WandelWoman

Roze Woensdag
"Heb jij het virus al te pakken?".
Ik loop naast Stijn uit Leiden als hij mij de vraag stelt. We hebben er beiden inmiddels bijna 20 km op zitten want ook Stijn loopt de 40 km.
20 compleet andere kilometers dan gisteren. Zonder wind, zonder opstoppingen en zonder de leuke gezellige kleine dorpjes vol muziek. Het zorgt er voor dat we die 20 km wel een stuk vlotter doorlopen en dat voelen onze benen en voeten ook maar jammer is het wel. De muziek en aanmoediging zijn namelijk heerlijk maar wellicht is 6.30u voor dit deel van Nijmegen nog net iets te vroeg.
Roze woensdag staat traditie getrouw in het teken van Wijchen en de verwachtingen zijn dan ook hoog.
"We gaan er 3 x in en uit dus dat moet toch in ieder geval 1 keer leuk zijn!" merkt Stijn op.
Stijn blijkt ook voor de 1e keer te lopen, samen met zijn maat.
"Maar voel jij dat virus nou al? Zodat je de komende 20 jaar weet wat je in deze week van juli doet?".
Ik kijk hem aan en denk even na.
"Nee, maar dat hadden we vooraf al besloten, dat dit een eenmalige actie is".
"Bij mij ook niet hoor, maar leuk is het wel".
Ik kijk om mij heen. Leuk. Ja, dat klopt zeker. Onvoorstelbaar ook. Zo ontzettend veel mensen langs de kant, dansend, zingend, feestend. In campers, op de fiets, samen hand in hand op een kuipstoeltje, auto's die toeteren op de viaducten, bejaarden op een rij onder partytenten, zelfs de kinderen van de bso staan langs de route.
De 4 daagse loop je niet, die beleef je. Een andere manier is er niet.
"Het is erg grappig want ik ben zo lekker met alles om mij heen bezig, dat ik totaal mis waar ik ben", gaat Stijn nog even verder. Oh, hoe bedoel je?
"Nou gisteravond keek ik het nieuws en daar lieten ze de route van gisteren zien, alle plaatsnamen waar we langs zijn gegaan. Maar ik kan mij helemaal niet eens herinneren dat we in Huissen geweest zijn!" Ik kijk hem lachend aan.
"Nee echt!, geen bordje gezien, echt volledig gemist!"
"Stijn," zeg ik voorzichtig tegen mijn nieuwbakken vriend, "er is niks met je aan de hand hoor, daar ben je ook helemaal niet langs geweest, dat was namelijk de route van de 50 km".
We lachen er hartelijk om. "Volgens mij zijn die verschijnselen toch echt van het virus!" roep ik hem nog na. Wellicht loopt Stijn volgend jaar nog door Huissen.
Onze route komt inmiddels aan bij Wijchen en waar gisteren Bemmel nog op nummer 1 stond, wordt die plek ruw en hardhandig overgenomen door Wijchen. Straten vol roze mensen, jurken, hoeden, pakken, ballonnen, alles is roze en één groot feest. De muziek galmt hard uit de gezamenlijke speakers, Nederlandstalig vooral, maar zelfs dat krijgt Wijchen niet van zijn top positie.
Alsof we als Tour de France renners door de straten van Parijs rijden, op weg naar de Champs Elysee, zo worden we als helden onthaald op deze 2e dag.
Ik kan me niet voorstellen dat er ook nog iemand in de huizen zit, alles staat op straat. En wij genieten van het gejoel, geschreeuw en zingen vrolijk mee.
Misschien iets te enthousiast want na kilometer 30 komt De Man. Met De Hamer. Hij mist Ron en raakt mij. Warm, pijntjes en elke 3 kilometer "even stoppen".
Gelukkig is dit deel van Nijmegen inmiddels wel wakker, hebben we uit al die Hollandse hits ook vandaag de plaat van de dag gekozen (gisteren: sweet Caroline en vandaag een oude bekende: de engelbewaarder) en zo word ik de laatste paar kilometer alsnog door al het publiek de finish over geduwd.
Nijmegen....jullie zijn fantastisch!!