Mettananda Library-CALM

နင်နဲ့ငါနဲ့ ကွဲမယ်ဆိုပြီး အမေ့လက်က အဖေ့ပါးကိုပိတ်ရိုက်ချလိုက်တာကိုပဲ မှတ်မိလိုက်တယ်။ဖယောင်းတိုင်က စားပွဲတင်ပေါ်မှာလဲကျသွားပြီး ခပ်ကြာကြာ တောက်နေပြီးမှ ငြိမ်းသွားတာ။

အဖေ့တောက်ခေါက်သံကို ကြားလိုက်ပေမယ့် အမေ့ကို ပြန်မလုပ်လိုက်ဘူးဆိုတာတော့ သိလိုက်တယ်။စားပွဲပေါ်က ထမင်းပွဲတွေနဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို အဖေက ဒေါသကြီးကြီးနဲ့ သိမ်းကန်ချလိုက်တာ အသံတွေဆူညံသွားတာပဲ။ကျနော်နဲ့ မမက တံခါးထောင့်လေးကို ပြေးကပ်နေရတယ်။အမေနဲ့ အဖေ စကားတွေအော်ကြီးဟစ်ကျယ်နဲ့ တစ်ယောက်မဆုံးသေးဘူး တစ်ယောက်က ထအော်ကြတယ်။ဧည့်ခန်းထဲမှာ အိပ်နေတဲ့ အငယ်ကောင်က ငုတ်တုတ်ကလေးထထိုင်ပြီး ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ လျှောက်ကြည့်​နေလိုက်လို့။အမေက လက်လှမ်းမိသမျှ ဆွဲကုတ်ချလိုက်တာ အဖေ့အင်္ကျီပြဲသွားတာပဲ။အဖေက အမေ့ရင်ဘက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။

နင်နဲ့မပေါင်းဘူး သူတောင်းစားလို့ အမေ့ပါးစပ်က တွင်တွင်အော်ပြီး ဗီရိုထဲက အဝတ်တွေကို အိတ်ထဲဆွဲထည့်တော့တာပဲ။ကျနော်နဲ့ မမက တစ်ယောက်လက် တစ်ယောက်တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေမိတယ်။အဖေ့ပါးစပ်က သွားသွားလို့ အော်လိုက်တော့ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ထိုးခံလိုက်ရသလိုပဲ။အမေ့လက်တွေကို ပြေးဆွဲချင်စိတ်က မနည်းထိန်းထားရတယ်။

အငယ်ကောင်က အမေ့ဆီသွားဖက်တော့ အမေက ထပွေ့ချီလိုက်ပြီး အထုပ်ကိုတစ်ဖက်ကဆွဲပြီး ဆင်းမယ်တဲ့။ကျနော်နဲ့ မမဘက်ကိုလှည့်ပြီး နင်တို့လိုက်မှာလားလို့ပြောတော့ မမက အဖေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တာ သတိထားမိတယ်။နှစ်ယောက်သား ထိုင်ရာကမထတော့ အမေက ထပ်ပြောတယ် နင်တို့ဖအေကို ဒီလောက်ခင်တွယ်နေရင် အဲ့ဒီမှာနေခဲ့တဲ့။

အဲ့ဒီညက တစ်အိမ်လုံးမှောင်နေတာပဲ။အဖေရဲ့ လန်ဒန်စီးကရက်ကိုဖွာနေတဲ့ မီးရောင်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရဲခနဲ ရဲခနဲနဲ့။မမနဲ့ကျနော်လည်း အိပ်မပျော်ဘူး။ဘာကိစ္စနဲ့ ရန်ဖြစ်ကြတာလည်း မသိပေမယ့် အမေထွက်သွားတော့ မောင်နှမနှစ်ယောက် ငိုကျန်ခဲ့ကြရတာ။

ဆိုက်ကားနားထိ အမေမသွားပါနဲ့လို့ ငိုပြီး လိုက်ဆွဲတော့ အမေက ဘာစကားမှပြန်မပြောဘူး။နင်တို့မလိုက်ရင် ဘေးဖယ်တဲ့။အငယ်ကောင်က ဘာမသိညာမသိနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကိုကို လာထိုင်လို့ ဆိုက်ကားပေါ်ကနေလှမ်း ခေါ်တယ်။အမေ့ကိုတင်နင်းသွားတဲ့ ဆိုက်ကားထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်နဲ့မမက အမေ မသွားပါနဲ့လို့ ပြိုင်တူအော်မိတယ်ထင်တယ်။အငယ်ကောင်က တာ့တာ့တွေပြလို့။ကျနော်နဲ့ မမ ခြံအပြင်မှာ အကြာကြီး ငိုမိကြတယ်ထင်တယ်။

မနက်မိုးလင်းတော့ အဖေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ မူးပြီးအိပ်ပျော်နေတာလားမသိဘူး။မမက မနှိုးနဲ့ဆိုလို့ ကျောင်းသွားဖို့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ပြင်ကြရတယ်။ပြင်နေတုန်း မမက ကျောင်းမသွားချင်ဘူးလို့ ပြောတော့ ကျနော်ပါ ရောထောက်ခံမိတယ်ထင်တယ်။မမက ပြောတယ် အမေဘယ်သွားတာလဲ မသိဘူးနော်တဲ့။အဘွားတို့မြို့ကို ဖြစ်မှာပေါ့လို့ ပြောတော့ မမက တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ပြန်ပြောတယ် အဖေနဲ့အမေ တကယ်ကွဲရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲတဲ့။

ကျွန်တော်နဲ့မမ အိမ်ဘေးက ရေကန်ပေါ်ကို တက်ထိုင်ကြတယ်။လေအေးအေးလေးက ကန်ထဲက ရေပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာတော့ အေးနေတာပဲ။အငယ်ကောင်လေး ထမင်းစားရလားမသိဘူးနော်လို့ပြောတော့ မမက အမေ့မှာ ပိုက်ဆံပါမှာပါလို့ ပြန်ပြောတယ်။နင်သိလို့လားလို့ ကျနော်က မျက်စပစ်ပြတော့ မမက ပြုံးပြတယ်။ညက အမေ့ကိုလိုက်ဆွဲရင်း သူစုထားတဲ့ ပိုက်ဆံ ငါးရာ အမေ့ အိတ်ထဲထည့်ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ကျွန်တော်နဲ့ မမ ပြိုင်တူရယ်မိကြတယ်။

နင် Two Weeks Test ဒီနေ့စဖြေရမှာ မဟုတ်လားလို့ မမက မေးတယ်။ငါဖြေချင်စိတ်မရှိဘူးလို့ ပြောတာ မမက ဘာမှဆက်မမေးတော့ဘူး။အဖေက ထမင်းအိုးတည်ပေးတယ်။မီးဖိုချောင်ထဲက လက်ဖက်နဲ့ ပဲကြော်နဲ့ပဲ သားဖတွေ နှစ်ပါးသွားကြရတယ်။ထမင်းဝိုင်းကြီးက တိတ်ဆိတ်လို့ပဲ။အဖေက မစာသေးဘူးဆိုပြီး ထွက်သွားတယ်။ကျွန်တော်နဲ့ မမလည်း တစ်နေကုန်လုံး အများကြီး မစားဖြစ်ကြဘူး။

နောက်ရက် ကျနော်တို့ ကျောင်းပြန်တက်ကြတယ်။တစ်ညနေ ကျနော်တို့ ကျောင်းဆင်းတော့ အမေ့အစ်ကိုနဲ့ အစ်မ အိမ်ကိုရောက်နေကြတာ တွေ့ရတယ်။အဖေနဲ့ အမေ ကွာရှင်းကြမယ့်နေ့ကို လာချိန်းတာတဲ့။အဖေနဲ့ စကားတွေ ထများကြတယ်။အဖေ့ကို ဦးကြီးက လက်သီးနဲ့ထိုးချလိုက်တာ ပါးကသွေးတွေပါ ထွက်ကျလာတာ။မမက မလုပ်ပါနဲ့ဆိုပြီး ငိုရင်း ဦးကြီးကို ဝင်ဆွဲတယ်။အန်တီကြီးက ကျနော်တို့မောင်နှမကို လိုက်ခဲ့ဖို့ အတင်းခေါ်တယ်။ကျနော်ရော မမရော မလိုက်ဘူး ငြင်းတော့ ကိုယ့်ထိုက်နဲ့ကိုယ်နေကြဆိုပြီး ကျနော့်ကို တွန်းသွားတယ်။

အဖေက သူတို့ကို အတင်းမောင်းထုတ်ပြီး ခြံတံခါးပါ သော့ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။မမက အဖေ့ကို အာပူထိုးပေးရင်း မျက်ရည်တွေကျလို့။အဖေ့ပါးကြီးက ယောင်ကိုင်းနေတာပဲ။ကျွန်တော်က ငါ-မဦးကြီးလို့ဆဲတော့ အဖေက ကိုယ့်ဦးလေးကို အဲ့လိုမဆဲရဘူးလို့ ထပြောတယ်။မမက မျက်ရည်တွေကျရင်း အဖေ့ကို အာပူထိုးပေးနေရာက အဖေ့ကိုသူတို့လုပ်တာ ရော ကောင်းလားလို့ ဒေါသသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ထပြောတယ်။

အဲ့ဒီညက လမ်းထိပ်ဆိုင်က ခေါက်ဆွဲကြော် ဝယ်စားလိုက်ကြရတယ်။ညဘက်ဆို အဖေက စီးကရက်ကြီး ခဲပြီး ဧည့်ခန်းမှာ ဇိမ်ကျနေပြီ။ကျနော်နဲ့ မမက စာတွေကျက်နေကြပေမယ့် အာရုံလည်း မရကြပါဘူး။အဲ့ဒီတုန်းက မမက ဒိုင်ယာရီ ရေးတတ်နေပြီ။တစ်ည မမအိမ်သာတက်တုန်း ခိုးဖတ်တော့ အဖေ့ကိုသနားကြောင်းတွေ ရေးထားတာ အများကြီးပဲ။အမေ့ကို လွမ်းကြောင်းရောပေါ့။

တစ်ပတ်လောက်ကြာတော့ ကျနော်တို့ တစ်အိမ်ကျော်က ဖုန်းလာတယ်လို့ လာပြောတယ်။သူတို့အိမ်က ၀၅၃ အထိုင်ဖုန်းကြီးရှိတော့ လမ်းထဲက လူတွေက အဲ့ဒီမှာ ဆက်ကြရတယ်။ကျနော်နဲ့မမ သွားကိုင်တော့ အမေရယ်ဆက်တာ။ဖုန်းအိမ်က စပီကာဖွင့်ပေးတယ်။ဟိုဘက်ကနေ အမေက ငစင် သားနေကောင်းလား သမီးလေးရော ဆိုတဲ့ အသံကြားတော့ မမရော ကျနော်ရော မျက်ရည်တွေကျလာကြတာ။အမေရော မောင်လေးရော နေကောင်းလားလို့ မမက အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးတော့ အမေ့ဘက်က တော်တော်နဲ့ စကားပြန်မလာဘူး။ပြီးမှ ငိုသံကြီးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။အဖေက ထမင်းကောင်းကောင်းချက်ကျွေးလားတဲ့။ကျနော်ပဲ ဆက်ပြောရတယ်။မမက ငိုနေတာ အသံမထွက်ရဲဘူး။ကျနော့်ပါးမှာလည်း မျက်ရည်တွေက စီးလို့။အမေဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲဟင် လို့ မေးတော့ ဖုန်းလိုင်းက တူ တူ နဲ့ ကျသွားတယ်။ဖုန်းအိမ်က တီနုက ကျနော်တို့ကိုကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေဝဲပြီး ပိုက်ဆံမပေးနဲ့လို့ ပြောရှာတယ်။

မောင်နှမနှစ်ယောက် ညနေဘက် ရထားလမ်းဘက်ကို အခွေသွားငှားကြတော့ ဒေါ်သင်းဆွေဆိုတဲ့ လမ်းထဲကုန်စုံဆိုင်က အဒေါ်ကြီးနဲ့ တန်းတိုးတယ်။ဟဲ့ ဟိုကလေးတွေ နင်တို့အဖေနဲ့ အမေ ကွဲလိုက်ကြပြီလားတဲ့။မမက ဘာမှပြန်မပြောခင် ကျနော်က ဒက်ခနဲ ပြန်ပြောမိတယ်။အမေက စိတ်ဆိုးလို့အဘွားတို့ဆီသွားတာ ပြန်လာမှာဆိုတော့ ဒေါ်သင်းဆွေက ဘာမှထပ်မပြောဘူး။ကျနော်နဲ့ မမ ရထားလမ်းကြီးအတိုင်း စုန်လျှောက်ဖြစ်ကြတယ်။အဖေနဲ့အမေ တကယ်ကွဲသွားပြီထင်တယ်လို့ ကျနော်ကပြောတော့ မမက ကျနော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး မဟုတ်ပါဘူး မောင်လေးရယ်လို့ပြောတယ်။မမ မျက်ဝန်းတွေလည်း ရဲလို့။

ညနေစောင်းလို့ ခြံတံခါးပိတ်တော့ အငယ်ကောင်ကစားနေကြ ဘောလုံးလေးက ပန်းအိုးဘေးမှာ ငြိမ်လို့။မီးရောင်တွေနဲ့ အိမ်ထဲ လှမ်းကြည့်တော့ တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ။ပြတင်းပေါက်နားမှာ မမက ထမင်းခူးနေတာ။အငယ်ကောင်လေး နေကောင်းလားမသိဘူးလို့ တွေးမိတော့ မျက်ရည်တွေ ကျလာပြန်တယ်။အိမ်ထဲဝင်ခါနီးတော့ မမ မသိအောင် ပြန်သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။

တစ်လလောက်ကြာတော့ ဒီဇင်ဘာကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်တယ်။မမက အဘွားတို့ဆီ သွားလည်ကြမလားလို့ စ​ပြောတယ်။ကျနော်ခေါင်းညိတ်မှ မမက ထပ်ပြောတယ် အဖေတစ်ယောက်ထဲ ထားခဲ့လို့မရပါဘူး မသွားတော့းဘူးတဲ့။ကျနော်နဲ့မမ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခြံပြင်ကို စိုက်ငေးကြည့်နေကြတာ အကြာကြီးပဲ။

မမရော ကျနော်ရော ပိန်လာလိုက်တာလို့ ဖုန်းအိမ်က တီနုက ကြုံတဲ့အခါ ပြောလာတယ်။အဖေ့ကိုလည်း အမေ့ကို ပြန်သွားခေါ်ဖို့ ခဏခဏ လာပြောတယ်။အဖေသွားခေါ်လား မခေါ်လား မသိပေမယ့် အမေကတော့ အရိပ်အယောင်တောင် ပြန်ပေါ်မလာပါဘူး။အမေက ဘူတာရုံက ဦးဆွေနဲ့ ဟင်းဘူးတွေ ထည့်ထည့်တော့ ပေးတတ်ပါတယ်။အဲ့ဒီအခါမျိုးဆို ကျနော်နဲ့မမ ခေါင်းမဖော်အောင် စားကြတာ ပြောမနေပါနဲ့။

တစ်ည အဖေက ကျနော်နဲ့မမ ကို ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခေါ်မေးတယ်။အမေ့ကို ပြန်ခေါ်ပေးရမလားတဲ့။မမနဲ့ကျနော် အဖေ့ရင်ခွင်ထဲ ပြေးဝင်ကြတယ်။အဖေ ပြန်ခေါ်ပေးနော်လို့ ပြောတော့ မနက်ကျ ရအောင်ပြန်ခေါ်လာမယ်တဲ့။အဖေ့ကို မော့ကြည့်တော့ အဖေ့မျက်ဝန်းကြီးတွေလည်း ရဲတွတ်လို့။

ညအိပ်ရာဝင်တော့ မမက တိုးတိုးကပ်ပြောတယ်။အမေပြန်လိုက်လာရင်ကောင်းမယ်ဟာတဲ့။ကျနော်တို့ ဆုတောင်းကြမလား မမဆိုတော့ အေးတဲ့။ဖွဖွကလေး နင်းပြီး အခန်းထဲကနေ ကျနော်တို့ အပြင်ကို ထွက်ကြတယ်။အိမ်တံခါးက ကျွီလို့ ထမြည်တော့ ငြိမ်ထိုင်နေကြရသေးတယ်။အိမ်ပြင်မှာ ကောင်းကင်ကြီးက ကြယ်တွေစုံလို့။ကြယ်တစ်လုံး ထကြွေတော့ မမက ဆုတောင်း ဆုတောင်းလို့ အော်တယ်။ကျနော်တို့ငြိမ်ဆုတောင်းကြတယ်။အမေပြန်လာပါစေပေါ့။အိမ်ပြတင်းပေါက်ဖက်ကို ပြန် လှမ်းကြည့်တော့ အရိပ်တစ်ခုတွေ့လိုက်ရတယ်။

နောက်နေ့ အဖေထွက်သွားထဲက ကျနော်ရော မမရော နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်ကြရတယ်။မမက သမ္ဗုဒ္ဓေတွေ ရွတ်တယ်။ကျနော်က အရဟံတွေ အော်ဆိုလို့။မကောင်းဆိုးရွားကို နှင်မှ အမေပြန်လိုက်လာမှာ ရွတ်လို့ မမကပြောတယ်။ကျနော်လည်း အများကြီးရွတ်ရတယ်။

ညနေစောင်းတဲ့အထိ အဖေပြန်ရောက်မလာဘူး။မမက ပြတင်းပေါက်ကိုမေးတင်ပြီး ငေးလို့။ကျနော်က စားပွဲတင်ပေါ် မေးတင်လိုက်လို့။နာရီကို ကြည့်တော့ ညနေ ငါးနာရီထိုးပြီ။

ကလင် ကလင် ဆိုတဲ့ ဆိုက်ကားသံကြားလို့ အိမ်ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်တော့ ဆိုက်ကားပေါ်ကနေ အငယ်ကောင်က လက်ကာပြလိုက်လို့။အမေ့လို့ မမနဲ့ ကျနော် ပြိုင်တူလှမ်းအော်လိုက်ကြတယ်။အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်ကြတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ဖိနပ်မပါကြဘူး။

ကျနော့်က အမေ့ဆိုပြီး ပြေးဖက်တယ်။မျက်ရည်တွေက စီးကျလို့။ရင်ထဲမှာလည်း စို့တက်လာတယ်။

မမက အငယ်ကောင်ကို ပွေ့ချီနမ်းတယ်။မောင်လေးရယ် သတိရလိုက်တာတဲ့။အမေက ကျနော့်ခေါင်းကို ထိုးဖွပြီး ငိုတယ်။အဖေကတော့ ဆိုက်ကားပေါ်က အထုပ်တွေသယ်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်သွားပြီ။

အမေထပ်ထွက်မသွားပါနဲ့တော့နော်လို့ ကျနော့်နှုတ်က ရွတ်နေရင်း မျက်ရည်တွေက စီးမြဲစီးကျနေတာ။

အမေက " အေးပါ" ဆိုပြီး ဘေးက မမခေါင်းကို ဖွဖွလေးကိုင်ပြီး မျက်ရည်တွေကျလို့။

#လင်းရောင်စင်
#အမေထွက်သွားတဲ့နေ့ကမိုးတွေညိုတယ်

photo - crd

#မြတ်ဗုဒ္ဓ ၏ #ငြိမ်းချမ်းရေး🙏🙏🙏🙏🙏

" မကြာခင်ကလေးက အိန္ဒိယပြည်ကြီးရဲ့မြောက်ဘက် ကက်ရှမီးယားရဲ့အရှေ့
မြောက် လာဒက်က ပြန်လာတယ်။ လာဒက်မှာ ဘုန်းကြီးတရားဟောတယ်။ "
-
Buddhist Centre ဆိုပြီးတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာအဖွဲ့ရဲ့ဌာနချုပ်မြို့လယ်ခေါင်မှာ ဖွင့်ထားတယ်။ တစ်မြို့လုံး ပိုစတာထောင်ပြီးတော့ကြော်ငြာလိုက်တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ၀င်ရော ၊ ခရစ်ယာန်စတဲ့ အခြားဘာသာ၀င်တွေရော အားလုံးလာပြီးတော့ နားထောင်ကြတယ်။

Tourist တွေကလည်း အရမ်းပေါတယ်။ သူတို့လည်း လာနားထောင်ကြတယ်။ ခေါင်းစဉ်က ဘုန်းကြီးပေးတဲ့ ခေါင်းစဉ်မဟုတ်ဘူး။

သူတို့ပေးတဲ့ခေါင်းစဉ်။ Buddhist and World Peace ဗုဒ္ဓဘာသာတရားတော်နှင့် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်ကို ဟောရမှာ။

ကမ္ဘာ ဆိုတာဘာလဲ

စင်ပေါ်ရောက်တော့ ဘုန်းကြီးက ဘာဟောသလဲဆိုရင် The World ကမ္ဘာဆိုတာ ဘာခေါ်တာလဲ။ ဘုန်းကြီးက အဲဒီက စတာ။ ရေ မြေ၊ တောတောင်၊ နေ လ၊ နက္ခတ်တာရာ၊ ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာ၊ အင်္ဂလိပ် အမေရိကန် ဂျပန် ကိုရီးယား မြန်မာ ဒါတွေအကုန်လုံးကိုမင်းတို့က ကမ္ဘာလို့ ခေါ်ချင်သလား။

မင်းတို့ခေါ်ချင်လည်း ခေါ်ရပါတယ်။

တို့ဗုဒ္ဓကတော့ ခြေဖျားမှဆံပင်ဖျားတိုင်
အောင် တစ်လံမျှရှိတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ကမ္ဘာလို့သတ်မှတ်တယ်။ အဲဒီတော့ ကမ္ဘာက လူ့အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ အပြင်ကမ္ဘာနှင့် လူသားတစ်ယောက်ချင်းတစ်ယောက်ချင်းရဲ့အတွင်း ကမ္ဘာဆိုပြီး ၂ မျိုးရှိတယ်။

ဘုန်းကြီးက သူတို့ကိုအပြင်ကမ္ဘာကြီးရဲ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို ခဏထားစမ်းပါအုံး။အတွင်းကမ္ဘာလို့ခေါ်တဲ့ Individual World တစ်ယောက်ဆီ တစ်ယောက်ဆီနှင့်ဆိုင်တဲ့ ကမ္ဘာရဲ့ငြိမ်းချမ်းရေးကိုပဲ မင်းတို့လုပ်ကြပါကွာလို့ ဘုန်းကြီးကပြောလိုက်တယ်။

အာရှ အာဖရိက ဥရောပ အမေရိက ငြိမ်း
ချမ်းရေးတွေကို မင်းတို့ခဏထား၊ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းတစ်ယောက်ချင်းရဲ့ ငြိမ်း
ချမ်းရေး Individual Peace ကိုမှ မတည် ဆောက်နိုင်ရင် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

အဲဒီငြိမ်းချမ်းရေးမျိုးကိုလည်း ငါတော့မယုံဘူး။

ကမ္ဘာစစ်၏ အစ

ဒီတော့ ကမ္ဘာစစ်ဆိုတာ ဘယ်ကစသလဲ ဆိုရင်

အင်္ဂလိပ်က စတယ်

အမေရိကန်က စတယ်

ဟစ်တလာက စတယ်

ကွန်မြူနစ်က စတယ်

ဆိုရှယ်လစ်က စတယ်

ဆိုတာတွေပြောမနေပါနဲ့။ ဒါတွေတစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး။

စစ်ကို ဘယ်ကစသလဲဆိုရင် စိတ်ကစတယ်။ လူတစ်ယောက်ချင်းတစ်ယောက်ချင်းရဲ့စိတ်ဓာတ်ကနေပြီးတော့စတာ။ အဲဒါကြောင့် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကိုမလုပ်သေးခင် ဘာအရင်လုပ်မလဲ . . . ?

တစ်ယောက်ချင်းတစ်ယောက်ချင်းရဲ့စိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းရေးကို အရင်လုပ်ရမယ်။

တစ်ယောက်ချင်းတစ်ယောက်ချင်းရဲ့စိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းရေးကို အရင်လုပ်ရခြင်းသည် ဗုဒ္ဓဝါဒပဲ။

ဒါနဲ့ပတ်သတ်လို့ မင်းတို့စောဒကတက်စရာရှိရင် တက်ကြ။ မေးစရာရှိရင် မေးကြပြော ပြီး ကြားထဲမှာ ခဏလောက် တရားရပ်ထားတယ်။

ဘယ်သူမှ ဘာမှမမေးကြဘူး။ ငြိမ်နေကြတယ်။

မင်းတို့အဲဒီလောက် ငြိမ်ငြိမ်နေရင် ငြိမ်း
ချမ်းရေးရပြီလို့ပြောတော့ သူတို့အားလုံးရယ်ကြတယ်။

ကမ္ဘာစစ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ပြောနေကြအတိုင်းသာ ပြောတာ။ တစ်ကယ်တော့ ကမ္ဘာက မစဘူး။

စိတ်က စပါတယ်။

ကမ္ဘာစစ်ကို စိတ်ကစရင် ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကိုလည်း ဒီစိတ်ကပင် စတင်တည်
ဆောက်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် စိတ်ရဲ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို အမေရိကန်ထောင်သား နှစ်ယောက်နှင့်နေရူးတို့ကဗုဒ္ဓရုပ်ပုံတော်တို့က ကြည့်ကြည့်ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့စိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းရေးကို ယူသွား ကြတယ် ရလည်းရသွားကြတယ်။

အမေရိကန်လူကြီးက ဓမ္မပဒစာအုပ်ကို မရရအောင် ရှာဖတ်ပြီးတော့ ထောင်ထဲမှာအဲဒီဓမ္မပဒတရားကို တခြားထောင်သားတွေကို ဟောပြတယ်။

ဟောရင်းဟောရင်းနဲ့ သူထောင်ကလွတ်တော့ ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးဖြစ်တာပဲ။ ခရစ်
ယာန်ဘုန်းကြီးဘာနှင့်ဖြစ်သလဲဆိုရင် ဓမ္မပဒနဲ့ဖြစ်တာ။

ဒီအကျဉ်းထောင်မှာ

ဗုဒ္ဓဘာသာ၀င်လည်းရှိမှာပဲ

ခရစ်ယာန်ဘာသာ၀င်လည်းရှိမှာပဲ

အစ္စလာမ်ဘာသာ၀င်လည်းရှိမှာပဲ

ဟိန္ဒူဘာသာ၀င်လည်းရှိမှာပဲ

ဂျုးလည်း ရှိမှာပဲ

ခရစ်ယာန်တွေရဲ့ကိုးကွယ်ရာက God၊ ဂျူးတို့ရဲ့ကိုးကွယ်ရာက ယေဟိုးဝါး၊ အစ္စလာမ်တို့ရဲ့ကိုးကွယ်ရာက အလ္လာအရှင်မြတ် ၊ဒါတွေက ကိုးကွယ်စရာတွေ။

ဒီကိုးကွယ်စရာအမျိုးမျိုးကို ဘယ်လိုပင်ကိုးကွယ်ကိုးကွယ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ God ကို ရှိခိုးရင်လည်း ရှိခိုးပေါ့။ အလ္လာကိုလည်း ဦးတိုက်ချင် ဦးတိုက်ပေါ့။ အရေးမကြီးပါဘူး။

အရေးကြီးဆုံးအလုပ်နှစ်ခု ကိုးကွယ်စရာက ပဓာန မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ကိုပြင်ဖို့က ပဓာန။

ကိုးကွယ်စရာပေါင်းများစွာကို အကုန်လုံး
သိမ်းကျူံးကိုးကွယ်နေစေကာမူ စိတ်ကိုမပြင်နိုင်သေးသမျှ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့စိတ်
ဓာတ်ဟာ ငြိမ်းချမ်းရေး မရနိုင်ဘူး။

စိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းရေး Mental Peace

(တစ်နည်းပြောရရင်)

စိတ်ဓာတ်ယဉ်ကျေးမှု Mental Culture။

ဒီတော့ စိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းရေးကို နောက်မှလုပ်ပါ။

စိတ်ရဲ့ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဘယ်ကစလုပ်ရမလဲ။

စိတ်ဓာတ်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စတင်၍ တည်
ဆောက်ရမယ်။

ဒီနှစ်ခုဟာ လူသားအားလုံးမှာ အရေးကြီးတဲ့အချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်ဘာသာ၀င်မဆို ဘယ်ဘုရားကိုပဲ ကိုးကွယ်၊ ကိုးကွယ် ဒီနှစ်ချက်ကို အဓိကထားပြီးတော့အားလုံးလုပ်ကြရမယ်။

စိတ်ဓာတ်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ငြိမ်း
ချမ်းရေးမှုဒီနှစ်ခု ပဓာနထားပြီးတော့ အား
လုံးလုပ်ကြရမယ်။

ဒီတော့ စိတ်ဓာတ်ယဉ်ကျေးမှုနှင့်စိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းရေးမှုနှစ်ခုကို အပြည့်အ၀ရ
အောင်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် စိတ်ထဲမှာ အား
လုံးပြည့်စုံသွားလိမ့်မည်။

စိတ်ဓာတ်မယဉ်ကျေးသေးသမျှ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဘာမှ ပြည့်စုံမှာမဟုတ်ဘူး။

အနောက်ဘက်က တိုင်းပြည်တွေကို ကြည့်လိုက်ရင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ၀တ်ထုတွေ အား
လုံးပြည့်စုံတယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်းလိုနေတယ်။

သူတို့ကိုမေးကြည့်လိုက်ရင် ပြည့်စုံတယ်လို့ဘယ်သောအခါမှ မပြောကြဘူး။ ဘုန်းကြီးတို့အရှေ့ဘက်တိုင်းပြည်တွေကတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ လိုနေတာမှန်တယ်။

သို့သော် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြည့်စုံတဲ့အခြေခံအားလုံး အလုံအလောက်ရှိတယ်။

အာရှမှာ အကုန်လုံးပြည့်စုံတယ်......

သိသာအောင်ပြောရမယ်ဆိုရင် Jesus Christ ဘယ်မှာမွေးလဲ . . . ? အာရှမှာ မွေးတယ်။

သိဒ္ဓတ္ထဂေါတမ ဘယ်မှာမွေးလဲ . . ? အာရှမှာ မွေးတယ်။ ဟိန္ဒူဘာသာကို တည်
ထောင်ကြတဲ့ Brahim တွေလည်း အာရှမှာပဲမွေးကြတယ်။

အစ္စလာမ်ဘာသာကို တည်ထောင်တဲ့ မိုဟာမက်လည်း အာရှမှာပဲမွေးတယ်။

ဒါကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကို ဖြည့်စွက်ဖို့ရန်

Mental Fulfilment အတွက် Mental Culture , Mental Happiness နည်းစနစ်တွေ အာရှမှာအကုန်လုံးအပြည့်အစုံရှိတယ်။

ဟို . . .အနောက်ဘက်တိုင်းပြည်တွေမှာတော့ မရှိဘူး။

ဒါကြောင့် ဥရောပ အမေရိကစတဲ့ အနောက်
တိုင်းကလူတွေ အာရှဘက်ကိုပဲ ရှိခိုးနေရတယ်။

ဗုဒ္ဓကို ရှိခိုးချင်တယ်ဆိုရင် အနောက်ကလူတွေ အရှေ့ကို လှမ်းရှိခိုးရတယ်။

Jesus Christ ကိုရှိခိုးချင်တယ်ဆိုရင်လည်းအရှေ့ကိုပဲ လှမ်းရှိခိုးရတယ်။

ဘုန်းကြီးတို့ အရှေ့ဘက်တိုင်းပြည်က ဟိုအနောက်ဘက်က တိုင်းပြည်တွေထက် Civilize ယဉ်ကျေးမှုပိုဖြစ်တယ်

ဒါကို အရှေ့တိုင်းသားတွေက အားရဂုဏ်ယူ၀င့်ကြွားပြီးတော့ ကိုယ့်ဆီမှာရှိနေတဲ့စိတ်ဓာတ်ယဉ်ကျေးမှုစိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းမှုတို့နှင့် ပတ်သတ်တဲ့ နည်းစနစ်တွေကို အပြည့်အ၀အသုံးမချနိုင်ဘူးရင် အာရှတိုင်းသားတွေ အကြီးအကျယ်နစ်နာမယ်။

ဗုဒ္ဓတရားနှင့် ဆရာလုပ်နေတယ်

ဟိုဘက်က လူတွေက ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို ခရစ်ယာန် Chruch ကျောင်းမှာ သုံးသွားတယ်။ ဗုဒ္ဓတရားနှင့်ဆရာလုပ်နေကြတယ်။

ဒါ၀န်တိုစရာမဟုတ်ဘူး။ သိပ်၀မ်းသာစရာကောင်းတယ်။

လူသားတစ်ယောက်ချင်း တစ်ယောက်ချင်းရဲ့စိတ်ဓာတ် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဗုဒ္ဓတရားတော်ထဲကနေပြီးတော့ ယူသုံးနေကြတာဟာ ဓမ္မရဲ့တန်ဖိုးကို နားလည်ကြဖို့ပဲ။

ခရစ်ယာန်ဘုန်းကြီးက ဗုဒ္ဓတရားဟာ Common Religion လူသားအားလုံး ကိုးကွယ်ဖို့ဘာသာတရားဖြစ်ပါတယ်လို့ပြောတယ်။ အလွန်မှတ်သားထိုက်တဲ့ စကား။ လေးစားမြတ်နိုးစရာကောင်းတဲ့ စကားပဲ။

🙏🙏🙏
#ကျေးဇူးတော်ရှင်_သီတဂူဆရာတော်ဘုရားကြီးဒေါက်တာ_အရှင်ဉာဏိဿရ

ဤဓမ္မဒါန အားရေးသားပူဇော်ရသော ကုသိုလ်ကြောင့်၊ဣမိနာ ပုည ကမ္မေန ပရေသံ ဟိတမိစ္ဆေယျံ၊ဟိတံ မေ ဣစ္ဆတံ ပရော၊ဣဒံမေ ပုညံ စတူဟိ ပဋိသမ္ဘိဒါဟိ ဗောဓိဉာဏဿ ပစ္စယော ဟောတု။
-
[ သဗ္ဗဒါနံ ဓမ္မဒါနံ ဇိနာတိ_အလှူအားလုံးတို့တွင် တရားအလှူသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏ ]
-
စာဖတ်သူ ဓမ္မမိတ်ဆွေများအတွက်ရည်ရွယ်ပြီး ဆရာတော်ဘုရားများ ဟောပြလမ်းညွှန်ထားသောတရားတော်များမှအသိဉာဏ် ဗဟုသုတနှင့် ကုသိုလ်တရားများစဉ်ဆက်မပြတ်တိုးပွားစေရန်နေ့စဉ် ဓမ္မအကြောင်းရာလေးတွေ မျှဝေတင်ပြအပ်ပါတယ် ဓမ္မမိတ်ဆွေများအားလုံး ကျန်းမာချမ်းသာ ဘေးရန်ကွာ၍ ကောင်းကျိုးလိုရာဆန္ဒများပြည့်စုံကြပါစေသံသရာ ၀​ဋ်ဆင်းရဲ မှ လွတ်မြောက်ကြပါစေ။

ကျွန်တော့်၏ Post များမှ ဓမ္မတရားတော်များကို အများသူငါဖတ်ရှုလေ့လာကုသိုလ်ပွားနိုင်ရန်အတွက် ထပ်ဆင့်၍ဝေမျှ Share ခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်ယူနိုင်ကြပါသည်ခင်ဗျာ ၊ ဤဓမ္မဒါနကို ဝေမျှရသောကုသိုလ်ကြောင့်နိဗ္ဗာန်အတွက် ကြီးစွာသောအထောက်အပံ့ဖြစ်ပါရစေ ။

မေတ္တာဖြင့်ဓမ္မဒါနဝေမျှသူ

#ထပ်ဆင့်ပူဇော်ပါသည်

crd