Pyae Sone modern Furniture

#ပိုက်ဆံ_၅၀_ကျပျောက်သွားသူ

ကျွန်တော်အလုပ်ကပြန်လာတဲ့တစ်နေ့
လမ်းက ဓာတ်တိုင်မှာ
စာရွက်အဟောင်းလေးတစ်ရွက်ကပ် ထားတာကိုတွေ့လို့ဖတ်မိလိုက်တယ်။
မသေမသပ်လက်ရေးလေးနဲ့ ခုလိုရေးထားတယ်။

"ကျွန်မလမ်းသွားရင်း ဒေါ်လာ ၅၀ ကျပျောက်သွားလို့ပါ။ တစ်ယောက်ယောက်များတွေ့ခဲ့ရင် ဒီလိပ်စာအတိုင်း ကျေးဇူးပြု၍လာပေးစေလိုပါတယ်။
ကျွန်မက မျက်စိလည်းကောင်းကောင်းမမြင်တဲ့အတွက် ပိုက်ဆံကိုပြန်ရှာဖို့လည်းအဆင်မပြေလို့ပါ။
ကျွန်မကို ကူညီပြီးပြန်ရှာပေးပါနော်" ဆိုပြီးအောက်နားမှာတော့ လိပ်စာတစ်ခုရေးထားတယ်။

ကျွန်တော်လည်း စိတ်ဝင်စားတာနဲ့ စာထဲကလိပ်စာအတိုင်း သွားကြည့်မိတယ်။အဲဒိလိပ်စာမှာ အဖွားအိုတစ်ယောက်နေပါတယ်။အဖွားက မျက်စိမမြင်ရပါဘူး။အနားကိုကျွန်တော်ရောက်သွားမှ အဖွားက ဘယ်သူလဲလို့မေးတယ်။

"ကျွန်တော် အဖွားကျပျောက်သွားတဲ့ ဒေါ်လာ ၅၀ကို ကောက်ရထားလို့ လာပြန်ပေးတာပါ"လို့ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်စကားကိုကြားတာနဲ့ အဖွားကမျက်ရည်ကျပါတယ်။

"မင်းနဲ့ဆိုရင် အဖွားကို ဒေါ်လာ ၅၀ လာပေးတာ အယောက် ၄၀ကျော်သွားပြီ။
ဓာတ်တိုင်မှာစာကပ်ထားတာတွေ့လို့တဲ့။
အဖွားဘာစာမှ ရေးပြီးမကပ်ခဲ့ပါဘူး။စာလည်းမရေးတတ်ပါဘူး။
အဲ့လိုရေးပေးမယ့် သားသမီးတွေလည်း အနားမှာ မရှိပါဘူးကွယ်"တဲ့။

အဖွားကို သနားမိတာနဲ့ အဖွားလက်ထဲကို ဒေါ်လာ ၅၀ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
အဖွားက ပါးစပ်က တတွတ်တွတ်နဲ့
ဆုတွေအများကြီးပေးတယ်။
ပြီးတော့
အဖွားက ကျွန်တော်မပြန်ခင် ခုလိုမှာလိုက်ပါသေးတယ်။

"သားပြန်သွားရင် အဲဒိဓာတ်တိုင်ပေါ်ကစာရွက်ကို စုတ်ဖြဲလိုက်ပါသားရယ်။
အဖွားမရေးတဲ့စာကြောင့် လူတွေကိုဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး"

ကျွန်တော် အဖွားဆီက ပြန်လာတော့ တစ်လမ်းလုံး စဉ်းစားလာမိတယ်။
ဒီစာကို ဘယ်သူကရေးပြီး ကပ်ခဲ့တာလဲ။အရင်လူတွေကိုလည်း အဖွား ဒီလိုပဲပြောခဲ့မှာသေချာတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘာလို့စာရွက်ကို မဖြဲခဲ့ကြတာလဲ။အဖွားကိုဒါနပြုဖို့စဉ်းစားပြီးလုပ်သွားတဲ့သူရဲ့လုပ်ရပ်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။

တဆက်တည်းမှာပဲ တခြားသူတွေကို ကူညီဖို့ဆိုတာ နည်းလမ်းတွေအများကြီးရှိပါလားဆိုတာကိုလည်း အသိတစ်ခုရလိုက်တယ်။စဉ်းစားတတ်ဖို့ပဲလိုတာပါ။

ဒီလိုနဲ့ကိုယ်အတွေးနဲ့ကိုယ်လမ်းလျှောက်နေလိုက်တာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ခေါ်သံကြားမှအတွေးစပြတ်သွားတယ်။သူက ကျွန်တော့်ကို အခုလိုမေးတယ်။

"နောင်ကြီး ဒီလိပ်စာကိုသိလားဗျ။ဒီလိပ်စာရှင်ရဲ့ဒေါ်လာ ၅၀ ကိုကျွန်တော်ကောက်ရထားလို့ သွားပြန်ပေးချင်လို့ပါ"

(ဆရာဗန်းမော်သိန်းရဲ့စာအုပ်ထဲက ကျွန်တော့်ရင်ထဲရောက်လာတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ပေါ့ဗျာ...)

#ဇင်ယော်