Moedertaal

Moedertaal – een einde dat eigenlijk een begin is

Wat een tijd. Wat een avontuur.
We hebben gelachen, gehuild, gedeeld, gedanst, gedwaald en weer gevonden wat we soms onderweg kwijt waren.

Met Moedertaal, de documentaire van Sher Ewo, trokken we van filmhuis naar filmhuis, door steden, buurten en harten. Overal waar we kwamen, waaide er iets open: een gesprek, een herinnering, een geheim dat eindelijk woorden vond. En jij — ja, jij die kwam kijken, luisteren, voelen — jij gaf deze tour haar ziel.

Dank aan de crew die met zachte handen en scherpe ogen dit verhaal droeg.
Dank aan alle filmhuizen die hun deuren openden als veilige havens.
Dank aan alle bezoekers die niet alleen stoelen vulden, maar ruimtes verwarmden.
Dank aan ieder die een stukje van zichzelf achterliet, zodat een ander het kon oppakken.

We sluiten een hoofdstuk. Maar het voelt meer als het moment waarop het licht in de zaal langzaam aangaat — niet om te vertrekken, maar om te beseffen: dit verhaal leeft nog.
De wortels groeien. De stemmen blijven klinken. De weg strekt zich verder uit dan we ooit dachten.

En daarom… op naar deel twee.
Op naar nieuwe ontmoetingen, nieuwe lagen, nieuwe moedertalen die nog gehoord willen worden.

Blijf dichtbij.
Blijf luisteren.
Blijf spreken in de taal die alleen jij kent en toch door velen wordt verstaan.

🌿

De eerste huiskamersessie bij is een feit! Wat een bijzondere avond. Met een klein groepje mensen aten we en keken we film. Een intieme setting helpt om zonder schroom vrij en oprecht met elkaar in gesprek te gaan.

Een Surinaamse Joods Inheems vrouw deed haar derde poging om de film te zien. Ze kwam uit Breda met hoge verwachtingen en zei;

👉🏾 Ik ben blij dat ik deze hele rit heb gemaakt, deze docu heeft me zo geraakt …

👉🏾 Verhalen delen werkt helend, door het inzicht dat je krijgt doordat het woorden geeft aan een gevoel die je zelf niet hebt kunnen bedenken.