ညမဖတ်ရ

လမ်းပျောက်နေသူများ

အသက်လေးဆယ်ကျော်မှ ရူးသွပ်မိတဲ့ အချစ်ဟာ ငရဲမီးထက် ပူလောင်မှန်း ကျွန်တော် အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတော့တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် ထွေးမောင်။ လူပျိုကြီးဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထုပ်ကို ဆောင်းပြီး ဒီတောရွာလေးက အလယ်တန်းကျောင်းမှာ လက်ထောက်ဆရာအဖြစ် တာဝန်ကျနေတာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိဘူး။ အိုးမရှိ၊ အိမ်မရှိ၊ တစ်ကောင်ကြွက်။ ရွာက လူပျိုကြီးတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း သူများအိမ်မှာ ကပ်နေရင်း၊ ရသမျှ လစာလေးနဲ့ အရက်ဖြူလေးသောက်လိုက်၊ စာဖတ်လိုက်နဲ့ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့သူပါ။

ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ဆရာမလေး ခင်ဖြူအေး ဒီကျောင်းကို ရောက်လာတဲ့နေ့မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ကမ္ဘာလေး တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ နုပျိုတယ်၊ စင်ကြယ်တယ်၊ ပြီးတော့ အလွန်ကို တည်ငြိမ်တယ်။ သူမ ကျောင်းထဲကို လျှောက်လာတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မုန်တိုင်းတွေ ထန်နေတတ်ပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ စီနီယာဆရာကြီးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်။

"ကိုထွေးမောင်... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပါဦးကွာ။ မင်းနဲ့ သူမနဲ့က သားအဖအရွယ် ဖြစ်နေပြီ။ ပြီးတော့ မင်းက ဘာရှိလို့လဲ"

ဆရာကြီး ဦးဘုန်းမြင့်က ကျွန်တော့်ကို ခဏခဏ သတိပေးတတ်တယ်။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို သိနေသလို၊ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ခင်ဖြူအေးဆီမှာပဲ ကပ်ပါသွားတတ်တာကိုလည်း ရိပ်မိနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း "အချစ်မှာ အကန့်အသတ် မရှိပါဘူး ဆရာကြီးရယ်" လို့ပဲ ခပ်နုံနုံ ပြန်ဖြေမိခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အဝီစိတွင်းထဲကို ခုန်ချဖို့ ပြင်နေတဲ့သူမှန်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိခဲ့ဘူး။

ကျွန်တော် သူမကို စောင့်ကြည့်ရတာကိုပဲ ပျော်မွေ့နေခဲ့တယ်။ သူမ စာသင်နေတဲ့ အသံလေး၊ စာအုပ်ကို တစိမ့်စိမ့်ဖတ်နေတဲ့ ပုံရိပ်လေး၊ တစ်ခါတလေ ပြုံးလိုက်ရင် ပါးချိုင့်လေး ခွက်ဝင်သွားတာလေးတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မူးယစ်ဆေးဝါးတစ်ခုလိုပဲ။ သူမက အနေအေးလွန်းတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ အစပျိုးလို့ မရခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ အရဲစွန့်ပြီး ရည်းစားစာတစ်စောင် ရေးလိုက်မိတော့တယ်။ စာမေးပွဲနီးလာပြီဖြစ်လို့ ကျောင်းပိတ်ရင် သူမနဲ့ ဝေးရတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို တွန်းအားပေးလိုက်တာပါ။

ကျွန်တော် စာကို သူမရဲ့ ဆွဲခြင်းထဲကို ခိုးထည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျောင်းဆင်းချိန် အစည်းအဝေးမှာ ကျွန်တော့်ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေခဲ့တာ။ ဆရာကြီးက စာမေးပွဲအကြောင်းတွေ ရှင်းပြနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဘာမှ မဝင်ဘူး။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ခင်ဖြူအေးဆီမှာပဲ။ သူမကတော့ ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ အစည်းအဝေးပြီးလို့ အားလုံး ပြန်ကြတော့မယ့်အချိန်မှာ ခင်ဖြူအေးက ဆရာကြီးကို လှမ်းတားလိုက်တဲ့အသံကြောင့် ကျွန်တော် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တောင့်ခဲသွားရတယ်။

"ဆရာကြီး... ခဏလောက် နေပါဦး။ ဆရာကိုထွေးမောင်လည်း ခဏလောက် နေပါဦးရှင့်"

သူမရဲ့ အသံက အေးစက်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အချစ်ရိပ်အယောင်ထက် ပိုလေးလံတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ပါဝင်နေတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ ရင်ခုန်စရာ အခိုက်အတန့် မဟုတ်တော့မှန်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် သိလိုက်ရပါတော့တယ်။

ရုံးခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်ရယ်၊ ဆရာကြီးရယ်၊ ခင်ဖြူအေးရယ် သုံးယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ညနေခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကျန်နေပြီး ကျောင်းဝင်းထဲမှာတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးနေတယ်။ ခင်ဖြူအေးက သူမရဲ့ ဆွဲခြင်းထဲက စာအိတ်လေးကို ထုတ်ပြီး ဆရာကြီးရှေ့ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ချပေးလိုက်တယ်။

"ဒါက ဘာလဲ ဖြူအေး" ဆရာကြီးက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း မေးတယ်။

"ဆရာကိုထွေးမောင် ကျွန်မကို ပေးတဲ့စာပါ ဆရာကြီး"

ကျွန်တော် ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိတယ်။ ကိုယ့်မျက်နှာကို ကိုယ် ပြန်ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ အသက် ကျော် လူပျိုကြီးတစ်ယောက်က ကျော် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တိုင်တောခြင်းကို ခံနေရတဲ့ မြင်ကွင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ။ ဆရာကြီးက စာကို ဖြန့်ဖတ်တယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။

"မင်း... မင်း ငါ့ကို ကတိပေးထားသားပဲ ထွေးမောင်" ဆရာကြီးရဲ့ အသံက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။

"သမီးက ဆရာကိုထွေးမောင်ကို တိုင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး.။ ဆရာကြီးကို မိဘနေရာမှာ ထားပြီး သမီးရဲ့ အကြောင်းကို ရှင်းပြချင်လို့ပါ။ ဆရာကိုထွေးမောင်လည်း သေသေချာချာ နားထောင်ပေးပါ"

ခင်ဖြူအေးက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်နေပေမဲ့ အထဲမှာတော့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အပြည့်။ သူမက ခုံတစ်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်တယ်။

"ကျွန်မမှာ ပြောပြစရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိတယ် ဆရာကြီး။ အဲဒီပုံပြင်ထဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူမက ရိုးရိုးသားသားနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတဲ့ အတိတ်တွေ၊ အမှားတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဆရာကိုထွေးမောင် ထင်သလို ကျွန်မက ဖြူစင်နေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ ဘာတွေ ပြောတော့မှာလဲ။ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်တွေကို တစ်ခုချင်း ဖြိုဖျက်နေသလိုပဲ။

"ကျွန်မ ဒီရွာကို လာတာဟာ တာဝန်ကျလို့တင် မဟုတ်ဘူး ဆရာကြီး။ ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ထွက်ပြေးလာတာ။ ပြီးတော့... ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဆီကနေ လမ်းပျောက်နေတာ"

သူမရဲ့ စကားကြောင့် ဆရာကြီးရော ကျွန်တော်ပါ မှင်သက်သွားရတယ်။ သူမလို အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ ဆရာမလေးတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလို့လဲ။ ကျွန်တော် သိချင်စိတ်ထက် ကြောက်ရွံ့စိတ်က ပိုကြီးစိုးလာတယ်။ သူမရဲ့ ပုံပြင်က ကျွန်တော့်ကို ဘယ်ဆီကို ခေါ်သွားမှာလဲ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကပေါ့... ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝမှာ လူတစ်ယောက်ကို သိပ်ချစ်ခဲ့မိတယ်။ သူက ကျွန်မထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်။ ဆရာကိုထွေးမောင်လိုပဲ အသက် နား နီးနေပြီ။ ကျွန်မကတော့ နုနုနယ်နယ် ကျောင်းသူလေးပေါ့" ခင်ဖြူအေးက အဝေးကို ငေးကြည့်ရင်း စကားကို ဆက်တယ်။

"သူက ကျွန်မကို သိပ်ချစ်ပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို အရာအားလုံး ပုံအောပြီး ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့... တစ်နေ့မှာတော့ အားလုံးက လိမ်ညာမှုတွေမှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ သူက အိမ်ထောင်ရှိသူ ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ သူ့မှာ သမီးလေး တစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ။ ကျွန်မကို သူက ကစားစရာ တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ"

သူမရဲ့ အသံက တုန်ယင်လာတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ အေးစက်လာတယ်။ သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်တော့်ဆီကို ကူးစက်လာသလိုပဲ။

"ကျွန်မ သူ့ကို လမ်းခွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အလွတ်မပေးဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အဖေက ဒီသတင်းကို ကြားသွားတယ်။ အဖေက အရှက်ကို သိပ်တန်ဖိုးထားတဲ့သူ။ အဖေနဲ့ အဲဒီလူ စကားများကြရင်းနဲ့... အဖေက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ သူ့ကို တွန်းပစ်လိုက်တာ... သူက ကျောက်ကုန်းပေါ်ကို ခေါင်းနဲ့ စောင့်မိပြီး အဲဒီမှာတင် သေသွားခဲ့တယ်"

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ