MMM Online Shopping

ပေးကမ်းခြင်းနှင့် ရယူလိုခြင်း
-----------------------------------
-
တစ်ခါက ပင်စင်စား အဖိုးအိုတစ်ဦးဟာ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်စွာနေရရှာတယ်..။ အဖိုးအိုဟာ ရှိစုမဲ့စုသော ပင်စင်လစာလေးနဲ့ ချွေတာစုဆောင်းကာနေရတယ်။ အဖိုးအိုရဲ့ နေ့စဉ်အချိန်တွေဟာလည်း တရားထိုင်ခြင်း၊ ပုတီးစိပ်ခြင်း၊ စာအုပ်စာတမ်းဖတ်ခြင်းတွေနဲ့ပဲ ကုန်လွန်တယ်။ နေ့လည်ခင်းတိုင်းလိုလိုမှာလည်း အဖိုးဟာ အင်မတန် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်တဲ့ ပက်လက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို သူနေထိုင်ရာ တိုက်ခန်း အရှေ့မှာ ထုတ်ပြီးခင်းတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ စာကြည့်မျက်မှန် အဟောင်းတစ်လက်နဲ့အတူ အဖိုးဟာ စာဖတ်လေ့ရှိတယ်။ အဖိုးဟာ အဲဒီလို အေးချမ်းစွာ နေရတဲ့လူနေမှု ပုံစံကို အင်မတန်မှ သဘောကျလို့နေတယ်။ အဖိုးအိုအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်သော သားထောက်သမီးခံအတွက် ပူပင်နေစရာမလိုတဲ့အတွက်လည်း သူ့အတွက်တော့ နေ့ရက်တိုင်းဟာ အင်မတန် အေးချမ်းသာယာတယ်လို့ အဖိုးက ယူဆထားခဲ့တယ်။
-
ဒါပေမယ့်လည်း တစ်နေ့မှာတော့ အဖိုးအိုရဲ့ အေးချမ်းတဲ့နေ့ရက်တွေဟာ တစ်စုံတစ်ခုသောအကြောင်းနဲ့ ဆုံးခန်းတိုင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ ဆူညံသံတွေကြောင့်ပဲဖြစ်တယ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာရှိနေကြတဲ့ ဆယ်နှစ်၀န်းကျင် ကလေးငယ်တွေဟာ အဖိုးအိုရဲ့ တိုက်ခန်းရှေ့မြေကွက်လပ်မှာ စုစည်းမိကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နီးစပ်ရာ အုတ်နီခဲတွေကို ကောက်ယူကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ တိုင်းထွာပြီး အုတ်နီခဲ ဂိုးတိုင်တွေကို ပြုလုပ်ကြပြန်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ သူတို့ဟာ အင်မတန်ဆူညံလွန်းစွာ ဘောလုံးကန်ကြတော့တယ်..။
-
"ဟေ့ကောင် မင်းတို့ဂိုးတိုင်က ကျဉ်းတယ်။ မင်းအကျင့်မယုတ်နဲ့"
-
"အဲဒါ မင်းပါပါး တိုင်းထားတာလေ"
-
"မင်းတို့ရှုံးရင် အသံထွက်လာပြီ၊ နိုင်ရင် ဘာစောက်သံမှကြားရမှာမဟုတ်ဘူး"
-
"စောက်သုံးမကျတဲ့ ကောင်၊ ဒါလေးတောင်မ၀င်ဘူး.."
-
"အေး..မင်းတို့လူနဲ့ထိတာ ကော်နာပဲ"
-
"ဟေ့ကောင်.. ငါနဲ့မထိဘူး.. ဘာကော်နာလဲ.."
-
"ကော်နာ.ငါသေချာမြင်တယ်.. မင်းစောက်ကျင့်မယုတ်နဲ့"
-
အဖိုးအိုဟာ ကလေးတွေရဲ့ ဆူညံသံကြောင့် ဖတ်ရှုလက်စ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။ "တော်တော်ဆူတဲ့ကလေးတွေပဲ" လို့ ရေရွတ်ရင်း မျက်မှန်အပေါ်ကကျော်ခါ ကလေးတွေရဲ့ ဘောဝိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဖိုးအိုဟာ အတန်ကြာတဲ့အထိ ကလေးတွေဘောလုံးကန်နေကြပုံကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်..။ အဖိုးအိုရဲ့ ဦးနှောက်ဟာ "ကလေးတွေမဆူအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" ဆိုတဲ့ ပြဿနာအောက်မှာ အတန်ကြာ အလုပ်များနေပြန်တယ်။ ပြီးတဲ့အခါ အဖိုးအိုရဲ့ တိမ်ဖုံးလုမတတ် ဖျော့တော့ဖြူရော်နေတဲ့ မျက်၀န်းတွေဟာ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြံအစည်နဲ့အတူ ၀င်းလက်တောက်လာတယ်။ အဖိုးဟာ ကျေနပ်စွာ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်တယ်။ ပက်လက်ကုလားထိုင်ဘေးက တုတ်ကောက်ကို လက်နဲ့ လှမ်းယူလိုက်ပြီး တစ်ဖြည်းဖြည်းအားယူ ထလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ သူဟာ ကလေးတွေရဲ့ ဘောလုံးပွဲနားကို သွားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဘိုးကဒီလိုလှမ်းပြီးခေါ်လိုက်တယ်..
-
"ဟေ့ကလေးတွေ.. ဒီကို ခဏလာကြစမ်းပါဦးကွ"
-
ကလေးတွေဟာ အဖိုးအိုရဲ့ အသံကို ကြားတာကြောင့် ဘောလုံးကန်တာကို ရပ်လိုက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ အဖိုးအိုအနားကို ဝိုင်းလာကြတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့.. ဘာဖြစ်လို့လည်း အဘိုး" လို့ ကလေးတွေကမေးကြတယ်။ အဲဒီအခါ အဖိုးက ဒီလိုမေးလိုက်တယ်..
-
"မနေ့က မြန်မာဘောပွဲ ရှုံးလား၊ နိုင်လား" အဖိုးက အဲဒီလိုမေးလိုက်တဲ့အခါ ကလေးတွေက..
-
"ရှုံးတာပေါ့ဘကြီးရာ.. ဖိုး-ဇီးတဲ့။ ကိုယ့်ကွင်းမှာတောင်မနိုင်တာ..သူများကွင်းဆိုတော့ ခွက်ပျောက်ရောပေါ့ နှစ်ပွဲပေါင်း ဘဲဥတောင်မကွဲဘူး။" အဲဒီလို ကလေးတွေရဲ့စကားကို ကြားတဲ့အခါ အဘိုးက
-
"အေး.. အဲဒါ မင်းတို့ကို ဘောလုံးဝါသနာပါတဲ့ ကလေးတွေကို မြေတောင်မြှောက်မပေးလို့ကွ၊ အဘိုးကတော့ မင်းတို့ကို မြေတောင်မြှောက်ပေးမယ်။ ကဲ..ကဲ.. မင်းတို့ စုစုပေါင်းဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ" လို့ အဖိုးအိုက မေးပြန်တယ်။ အဲဒီအခါ ကလေးတွေက
-
"ဆယ်ယောက်ဘကြီး တစ်ဖက်ငါးယောက်စီခွဲကန်နေကြတာ" လို့ ဖြေလိုက်ပြန်တယ်။ အဲဒီအခါ အဖိုးက
-
"အေး. အဖိုးက မြန်မာအသင်းကို အရမ်းနိုင်စေချင်တာ။ အဲဒီတော့ မင်းတို့က အဖိုးအိမ်ရှေ့မှာ မပျက်မကွက် ဘောလုံးလာကန်ပါ့မယ်လို့သာကတိပေး..။ အဖိုးမင်းတို့ကို မုန့်ဖိုးပေးမယ်။ ခုကတည်းက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စိတ်ဓါတ်ဖြစ်အောင်ပေါ့ကွာ။ ထရိန်နင်ဖီးစ်လို့သဘောထားကြ။ ဒါပေမယ့် ပင်စင်စားဆိုတော့ သိပ်တော့မတတ်နိုင်ဘူးကွယ်။ အဲဒီတော့ မင်းတို့ကို ဘောလုံးတစ်ခါ လာကန်တိုင်း တစ်ယောက်ငါးရာနှုန်းနဲ့ ငါးထောင်ဆုချမယ်..ဟုတ်ပြီလား..။ ရော့ ရော့.. ငါးထောင်ယူ ဝေယူလိုက်ကြ..ဟုတ်ပြီလား"
-
အဲဒီလိုနဲ့ ကလေးတွေဟာ ပျော်ရွှင်သွားကြတယ်။ သူတို့ အဖိုးရဲ့တိုက်ခန်းရှေ့မှာ နေ့တိုင်း ဘောလုံးလာကန်မယ့် အကြောင်းလည်း ကတိပေးလိုက်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ အဖိုးရဲ့ ငွေ ငါးထောင်ကို ဝေယူလိုက်ကြပြီး ဘောလုံးဆက်ကန်ကြတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့အဖိုးဟာ သုံးရက်တိတိ ကလေးတွေလာတိုင်း ငါးထောင်၊ ငါးထောင် ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ လေးရက်မြောက်နေ့ကိုရောက်လာပြန်တယ်။ အဲဒီအခါမှာလည်း ကလေးတွေဟာ အဖိုးဆီက ဆုကြေးငွေရဖို့အတွက် အဖိုးထွက်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့အဖိုးထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ အဖိုးက ဒီလိုပြောပြန်တယ်..
-
"အေးကွယ်..အဖိုး အရင်ကတော့ မင်းတို့လာတိုင်း ငါးထောင်ပေးမလို့ပါဘဲ.. အဖိုးက ပင်စင်စားအဖိုးကြီးဆိုတော့ သိပ်မတတ်နိုင်ဘူးလေ..။ ဒါကြောင့် နောက်ဆို တစ်ယောက်သုံးရာနှုန်းနဲ့ ဆယ်ယောက် သုံးထောင်ပဲ ယူကြတော့ကွာ..။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ နေ့တိုင်း လာကန်ဖို့တော့ ကတိပေးရမယ်"
-
ကလေးတွေဟာ မုန့်ဖိုးနည်းသွားလို့ မကျေနပ်ကြပေမယ့်လည်း မရတာထက်စာရင် ကောင်းပါတယ်လေလို့ ယူဆလိုက်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ အဖိုးရဲ့ငွေသုံးထောင်ကို ခွဲဝေယူလိုက်ကြပြန်တယ်။ ခါတိုင်းလိုပဲ ဘောလုံးကို ဆူညံစွာနဲ့ ကန်ကြပြန်တယ်။
-
အဲဒီလိုနဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာလည်း သူတို့ဟာ အဖိုးအိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာပြီး ဘောလုံးပွဲမစခင် မုန့်ဖိုးယူဖို့အတွက် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြပြန်တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အဖိုးဟာ တစ်ထောင်တန် ခပ်နွမ်းနွမ်းတစ်ရွက်ကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ အဖိုးက ဒီလိုပြောပြန်တယ်..
-
"မင်းတို့ကို တစ်နေ့ သုံးထောင်နဲ့တွက်ရင် ဆယ်ရက်ဆိုတောင် သုံးသောင်းဖြစ်နေပြီ.. အဖိုးကြာရင်ငတ်နိုင်တယ်..။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေ့ကစပြီး တစ်ယောက် တစ်ရာနှုန်းနဲ့ ဘောလုံးကန်ခ တစ်ထောင်စီပဲပေးတော့မယ်"
-
အဲဒီအခါမှာတော့ ကလေးတွေဟာ မကျေမနပ်ဖြစ်လာကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့တွေက ဒီလိုပြောကြပြန်တယ်..
-
"အလကားအဖိုးကြီး၊ ဟုတ်မလိုလိုနဲ့ ဖူးရှင်အဖိုးကြီး၊ ဖင်ရှူးသွားတဲ့အဖိုးကြီး။ တစ်ရာဆိုတာ ဇီးထုပ်တစ်ထုပ်တောင်၀ယ်စားလို့မရဘူး။ ဘတ်စ်ကားခတောင် နှစ်ရာဖြစ်နေတဲ့ခေတ်ကြီးမှာ ထရိန်နင်တစ်ရက်ဆင်း တစ်ရာတဲ့။ ထွီ.. ဒါသက်သက် လူပါး၀တာ..။ အသက်ကြီးပြီး အချိန်မစီးတဲ့ အာပင် အဘိုးကြီး။ မယူဘူးဗျာ။ ခင်ဗျားအိမ်ရှေ့မှာလည်း ဘယ်တော့မှ ဘောလုံးလာမကန်ဘူး။ တန်ရာတန်ကြေးမရဘဲ ဘယ်ဟာမှ ဖရီးမရဘူး..။ သွားမယ်ဟေ့ကောင်တွေ... တစ်ယောက် ငါးရာ မရမချင်း ဒီဘကြီးအိမ်ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ ဘောလုံးလာမကန်တော့ဘူး"
-
အဲဒီလိုနဲ့ ကလေးတွေဟာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ထွက်သွားကြတယ်။ အဖိုးကတော့တစ်ထောင်တန်အနွမ်းလေးကို ကိုင်ရင်.. ပြုံးပြုံးကြီးကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အဖိုးရဲ့ အေးချမ်းဆိပ်ငြိမ်နဲ့ နေ့လည်ခင်းတွေ တဖန်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတယ်။ ကလေးတွေဟာလည်း အဖိုးကို ဆန္ဒပြတဲ့အနေနဲ့ အဖိုးရဲ့တိုက်ခန်းရှေ့မှာ ဘောလုံးမကန်ဘဲနေခဲ့ကြတယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ အဖိုးဟာ သူ့ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းပေမယ့် သက်တောင့်သက်သာရှိလှတဲ့ ပက်လက်ကုလားထိုင်လေးမှာ.. ထိုင်ရင်.. သူဖတ်နေကျ တရားစာအုပ်ကြီးတွေနဲ့ ဂျာနယ်တွေကို စိမ်ပြေနပြေဖတ်နေခဲ့တော့တယ်...။

(ကျွန်တော်တို့ဟာ "ပေးကမ်းခြင်းသည် အောင်မြင်ရာ၏" ဆိုတဲ့ စကားမှာလည်း ဥာဏ်ကူဖို့တော့ လိုတယ်။ တစ်ခုခု ပေးကမ်းခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာလည်း တစ်စုံတစ်ရာသော ရယူလိုမှု ရှိနေတတ်တယ်)

credit (ဖြိုးသုတ)