Gold Members 2

`စာရိတ္တသတ္တိ´

အချိန်ကား . . . . . .ခရစ်နှစ် (၁၉၉၆) ဝန်းကျင်

“မီးဟေ့ … မီး၊ မီး"
ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျုပ်ရင်ဘက် ပူကနဲတစ်ချက်ဖြစ်သွားလို့ ရုတ်တရက် ထထိုင်မိလျက်သား ဖြစ်သွားတယ်။ ရှေ့မှာ လုံးလုံးထင်မှတ် မထားတဲ့ အနိဋ္ဌာရုံ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ကျုပ်မြင်လိုက်ရတော့
“ဟာ … သွားပါပြီ”
ဆိုတဲ့ မချိတင်ကဲစကားလုံးဟာ ကျုပ်နှုတ်က အလိုလို ပွင့်အန်ကျသွားတယ်။

ကြည့်ပါဦးဗျာ၊ ရိတ်သိမ်းခါနီး စပါးခင်းတွေကို မီးတောက်မီးလျှံတွေက ဝါးမျိုနေလိုက်တာ လကို ရာဟုအသူရိန် ဖမ်းတာမျိုးထက်တောင် ပိုမြန်နေမလား မသိဘူး။

မီးလောင်ရာ လေပင့်ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း တောင်လေက ခပ်ကြမ်းကြမ်း တိုက်လိုက်ပြန်တော့ စပါးတစ်ဧကကို မီးလောင်လိုက်တာ သုံးလေးမိနစ်တောင်ကြာမယ် မထင်ပါဘူး။ ကောင်းကင် တစ်ပြင်လုံးလည်း မီးခိုးလုံးတွေနဲ့ မည်းမှောင်သွားတာပဲ။ ကျုပ်ဘာတတ်နိုင်မှာလည်း လယ်ကန်သင်းဘေးက ရေကိုခပ်ပြီး လက်လှမ်းမှီသလောက်နေရာကို လှမ်းပက်ပေးနေရုံဘဲ ရှိတာပေါ့။

အနီးအနားလယ်တဲက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရော နီးစပ်ရာ ရွာကလူတွေပါ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကွင်းထီးထီးထဲက မီးတောက်တွေကို သူတို့ဘယ်လို ငြိမ်းသတ်နိုင်မှာလည်း လှမ်းကြည့်နေရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ လယ်ငါးဧကကျော်လောက် လောင်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာပဲ တိုက်နေတဲ့လေဟာ ချက်ခြင်းရပ်သွားတယ်။

လေတိုက်တာရပ်တာနဲ့ မီးလောင်လည်း ရပ်သွားတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ရင်ထဲမှာတော့ စိတ်အပူမီးတွေက ဆက်လောင်နေတုန်းပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး ဒီလောက်တောင် ခံစားနေရသလား၊ ပစ္စည်းသင်္ခါရ၊ လူသင်္ခါရပဲဆိုပြီး တရားနဲ့ဖြေလိုက်ရောပေါ့လို့ တစ်ချို့လူတွေကတော့ ပြောမှာပေါ့။

ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာသိဆိုသလို ကျုပ်အနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ ဖြေနိုင်စရာလမ်းမမြင်မိပါဘူး။ ဒီလိုဆိုတော့ ငါ့ပစ္စည်းဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်းလောဘ ကြီးလှချေလားလို့ အပြစ်မတင်လိုက်ကြပါနဲ့ဗျာ။ ကိုယ့်ပစ္စည်းမဟုတ်လို့ကို တရားနဲ့မဖြေနိုင်တာပါလို့ပြောရင် ခင်ဗျားတို့ နားရှုပ်သွားမယ်ထင်တယ်။ သေချာရှင်းပြရရင် ကျုပ်က လယ်ပိုင်၊ ယာပိုင်မရှိတဲ့ ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ပါ။

သူများလယ်မှာ နေ့စား၊ လစားနဲ့ လုပ်ရတဲ့သူပါ။ အခုမီးလောင်သွားတဲ့ လယ်တွေက ကျုပ်တို့ကုန်းဓနဲရီရွာက လယ်ပိုင်ရှင် ကိုသန်းလွင်ရဲ့ လယ်တွေပါ။ လယ်ပိုင်ရှင်လို့ ပြောတာထက် လယ်သမားလို့ ပြောတာက ပိုမှန်မယ်လို့ထင်ပါတယ်။ ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုတော့ ကိုသန်းလွင်ဟာ အလုပ်သမားသုံးယောက်လောက် ငှားပြီး လယ်ဧက ခြောက်ဆယ်ကျော်ကို လယ်သိမ်းချိန်အထိ ကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံ လုပ်တတ်လို့ပါပဲ။

အဲသလို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်လို့လဲ သာမန်လယ်သမားလေး ဘဝကနေ ဧကခြောက်ဆယ်ကျော် ပိုင်ဆိုင်နေတဲ့ လယ်ပိုင်ရှင် လယ်သမားကြီးဖြစ်လာခဲ့တာပါပဲ။ သူ့နာမည်က သန်းလွင်၊ ကျုပ်နာမည်က ဆန်းလွင်၊ နာမည်ချင်းဆင်ပေမယ့် ဘဝချင်းကတော့ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်လို့မရခဲ့ဘူး။ နဂိုကမှ ဆင်းရဲလွန်းလို့ မျက်နှာငယ်နေရတဲ့အထဲ ခုအခါ မီးလောင်မှုနဲ့ ထောင်ကျဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်ဘဝက ရှေ့ဆက်ကောင်းနိုင်စရာလမ်း မမြင်တော့ပါဘူး။

စပါးတင်းငါးရာကျော် ငွေနှစ်သိန်းခွဲကျော်ဖိုးလောက်ကို မီးလောင်အောင်လုပ်ခဲ့မိတဲ့ ကျုပ်ရဲ့အပြစ်ကိုလည်း ကိုသန်းလွင်အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့နေရာမှာ ကျုပ်ရှိနေရင်လည်း ဒီအပြစ်ကြီးမျိုးကို ဘယ်လိုမှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ကျုပ်ကို ထောင်ချလည်း သူ့ကို စိတ်ဆိုစရာမလိုဘူး။

ခဏနေတော့ ကိုသန်းလွင် ရောက်လာတယ်။ တင်းမာနီရဲနေတဲ့ မျက်နှာကြီးနဲ့ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး ဆိုလိုက်၊ ပြောလိုက်မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ အထင်က အခုတော့ ပါစင်အောင် လွှဲရလေပြီ။ ကြည့်ပါဦး၊ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်တဲ့ အမူအရာလေး တစ်ခုကိုသာ မထင်မရှားတွေ့ရတယ်။ ဒေါသအရိပ်အယောင် တစ်ခုမှ မတွေ့ရဘူး။

'ငါ့လယ်တွေတော့ ကုန်ပါပြီ'
ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ မီးလောင်ပြင်ကို အရင်ကြည့်မယ်ထင်တာ။ မဟုတ်ဘူဗျို့။ ကျုပ်တစ်ကိုယ်လုံးကို သေချာကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

“ကိုဆန်းလွင်၊ ခင်ဗျားရော ဒဏ်ရာရသေးသလား”

“ကျုပ်တော့ ဘာဒဏ်ရာမှ မရပါဘူးဗျာ။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ လယ်ငါးဧကလောက်တော့ ပျက်စီးသွားရပြီဗျာ။ ဒါ ကျုပ်ပေါ့ဆလို့ ဖြစ်ရတဲ့အပြစ်ပါ။ ကျုပ်ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့။ ထောင်သာ တစ်ခါတည်းချလိုက်ပါ။ ကျုပ်ကျူးလွန်မိတဲ့ အပြစ်ကို ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ ပြန်ဆပ်မယ်။ အသပြာငွေနဲ့ ကျုပ်မပေးဆပ်နိုင်ဘူးမဟုတ်လား”

“တော်ပါ၊ ကိုဆန်းလွင်ရာ ဒါလောက်လေးဖြစ်တာနဲ့ ကျုပ်မွဲမသွားပါဘူး။ ဒီအတွက် ခင်ဗျား စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့။ ဒါနဲ့ နေပါဦး ဘယ်လိုကနေ စလောင်သွားတာလဲ”

“လယ်ကန်သင်းထဲက ငါးရတာနဲ့၊ မီးကင်ပြီး ထမင်နဲ့စားလိုက်တယ်ဗျာ။ အဲဒါ ဖိုထားတဲ့မီးကို သေချာမငြိမ်းပဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။ လေတိုက်ပြင်းတော့ မီးကြွင်းမီးကျန်က တစ်ဆင့်လောင်သွားတာပါပဲ”

“အေးဗျာ၊ ဖြစ်ပြီးမှတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲ၊ နောင်ဒီလို မဖြစ်အောင် သတိထားပေါ့ဗျာ။ ကဲလာ။ ကျုပ်တို့ကိုယ်တိုင် မြို့ပေါ်သွားပြီး သက်ဆိုင်ရာကို အကြောင်းကြားရအောင် သူများသွားတိုင်မှ သိရင် ပိုအပြစ်ကြီးနေလိမ့်မယ်"

ထန်းတပင်မြို့က ကျုပ်တို့ရွာနဲ့ သုံးမိုင်ကျော်ကျော်လောက်ပဲ ဝေးပါတယ်။ နဝတ လက်ထက်မှာ ဖောက်လုပ်တဲ့ ကတ္တရာလမ်းကြောင့် ထန်းတပင်မြို့ရော၊ ရန်ကုန်မြို့ရောဟာ ကျုပ်တို့ရွာနဲ့က အိမ်ဦးနဲ့ ကြမ်းပြင်လိုဖြစ်နေပါပြီ။ မြို့ပေါ်က ဆိုင်ရာရောက်တော့ ကိုသန်းလွင်ရဲ့ ငွေမျက်နှာ၊ လူမျက်နှာကြောင့် အားလုံး အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ်။

ကျုပ်အချုပ်လည်း မခံရဘူး။ ထောင်လည်းမကျဘူး။ ဒဏ်ငွေပဲ ဆောင်လိုက်ရတယ်။ ဒီဒဏ်ငွေကိုလည်း ကိုသန်းလွင်ပဲ ဆောင်ပေးခဲ့တယ်လေ။ မိမိရဲ့ ဥစ္စာပစ္စည်းကို ပျက်စီးဆုံးရှုံးအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အပြစ်မယူခွင့်လွှတ်တဲ့အပြင် ဥပဒေလမ်းကြောင်းအရ ငွေကုန်ကြေးကျခံပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့လူမျိုးကို ကျုပ်ဘဝ အသက်လေးဆယ်ကျော်မှ ဒီတစ်ယောက်ပဲ တွေ့ဘူးသေးတယ်။

စောစောက ကျုပ်စကားလေးတစ်ခု ကျန်ခဲ့တယ်။ ကိုသန်းလွင်နဲ့ ကျုပ်နဲ့ နာမည်ချင်းဆင်ပေမယ့် ဘဝချင်ယှဉ်လို့ မရဘူးဆိုတာလေ။ သူက လယ်ဧက ခြောက်ဆယ်ကျော်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လယ်သမားသူဌေးကြီး ကျုပ်ကတော့ ကိုယ်ပိုင်လယ်တစ်ဧကမှ မရှိသေးတဲ့ နေ့စားလယ်သမားတစ်ယောက်။

အသက်ချင်းကလည်း မကွာ၊ နာမည်ချင်ကလည်း ဆင်နေတဲ့၊ ရွာချင်းလည်းတူနေတဲ့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ဟာ ဘာကြောင့် ချမ်းသာဆင်းရဲ ဒီလောက်ကွာရတာလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းကျုပ်အတွေးထဲမှာ ခဏခဏ ပေါ်လာတယ်။ ဖြေရိုးဖြေစဉ် အရတော့ ကံ၊ ဉာဏ်၊ ဝီရိယကွာလို့ပေါ့ဗျာ။

ဒါပေမယ့် ဒီအဖြေထက်ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ အချက်တစ်ခု ကိုသန်းလွင်မှာ ရှိနေတာကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။

ဒီအချက်ကြောင့်လည်း တော်တော်တန်တန်လူကို အထင်ကြီးလေးစားခဲတဲ့ ကျုပ်ဟာ ကိုသန်းလွင်ကိုတော့ အထင်ကြီး လေးစားရုံမကဘူး လူလူချင်း ကြည်ညိုတဲ့စိတ်တစ်ခုပါ ပိုခဲ့ရတယ်။ ဒီအချက်လေးကို ပြောမပြခင်မှာ ပြည့်ပြည့်စုံစုံဖြစ်သွားအောင် ဆရာအောင်သင်းရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ဟောပြောချက်ထဲက သတ္တိသုံးမျိုးကို ပြန်လည်ဖောက်သည်ချချင်ပါတယ်။

ကိုသန်းလွင်မှာရှိတဲ့ ထူခြားချက် တစ်ခုဆိုတာလည်း ဒီသတ္တိသုံးမျိုးထဲမှာ ပါနေလို့ပါ။

`သတ္တိသုံးမျိုး´ က ကာယသတ္တိ၊ စိတ္တသတ္တိ၊ စာရိတ္တသတ္တိတို့ပါဘဲ၊
ဒီသုံမျိုးထဲမှာ ထိုးတယ်၊ ခုတ်တယ်၊ ရိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ကာယသတ္တိဟာ အလွယ်ဆုံးပါပဲ။ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ယူလို့လည်း အလွယ်တကူနဲ့ ရပါတယ်။ ဥပမာဗျာ၊ ကြောက်တတ်တဲ့ ရန်ဖြစ်တိုင်းငိုလာရတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို သိုင်း၊ ကရာတေးတစ်ခုခုသာ သင်ပေးလိုက်၊ ဘယ်သူမှ မကြောက်တတ်တော့တဲ့အပြင် ထစ်ကနဲရှိ ရန်ချည်းဖြစ်နေလို့ မနည်းလိုက်ထိန်းနေရလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ကာယသတ္တိက အလွယ်ဆုံးလို့ပြောတာပါ။ သူ့ထက်ပိုခက်တာက စိတ္တသတ္တိပါ။ ကိုယ်က အနိုင်ယူလို့ရရဲ့သာနဲ့ အနိုင်မယူဘဲ အလျှော့ပေးလိုက်တာမျိုးပါ။ ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှတ်သားထားတာတစ်ခုရှိတယ်။ ရုပ်ရှင်ကားတွေမှာ ဖိုက်တင်ကားတွေကို နည်းပြတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး ဦးပြည်သိမ်းအကြောင်းပါ။

တစ်ခါတော့ ဆိုင်ထဲမှာ အရက်သောက်နေတဲ့ ဦးပြည်သိမ်းကို အရက်သမားအချို့က သိုင်းဆရာမှန်းမသိကြတော့ မထိတထိ ရန်စကြတယ်။ လယ်လိုမှ စမရတော့ ဦးပြည်သိမ်းဘေးနားမှာ ချထားတဲ့ အမှိုက်တောင်းကို ပစ်ကန်သွားကြသတဲ့၊ အမှိုက်တွေက ဦးပြည်သိမ်းကိုယ်ပေါ် စင်ကုန်တာပေါ့၊ ဒါလဲ ဘာမှမပြောဘူးတဲ့။

အတူပါလာတဲ့ မိတ်ဆွေတွေက
“ဦးပြည်သိမ်း ဒီလောက်ဖြစ်လှတာ နည်းနည်းလောက် ပညာပြလိုက်စမ်းပါဗျာ”
ဆိုတော့ ဘာပြောတယ်မှတ်လဲ
“ ဟာ … ကိုယ်လုပ်လိုက်ရင် ခံသွားရမယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ မလုပ်ချင်ပါဘူးဗျာ၊ ရှက်စရာကြီး”
တဲ့ အဲဒါမျိုးက စိတ္တသတ္တိပေါ့။ ကာယသတ္တိထက် သူက ပိုခက်သွားပြီလေ။

ဒီနှစ်ခုထက် ပိုခက်သွားတာကတော့ စာရိတ္တသတ္တိပါ၊ ရာထူး၊ အာဏာ၊ ဥစ္စာစတဲ့ အရာအားလုံးကို မတရားတဲ့နည်းနဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ မယူဘူးဆိုတဲ့ သတ္တိမျိုးပေါ့။ ဒီစာရိတ္တသတ္တိမျိုး ကိုသန်းလွင်မှာ အပြည့်ရှိနေတာကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် တအံ့တသြ တလေးတစား တွေ့ကြုံသိမြင်ခဲ့ရတယ်။

အဲဒီနေ့ကို ကျုပ်တစ်သက် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။

- (၁၉၉၆) ခုနှစ် ၊ ဇွန်လ (၁) ရက်နေ့

အင်္ဂလန်က ဂျန်တဲလ်မန်း(Gentleman)လို့ သတ်မှတ်ခံရတဲ့ သူတွေထက် သာလွန်တဲ့ မြန်မာအမျိုးသားတွေ အများကြီးရှိနေပါတယ်ဆိုတာ သေချာပြောပြချင်လွန်းလို့ ကျုပ်မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ အသေအချာ ရေးမှတ်ထားတာပါ။

အဲဒီနေ့က ကျူပ်တို့ရွာနဲ့ အလှမ်းမကမ်းက ဖိုးပြားကုန်းဆိုတဲ့ရွာကို ကျုပ်နဲ့ကိုသန်းလွင်တို့နှစ်ယောက် ရောက်သွားကြတယ်။ ကိစ္စကတော့ စောဖိုးထီးဆိုတဲ့ ကရင်လယ်သမားကြီးတစ်ယောက်ဆီမှာ လယ်ထွန်စက်တစ်စီး ရောင်းစရာရှိတယ်ကြားလို့ သွားကြည့်ကြတာပါ။ ကိုသန်းလွင်က အင်ဂျင်တွေ၊ မော်တာတွေ အတော်အတန် ပျက်တာလောက်တော့ ကိုယ်တိုင်ပြင်နိုင်ပါတယ်။

ဖိုးပြားကုန်းရွာထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ စောဖိုးထီတို့အိမ်ကို ရောက်တာပါဘဲ၊ သူတို့အိမ်က ရွာထိပ်မှာကိုး၊ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်မှာ ရေနွေးသောက်နေတဲ့ စောဖိုးထီးကိုလည်း အသင့်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ စောဖိုးထီးဟာ အသက် ၆၀ နီးပါးလောက်ရှိပြီ ဖြစ်ပေမယ့် သန်တုန်းမြန်တုန်းပါ။ ကျုပ်တို့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ စောဖိုးထီးရဲ့ မျက်နှာဟာ ဝင်းထိန်သွားတယ်။ ထွန်စက်လာဝယ်တာလို့ သိနေလို့ဖြစ်မှာပါ။

နှုတ်ကလည်း
“ဟေး … သန်းလွင်တို့ပါလား၊ လာကြဟေ့၊ မြေပဲကြော်နဲ့ ရေနွေးသောက်ကြဦး”

“ဟား သောက်တာပေါ့၊ ဖထီးရာ မြေပဲကြော်က များရဲ့လား”

“လာစမ်းပါ ဆန်းလွင်ရာ၊ စကားများမနေစမ်းပါနဲ့၊ အလှကျွေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဝကျွေးမှာ သိရဲ့လား”

ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်သား ကွပ်ပျစ်ပေါ်ထိုင်ပြီး ရေနွေးသောက်ရင်းနဲ့ နွားတင်းကုတ်ထဲက လယ်ထွန်စက်ဆီကို မျက်လုံးရောက်သွားကြတယ်။ ဖထီးကလည်း သတိထားမိတယ် ထင်ပါရဲ့။

“သန်းလွင်၊ လယ်ထွန်စက်လိုရင် ဝယ်သွားပါလား၊ စက်ကတော့ ပျက်နေပြီ နင်က စက်ပြင်တတ်တာပဲ၊ ငါတော့ မပြင်တတ်လို့ ဒီအတိုင်းပစ်ထားတာ၊ တော်တော်ကြာသွားပြီ ဒုက္ခများလွန်းလို့ သုံးချင်စိတ်လဲ မရှိတော့ဘူး”

“ဖထီးက ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမှာတုန်း”

“ကိုယ့်ပစ္စည်းက ပျက်နေတာဆိုတော့ စျေးလည်းမခေါ်ချင်တော့ပါဘူး၊ နင်ပေးချင်သလောက်ပေးခဲ့။ အဲ တစ်နေ့က နင်တို့ရွာက ကိုမြင့်သိန်းဆိုတဲ့လူ လာကြည့်သေးတယ်။ သူက လေးသောင်းပဲပေးတယ်။ ငါက ဓာတ်မြေသြဇာဖိုးလေး အပြည့်ရသွားအောင် တစ်သောင်းလောက် တိုးတောင်းတာတောင် မပေးနိုင်းဘူးတဲ့။ ဒါ့ကြောင့် ငါလည်း မရောင်းလိုက်တော့ဘူး။ ငါ အစိုးရဆီက ထုတ်တော့ တစ်သိန်းရှစ်သောင်းတောင် ပေးထားရတာ”

ရိုးသားလွန်းလှတဲ့ ဖထီးကတော့ ဝယ်တဲ့လူ စျေးနှိမ်လို့ကောင်းအောင် အမှန်တွေချည်း ပြောနေတော့တာပါပဲ။ ဟုတ်ပါတယ် ဖထီးပြောသလို အဲဒီအချိန်တုန်းက ထွန်စက်တွေ သိပ်စျေးမကောင်းသေးပါဘူး။ အသုံးကလည်း နည်းကြသေးတာကိုး၊ အခု တပ်မတော်အစိုးရလက်ထက်ကျမှ နွေစပါး၊ မိုးစပါး၊ ဆောင်းစပါးလို့ သုံးသီးစားထိ စိုက်လာကြမှ လယ်ဧကများတဲ့ သူတွေက ထွန်စက်ကို သုံးရကောင်းမှန်း သိလာကြတယ်။

နွားနဲ့ထွန်တာနဲ့စာရင် ထွန်စက်က အချိန်ကုန်လူပမ်း အများကြီးသက်သာတာကိုး၊ ပြီးတော့ ထွန်စက်တစ်စီးရှိထားတာနဲ့ စွပ်ဖားဆွဲ၊ စပါးနယ်၊ ဂျုတ်တိုက်၊ မြေညှိအကုန်လုပ်လို့ ရတယ်မဟုတ်လား။ လယ်ထွန်စက် အမျိုးအစားများစွာထဲက မြန်မာပြည်မှာ အသုံးအများဆုံးကတော့ လေးမျိုးပဲတွေ့ရတယ်။

အဲဒါတွေကတော့ မြန်မာပြည်ကထုတ်တဲ့ လယ်ယာ(၂)၊ လယ်ယာ(၁၂)၊ တရုတ်ပြည်ကထုတ်တဲ့ ဒေါင်းဖန်းရယ်၊ ဂွန်ဒေါင်းရယ် စုစုပေါင်း လေးမျိုးပေါ့။ အခု ဖထီးရောင်းမယ့် ထွန်စက်က ဂွန်ဒေါင်းအမျိုးအစားပါ။

“ကဲ နည်းနည်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ ဖထီးရာ”

“အေး … အေး… ကြည့်ကြည့်၊ စိတ်ကြိုက်ကြည့် ငါဝယ်ထားတာ ဘာမှမရှိသေးဘူး (၁)နှစ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်”

နွားတင်းကုတ်ထဲရောက်လို့ ကြည့်လိုက်တော့ ဂရုမစိုက်ပဲ ပစ်ထားတဲ့အတွက် ထွန်စက်ဟာ သံချေးတွေတောင် တက်နေပါပြီ။ ပြီးတော့ ပျက်လည်းပျက်နေသေးတယ်ဆိုတော့ ကိုမြင့်သိန်းတို့ စျေးနှိမ်မယ်ဆိုလည်း နှိမ်ချင်စရာပေါ့ဗျာ။

ပစ္စည်းမှာ အဟောင်းစျေး၊ အပျက်စျေးလို့ နှစ်မျိုးရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဟောင်းစျေးဆိုတာကတော့ ဝယ်ပြီးတစ်ရက်သာ ရှိနေပါစေ။ အဲဒီ ပစ္စည်းဟာ အဟောင်းဖြစ်သွားတာဘဲ၊ ကိုယ်မလိုချင်လို့ ပြန်ရောင်းချင်တယ်ဆိုရင် မူလတန်ကြေးထက် သုံးပုံပုံ တစ်ပုံတော့ လျှော့ပေးရတာပဲ။ အပျက်စျေးကတော့ ဒီထက်ဆိုးသွားပြီ။

နည်းနည်းပျက်ပျက် များများပျက်ပျက်၊ အပျက်စျေးနဲ့ ရောင်းရပြီဆိုရင်တော့ ဝယ်တဲ့သူက တန်ရာတန်ကြေး သုံးပုံပုံ တစ်ပုံတောင် မပေးချင်တော့ဘူးလေ။ ဒီသဘာဝတရားဟာ ဝယ်ပြီးပစ္စည်းအားလုံးရဲ့ နိယာမဖြစ်စဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။ ခဏကြာတော့ အင်ဂျင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်နေတဲ့ ကိုသန်းလွင်ဆီက စကားသံထွက်လာတယ်။

“ကိုဆန်းလွင်ရေ၊ စက်က အကောင်းကြီး ရှိသေးတယ်ဗျာ။ ပဒေါက်အိုးထဲက အင်ဂျင်ဝိုင်သွားတဲ့ လိုင်းပိုက်ပေါက်သွားတာဗျာ၊ တခြားဘာမှ ဖြစ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါလေးပြင်လိုက်တာနဲ့ အကုန်အကောင်းပဲ”

ကျုပ်က ကိုသန်းလွင်ရဲ့စကားကို ဖထီးများကြားသွားသလားလို့ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဖထီးက သူ့ပစ္စည်းအပါ် မျှော်လင့်ချက် သိပ်ထားဟန်မတူပါဘူး။ နွားတင်းကုတ်ထဲ လိုက်မလာတဲ့အပြင် အိမ်ထဲဝင်သွားတာတောင် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါဆိုရင် ကိုသန်းလွင်ပြောတာ ဘယ်လိုမှ မကြားနိုင်တာ သေချာသွားပြီးလို့ စိတ်ချရမှ ကျုပ်က -

“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကိုသန်းလွင် ခင်ဗျားပွတာပဲပေါ့၊ ဖထီးစကားကို အကဲခတ်ကြည့်ရတာ ငါးသောင်းလောက်နဲ့ရရင် ရောင်းတော့မယ့်သဘောဗျာ၊ ပုံစံကြည့်ရတာ သူ့စပါးခင်းတွေ မြေသြဇာကျွေးဘို့တောင် ငွေအခက်အခဲ ရှိနေပုံရတယ်“

ကျုပ်စကားဟာ လယ်ထွန်စက်ကို စျေးနှိမ်ပေးဘို့ လမ်းကြောင်းပေးနေမှန်း ကျုပ်သိသလို ကိုသန်းလွင်လည်းသိမှာပါ။ ကျုပ်ဝမ်းသာတယ်။ ကျုပ်ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက် ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုကို လျှော့စျေးနဲ့ ရသွားတာ ဘယ်သူဝမ်းမသာဘဲရှိမလဲဗျာ။

ဒါပေမယ့် ကိုသန်းလွင်က ကျုပ်စကားကို ထောက်လည်း မထောက်ခံသလို ကန့်လည်းမကန့်ကွက်ခဲ့ဘူး။ ထူးထူးခြားခြား ကရုဏာသက်တဲ့ မျက်ဝန်းနဲ့ ကျုပ်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်တာကိုတော့ သတိထားလိုက်မိတယ်။ ကိုသန်းလွင် ကျုပ်ကို သနားတာဟာ ဥစ္စာဓန ဆင်းရဲလို့မဟုတ်ဘဲ စာရိတ္တဆင်းရဲလို့သာ ဖြစ်ကြောင်း ဖိုးပြားကုန်းရွာက အပြန်မှ ကျုပ်သိလိုက်ရတယ်။

ဒီအချိန်မှ နွားတင်းကုတ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ ဖထီးကို ကိုသန်းလွင်က -

“ဖထီး၊ ဖထီးရဲ့ ထွန်စက်ကို ကျွန်တော်တစ်သိန်းပေးမယ်၊ ဖထီးရောင်းမယ် မဟုတ်လား”

“ဟာ … ရောင်းတာမှ ဟိုဘက်တောင် လွန်သေးတယ်၊ ဒါနဲ့ နင်က တကယ်ကို တစ်သိန်းပေးမှာလား”

ဖထီးက မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက်ဖြင့် ပြန်မေးတယ်။

“တကယ်ပါ ဖထီးရာ၊ အခုပဲ အိမ်ပြန်ပြီး ငွေယူပေးမှာပါ။ ပြီးတော့ ဖထီးစက်က အများကြီးပျက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်ပြင်လိုက်ရင် ခဏလေးနဲ့ ကောင်းသွားမှာ”

ကိုသန်းလွင်ပြောတာကို ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ တအံ့တသြနားထောင်နေတဲ့ ဖထီးဟာ အနားကိုကပ်သွားပြီး ကိုသန်းလွင် တစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းဖက်လိုက်တာကို တွေ့ရတယ်။ ဖထီးနှုတ်ကလည်း -

“သန်းလွင် နင်သိပ်ရိုးသားတယ်၊ သိပ်စိတ်ကောင်းရှိတယ်။ နင်ဒီထက် ချမ်းသားဦးမှာပဲသိလား”

ဒီလိုနဲ့ဘဲ ဖထီးရဲ့ ထွန်စက်ဟာ တစ်သိန်းနဲ့ စျေးတည့်သွားခဲ့တယ်။

ကျုပ်တို့နှစ်ယောက် ဖိုးပြားကုန်းရွာက ပြန်ခဲ့ကြတော့ လမ်းမှာ ကျုပ်စိတ်ထဲ ဘယ်လိုမှ မရှင်းလင်းတဲ့အချက်တစ်ခုကို မေးဖြစ်အောင် မေးလိုက်မိတယ်။

“ဒါနဲ့ ကိုသန်းလွင်၊ ဒီလယ်ထွန်စက် တစ်သိန်းထိတနိတယ်ဆိုတာ ကာယကံရှင်ဖြစ်တဲ့ ဖထီးလည်းမသိဘူး၊ ပါလာတဲ့ ကျုပ်လည်းမသိဘူး၊ အဲဒီတော့ သူခေါ်သလောက် ငါးသောင်းပေးလည်းရတာပဲ မဟုတ်လား၊ အဲဒါ ဘာပြုလို့ တစ်သိန်းတောင် ပေးလိုက်ရတာလဲ”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီလယ်ထွန်စက် တစ်သိန်းထိတန်တယ်ဆိုတာ ဖထီးလည်းမသိဘူး၊ ကိုဆန်းလွင်လည်း မသိဘူး၊ တခြားဘယ်သူမှလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ကိုယ်တိုင်ကတော့ သေချာသိနေတယ် မဟုတ်လား”

“ခင်ဗျားဖာသာသိလို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူတစ်ပါးသိမှသာ အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့ ခံရမှာ မဟုတ်လား”

“မှားလိုက်လေ ကိုဆန်းလွင်ရယ်၊ သူတစ်ပါးပြစ်တင် ကဲ့ရဲ့တာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး ပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့တာက ပိုဆိုးတယ်ဗျ၊ ခင်ဗျားနားရှုပ်သွားပြီ ထင်တယ်”

“နားရှုပ်ယုံတင် မကဘူးဗျ၊ ဘာကိုမှ နားမလည်တော့တာ အကျယ်ရှင်းပြပါလား”

“ဒီလိုဗျ၊ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့မှာ ဆိုက်ရောက်နိုင်တဲ့ ဘေးနှစ်မျိုးရှိတယ်၊ အတ္တာနုဝါဒဘေးနဲ့ ပရာနုဝါဒဘေးဆိုတာပဲ၊ အတ္တာနုဝါဒဘေးဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို မိမိပြန်ပြီး စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့တာ၊ ပရာနုဝါဒဘေးဆိုတာက သူတစ်ပါးကလာပြီး စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့တာ”

“အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ပရာနုဝါဒဘေးက ပိုပြီးကြောက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်စရာပေါ့။ တကယ်ကျတော့ အတ္တနုဝါဒဘေးကမှ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာဗျ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတစ်ပါးက စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့တဲ့ ပရာနုဝါဒဘေးဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့ မပြောနဲ့ အတိတ်ကံပါလာရင် ဘုရား၊ ရဟန္တာတောင် မလွတ်ဘူး”

“ခင်ဗျား စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ကိလေသာကုန်ပြီးတဲ့ ဘုရား၊ ရဟန္တာတွေ မိန်းမရှုပ်တယ်ဆိုတာ ရှိပါ့မလားဗျာ”

“ကြံကြီးစည်ရာဗျာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်ပါ့မလဲ”

“ဒါပေမယ့် အတိတ်က ဝဋ်ကြွေးပါလာရင် အခုဘဝမှာ ဘယ်လောက် စင်ကြယ်စင်ကြယ်၊ ဘုရား၊ ရဟန္တာတွေလည်း မိန်းမနဲ့ စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့ ခံရတာပဲဗျာ၊ ကြည့်ပါလားဗျာ၊ ဘုရားရှင်ဆိုရင် စိဉ္စမာနနဲ့ တစ်ကြိမ်၊ သုန္ဒရီပုရဗိုဇ်နဲ့ တစ်ကြိမ် စုစုပေါင်း နှစ်ကြိမ်တောင် စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့ ခံခဲ့ရတယ်”

“တစ်ခါ ခုနှစ်နှစ်သားနဲ့ ရဟန္တာဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရှင်ဒဗ္ဗဟာလည်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မိန်းမနဲ့ စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့ ခံရတယ်။ ဒါတွေထောက်ကြည့်သောအားဖြင့် ပရာနုဝါဒဘေးဟာ ဘုရားရဟန္တာတွေတောင် မလွတ်တဲ့ နောက်မှာတော့ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်တို့မှာ ပြောစရာမရှိတော့ဘူး၊ တွေ့ကြုံကြရမှာပဲ”

“ကိုယ့်ဘက်က မှန်ကန်သန့်ရှင်းနေဘို့သာ အရေးကြီးပါတယ်။ ကိုယ်က မှန်ကန်သန့်ရှင်းနေရက်နဲ့ ပရာနုဝါဒဘေးဆိုက်လာလို့ကတော့ ဘာမှ ကြောက်စရာမရှိဘူး၊ ဘယ်အပါယ်မှလည်း မကျဘူး”

"အဲ … အတ္တနုဝါဒဘေး ဆိုက်လာရင်တော့ အပါယ်သွားဖို့သာ ပြင်ပေတော့၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့` အတ္တာနုဝါဒဘေးဆိုတာ မဟုတ်မမှန်ဘဲ ဘယ်လိုမှ မဆိုက်နိုင်လို့ပါပဲ”

“စဉ်းစားကြည့်လေဗျာ၊ သူတစ်ပါးသာလိမ်လို့ရတာ၊ မိမိကိုယ်မိမိတော့ ဘယ်လိုမှ လိမ်မရဘူး မဟုတ်လား၊ ကံသုံးပါးတစ်ပါးပါးနဲ့ မတရားလုပ်ခဲ့ရင် မိမိကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံးသိတာပဲ၊ အဲဒီ အသိစိတ်က မင်းဟာ မတရားလုပ်ထားတဲ့ကောင်လို့ အမြဲတမ်း စွပ်စွဲကဲ့ရဲ့ နေတော့တာပဲ”

“ဒီ အတ္တာနုဝါဒဘေးကတော့ ဧကန်မုချ အပါယ်ဆွဲချနိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ပရာနုဝါဒဘေးထက် ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ကျုပ်ပြောခဲ့တာပေါ့ဗျာ”

“အင်း … ကျုပ်သဘောပေါက်သွားပြီ ကိုသန်းလွင်၊ ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့ဟာ အတ္တာနုဝါဒဘေး မဆိုက်အောင် အဓိကထားပြီး နေကြရမှာပေါ့”

“အတ္တာနုဝါဒဘေး မဆိုက်ချင်ရင်လည်း သူတစ်ပါးက လေးစားကြည်ညိုဖို့ထက် မိမိကိုယ်မိမိ တကယ်လေးစား ကြည်ညိုအောင် နေဖို့က ပိုပြီးအရေးကြီးမှာပေါ့ဗျာ …. နော်”

“မှန်လိုက်လေ ကိုဆန်းလွင်ရယ်”

အသက်ချင်းကလည်း မတိမ်းမယိမ်း၊ နာမည်ခြင်းကလည်း ဆင်ပါရဲ့
ဒါပေမယ့် ဘဝခြင်းကတော့ ယှဉ်လို့မရဘူးဆိုတာ အဓိကတော့ ခက်ခဲလှတဲ့ စာရိတ္တသတ္တိကြောင့်ဆိုတာ ကျုပ်
ကောင်းကောင်းအဖြေထုတ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။

“ဣဇ္စျတိ ဘိက္ခဝေ သီလဝတော၊
စေတော ပဏီဓိ ဝိသုဒ္ဓတ္တာ"
(အင်္ဂုတ္တိုရ် ပါဠိတော်)

"ချစ်သား၊ ချစ်သမီးတို့ အကျင့်သီလ စာရိတ္တနှင့် ပြည့်စုံသော သူ၏ တောင့်တချက်သည် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသောကြောင့် အလျင်အမြန် ပြည့်စုံလာရ၏"

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
စာရိတ္တသတ္တိ
(မေတ္တာရှင် - ရွှေပြည်သာ)
စာအုပ်မှ ကူးယူဖော်ပြပါသည် ။