Catchy Coaching

Het lijkt tegen ons instinct in te gaan. Maar wat als je blijft?

Midden in de pijn ligt liefde.
Midden in de eenzaamheid ligt verbinding.
Midden in de tranen ligt bevrijding.

We hebben geleerd weg te rennen. Van wat we niet willen voelen. Van wat ons schaamte geeft, van wat pijn doet. Het is bijna ondenkbaar om niet langer te vluchten, maar stil te staan. Om te draaien en er juist naartoe te lopen.

Maar daar, precies daar, in de stukken van jezelf die je altijd hebt weggestopt, ligt de ware ontmoeting met jezelf. Niet in het overwinnen, niet in het transformeren, maar in het toestaan. In het omarmen.

Dat moment. Dat ongrijpbare, kwetsbare, magische moment—dat is waarom ik schrijf. Dat is waarom ik mensen ontmoet, in groepen of een-op-een. Dat is waarom ik luister. Om getuige te mogen zijn van iemand die thuiskomt in zichzelf.

En nee, helaas, er is geen snelle oplossing. Geen pil die je slikt en alles verandert. Het is een proces. Steeds minder wegrennen. Steeds dieper vertrouwen. Steeds meer voelen.

Te ontdekken dat je jezelf kunt vertrouwen. Alles wat in je leeft, alles wat je voelt.

Want zolang je ergens anders wilt zijn dan waar je bent, iets anders wilt voelen dan je voelt, iets anders wilt verlangen dan je verlangt, blijf je eeuwig aan het rennen. Beter. Completer. Heler moet worden voordat je heel genoeg bent.

Pas in de moed om te vertragen, hoor je hoe het leven constant tegen je fluistert: ‘Ik hou van je. Ik omarm je. Geef je over en rust in mijn armen.’

~
Joris Vincken