Braaf. Pubercoach

Als ouders trekken we soms zo makkelijk onze conclusies als onze pubers zich niet gedragen zoals wij dat graag zien.

We vatten een norsige blik op als: 'Oh, daar gáán we weer, ze heeft zeker weer een rotdag!'. We voelen de irritatie al opkomen. Die irritatie hoor je ook in de toon waarop we met onze puber communiceren. Want het is al 'de zoveelste keer en we zijn er he le maal klaar mee!'

Maar misschien is puberlief gewoonweg verdrietig is over iets wat er op school is gebeurt en heeft zij juist nu jouw luisterend oor nodig in plaats van je oordeel.

Als puber alleen maar op de bank hangt met zijn telefoon, terwijl hij middenin in een toetsweek zit, is dat voor ons een teken dat die hele toetsweek hem niet boeit. We zuchten, trekken en motiveren en zijn op een gegeven moment ronduit boos als puber niet in beweging komt. 'Het is altijd hetzelfde met dat jong, ik krijg er een punthoofd van!'

Maar misschien heeft hij echt geen idee waar en hoe hij moet beginnen te leren. Is hij overweldigd en loot hij daardoor volledig. Het op de bank hangen is op dat moment een ontsnappingspoging en geen luiheid.

De clou van mijn hele verhaal?

Onze pubers hebben ons nodig, al laten ze dat lang niet altijd merken. Ze denken niet zoals wij (gelukkig maar anders werd het wel een wonderlijke toestand denk ik). We kunnen hun logica dus ook niet afmeten aan onze standaarden.

Laten we daarom in plaats van direct te oordelen, even tot 3 tellen, adem halen en vragen: 'Is er iets waarmee ik je kan helpen?'

Het zou zomaar eens kunnen dat je puber je daarna inzicht geeft in wat er daadwerkelijk in hem omgaat.

⁠