඇත්තේ එළියට දාන්න පුළුවන්. අපේ නම් ආපහු හදාගන්න පුළුවන්."

ඒ වෙලාවෙම ගෙදර ඇතුළෙන් නිශාලීගේ මාමා එළියට ආවා. එයා මේ සංවාදය අහගෙන හිටියා වගේ, මුහුණේ තිබුණේ තරහක් පිරුණු පාටක්. "මොකද මේ.. උඹලා මොනවාද කතා කරන්නේ?" එයා තදින් ඇහුවා. "අකිල් වැනි වංචාකාරයෙක්ට අපේ ගෙදර ඉස්සරහට එන්න ඉඩ දෙන්නේ කොහොමද?"

"නවත්තපන්!" අකිල් තදින් කෑගැසුවා. "උඹලාගේ හැම කපටිකමක්ම දැන් හෙළිදරව් වෙලා. උඹලා තමයි මේ හැම දෙයක්ම සැලසුම් කළේ. උඹලාට ඕනේ වුණේ දේපළ අත්පත් කරගන්න. ඒ සඳහා උඹලා අපේ ආදරය විනාශ කළා, අපේ ජීවිත විනාශ කළා. දැන් අපිට හැම සාක්ෂිම තියෙනවා. පොලිසියට දෙන්නත් ."

නිශාලීගේ මාමාගේ මුහුණ එක පාරටම සුදු පාට වුණා. එයා දැනගෙන හිටියා, දැන් සියල්ල ඉවරයි කියලා. "උඹලාට කිසිම දෙයක් ඔප්පු කරන්න බැහැ.. මට බලය තියෙනවා.. මට සම්බන්ධතා තියෙනවා.." එයා කතා කරන්න හැදුවත්, හඬ වෙව්ලනවා පෙනුණා.

"උඹේ බලය සහ සම්බන්ධතා, උඹේ වැරදි වැඩ සඟවන්න ප්‍රමාණවත් වෙන්නේ නැහැ" සුරන්ජන් මාමා කිව්වා. "අපි මේක නීතිය ඉදිරියට අරන් යනවා. උඹලා කළ වැරදි හැම දෙයකටම දඬුවම් ලැබෙන්න ඕනේ."

ටික වෙලාවකින් පොලිසිය එතැනට ආවා. සුරන්ජන් මාමා කලින්ම දැනුම් දීලා හිටියා, සාක්ෂිත් එක්ක. නිශාලීගේ මාමා සහ ඒ සම්බන්ධ වුණු අයව අත්අඩංගුවට අරන් ගියා. ඒ වෙලාවේ නිශාලීගේ තාත්තාත් එළියට ආවා, මේ හැම දෙයක්ම දැකලා කම්පාවට පත් වුණා. එයාටත් දැන් තමයි තේරුණේ, එයාගේ සහෝදරයන් වුණ අය කොයිතරම් පහත් වැඩ කළාද කියලා.

"මට සමාවෙන්න පුතේ.." එයා අකිල් දිහා බලාගෙන කිව්වා. "මමත් මමත් වැරදියි.. මම උඹට විරුද්ධව හිටියා, ඒත් ඇත්ත කිසිම දෙයක් දැනගෙන හිටියේ නැහැ."

"කමක් නැහැ මාමා" අකිල් කිව්වා. "දැන් සත්‍යය හොයාගත්තානේ.. දැන් හැම දෙයක්ම හරි අතට හැරෙනවා."

ඊට පස්සේ දවස් ගණනාවක් යනකොට, අකිල්ට එරෙහිව තිබුණු චෝදනා සියල්ලම ඉවත් වුණා. නඩු සියල්ලම අවසාන වුණා, අකිල්ගේ නම ආපහු හැදුණා. එයා ආපහු කලින් වගේම සමාජයේ ගෞරවයට පාත්‍ර වුණා.

එක දවසක් අකිල් නිශාලීව කැඳවාගෙන ගියා, එයාලා මුලින්ම හම්බුණු, ආදරය කළ උඩරට කඳුකර ප්‍රදේශයට. අවට පුරා සඳුන් මල් පිපිලා තිබුණා, ඒ සුවඳ දුර දක්වා පැතිරිලා තිබුණා.

"අපි ආපහු මෙතනට ආවා" නිශාලී මෘදු හඬකින් කිව්වා. එයාගේ අත අකිල්ගේ අත අතරේ තදින් අල්ලාගෙන. "මෙතරම් වේදනා, වෙන්වීම්, බොරු කතා අතරින් පස්සේ, අපේ ආදරය ආපහු එකතු වුණා."

"ඔව් නිශාලී" අකිල් කිව්වා, නිශාලීගේ ඇස් දිහා බලාගෙන. "සඳුන් මල් සුවඳ කිසිම දෙයකින් විනාශ කරන්න බැහැනේ.. කොයිතරම් සුළං ආවත්, වැස්ස ආවත්, ඒ සුවඳ ඉතුරු වෙනවා වගේ, අපේ ආදරයත් ඉතුරු වුණා. කිසිම කෙනෙකුට, කිසිම දෙයකට අපේ ආදරය විනාශ කරන්න බැහැ."

නිශාලී අකිල්ගේ පපුවට ඔලුව තියාගෙන හිටියා. අවුරුදු දෙකක් පුරා විඳපු වේදනා, දුක, බය – හැම දෙයක්ම දැන් නැති වෙලා ගියා. ඒ වෙනුවට තිබුණේ සදාකාලික ආදරයක්, විශ්වාසයක්