BOW 4 End

د غونډۍ سر ته په نږدې کېدو وو چې زما غږونه تر غوږ شول، غلچکي ته ور نږدې شوم غلي مې ورته وویل: دلته خو څوک وغږېدل لکه چې عسکر دې غونډۍ ته را رسېدلي! غلچکي را وکتل: هو، ما هم واورېدل، خو زما ګومان دی چې عسکر دلته نه شته لاندې په کلي کې غږېږي، باد یې غږ راوړي. دا چې وخت کم و، پر ځای د دې چې ملګري پوه کړم چې متوجه شئ، ځان مې له ملګرو لږ را ګوښه کړ او فکر مې وکړ چې که عسکر وي، د توپک یوه ضربه به موږ ټول ورېبي، ښه ده چې زه لږ بېل او مخکې یم. په همدې توګه چې د غونډۍ سر ته ور ورسېدم، مخ ته مې نږدې په دوه متري کې کړپا شوه، زما ټوله توجه یې جلب کړه، په ډېر شدید نظر مې ور کتل او همداسې ورو ورو ور روان وم، یو څو قدمه چې ورغلم او د ونې پر یوه سټه ور واوښتم، پر یو دنګ چنارقده ځوان مې سترګې ولګېدې چې د ملي اردو پتلون یې اغوستی، پړانګي رنګ نری بلوز یې پر تن او د اوږده کارمیلي توپک پر ماشه یې ګوته نیولې وه. وخت حساس شو، مخ مې شا ته نه شوای اړولای چې ملګري چېرې دي او نه مې د راکټ مرمۍ پر ځمکه غورځولای شوای، ډارېدم چې له کړپ سره به مې وویني، ګوته یې تیاره پر ماشه ايښې ده په یوه ثانیه کې مې بلې دنیا ته لېږلای شي. ځای پر ځای ودرېدم، شا ته ملګرو ته مې په لاس کې د راکټ نیولې مرمۍ وښوروله چې یو څوک یې رانه واخلي او زما لاس ډز کولو ته ور خلاص شي. په دې وخت کې د مصطفی په نامه د دیرکې اوسېدونکی یو ملګری خوا ته راغی، فکر کوم لومړی جنګ یې و. عسکر ته موږ نه ور ښکارېدو، ښی څنګ یې موږ ته و. لاندې د نورو ملګرو د پښو څرپا ته داسې ترهېدلی ځیر و لکه پر مخ چې یې کورکمن پاشلي وو. د مصطفی سترګې چې پر عسکر خښې شوې، سمدستي یې چپه ګونډه ورته ماته او چپه سترګه یې د توپک زخې ته پټه کړه، په یوه برش کې یې عسکر داسې وشاړه لکه باد چې یې یوسي. غلچکي غږ وکړ: مه کوئ ډزونه، دا ولې کوئ!؟ ما پرې ناره کړه: عسکر دي، غلچکیه شا ته شه! په دې وخت کې متقابلې ډزې شروع شوې، جګړه وار په وار تونده شوه، ما هم د راکټ مرمۍ وغورځوله او مخامخ مې ډزې پیل کړې، دا چې نور عسکر د ګڼ ځنګل له امله نه لیدل کېدل خو د یوه او بل غږونه مو اورېدل. د ځنګل د ونو شنې څانګې مرميو له ځان سره یوې بلې خوا ته ماتولې. د ډزو ساعت ووت، ورو ورو موږ په جګړه کې شا ته ترې راتلو، وېرېدلو چې د شا له طرفه نور عسکر راپسې را نه شي او محاصره مو نه کړي. د عسکرو نارې مو اورېدې: د پنجاپ بچیانو تسلیم شئ! خو موږ به د همدې چیغو په بدل کې د الله اکبر له نارو سره یو ځای د توپک ضربې ورکړې او بیا به د عسکرو غږونه غلي شول. په دې جګړه کې همدا یو عسکر وژل شوی و او یو هماغه و چې حنظله او ورسره ملګرو وژلی و. زموږ ملګرو ته هیڅ تلفات نه وو اوښتي. د وژل شویو او یا هم د زخمي عسکرو معلومات به موږ ته د زېړوک د ولسوالۍ په بازار کې مېشتو دوکاندارانو راکول. د دوی د راپور په بنسټ به مو معلومات د خپل ولایت د اطلاعاتو له استازي مولوي نافذ او بیا هغه د امارت له ویاند ذبیح الله مجاهد سره شریکول. دکتاب له پاڼو
نورو برخو لپاره ایډی فالو کړئ