Nicolle.Innertalks

Het laatste jaar merk ik een duidelijke beweging in mijn praktijk. Steeds meer mensen stappen binnen met dezelfde blik, een mengeling van ambitie, vermoeidheid, verlangen en een stille vraag: “Er moet toch meer zijn dan dit?" En eerlijk? Ik herken dat gevoel. Ook ik heb momenten gehad waarop het leven zachtjes fluisterde dat er iets mocht veranderen. Dat ik groter was dan de rol waar ik destijds in zat. Dat ik meer verbinding zocht, meer zingeving, meer ruimte om te worden wie ik eigenlijk al was.

Waar het echt begint: verlangen
Wat me telkens weer raakt, is dat het verlangen vaak al lang aanwezig is. Niet luid. Niet dwingend. Maar als een zachte trilling onder de oppervlakte. Een gevoel dat je steeds opnieuw kunt wegduwen, maar dat nooit helemaal verdwijnt.

Mensen in mijn praktijk vertellen me over:
- het knagende gevoel dat hun werk, relatie of leven niet meer past,
- de ambitie die ze nog steeds voelen, maar niet kwijt kunnen,
- de behoefte aan betekenis en contact, het idee dat ze functioneren of overleven in plaats van leven.

En dan zie ik het gebeuren: ergens tussendoor ontstaat ruimte voor een eerlijke vraag. Wat is mijn verlangen, wat wil ik zelf eigenlijk, en wat heb ik nodig? En dat is precies het moment waarop verandering begint.

Veel mensen denken dat ze eerst een perfecte richting moeten weten voordat ze kunnen bewegen. Maar vaak is het andersom: helderheid ontstaat vanuit het luisteren naar jezelf en je lichaam;

- Je loopt leeg op dingen die ooit vanzelf gingen.
- Je krijgt steeds meer lichamelijke klachten, tot spanningen en paniekaanvallen toe.
- Je verlangens worden steeds duidelijker, zelfs als je ze nog niet kunt benoemen.
- Je voelt: er zit meer in mij dan ik nu leef.

En als dat besef eenmaal binnenkomt, kun je het niet meer ontkennen.
De moed om te kiezen voor een nieuw pad. Verlangend naar meer, maar bang om los te laten. Toch kozen ze voor een radicale stap. Ze gooiden het roer om. Ze volgden hun intuïtie, tegen de verwachtingen in, soms zelfs tegen hun eigen angst in.

Die verhalen raken me, op de moed ga ik 'op aan' en voel zelf de moed en energie om naast hen te staan en hen te steunen.
Want uiteindelijk gaat een carrièreswitch of een scheiding niet alleen over ander werk. Het gaat over durven erkennen wie je wilt zijn. Omscholen en verandering als daad van eigenwaarde

Verandering en omscholing wordt vaak gezien als iets praktisch, maar ik zie er iets anders in:
het is een vorm van zelfrespect.
Een manier om te zeggen: “Ik heb mijzelf lief en neem mijn groei serieus.”
Of dat nu gaat over een nieuwe studie, een scheiding, een intensief coach traject, of werken in een andere sector. Het vraagt moed, en het levert vrijheid op.

Na ruim 15 jaar betrokken te zijn geweest bij Velt vzw , zowel als vrijwilliger als later deels in betaalde rollen, neem ik afscheid. Het is geen eenvoudig besluit; Velt is verweven met mijn persoonlijke ontwikkeling, de keuzes die ik de afgelopen jaren heb gemaakt om meer voor mijzelf te kiezen, mijn waarden en mijn liefde voor de natuur. Maar juist daarom voelt dit moment kloppend: er mag nog meer ruimte ontstaan voor mijn eigen praktijk Innertalks en voor een nieuwe, lokale invulling van het verbinden van mensen aan de natuur.

Mijn reis 15 jaar gelden bij Velt begon heel klein, op een moestuinperceel in Heeze op een volkstuincomplex. Een stukje aarde waar ik leerde kijken, luisteren, mislukkingen omarmen en mee-ademen met de seizoenen. Dáár, met mijn handen in de grond, werd ik aangesproken door Will de Vooght de drijvende kracht achter Velt in Nederland en iemand met een onfeilbaar talent om mensen te zien en te verbinden.

“Wil jij niet eens komen helpen?” vroeg hij.
En zo begon het.

Vanaf dat moment rolde ik van het ene inspirerende initiatief in het andere. Ik mocht het symposium “Voedsel Anders” organiseren op de Warmonderhof, gevolgd door het Permacultuur Symposium bij Hogeschool Van Hall Larenstein – VHL University of Applied Sciences. Later kwamen daar talloze ledenbijeenkomsten in Nederland bij. Elk evenement bracht nieuwe gezichten, gedeelde verhalen en een groeiende overtuiging: verandering begint in de bodem, maar ook in mensen.

Onder de vleugels van John Vermeer ontstond er ruimte om mijn vrijwillige inzet deels betaald voort te zetten binnen Nederlandse projecten. Samen mochten we bouwen aan twee bijzondere initiatieven:
🌱 Schoolmoestuincoaches (met Ivn Natuureducatie) – waar zaadjes letterlijk en figuurlijk wortel schoten.
🌱 Tuincoaches – Inwoners aan Zet – waar buurtbewoners hun eigen kracht ontdekten in het vergroenen van hun leefomgeving. Ik werd docent Moestuinieren bij Velt en er volgenden vele moestuin cursussen. Deze projecten hebben me gevormd. Ze lieten zien hoe ecologie, community en persoonlijke groei elkaar kunnen versterken.

Nu, vele jaren en met talloze ontmoetingen, inzichten en vriendschappen rijker, voel ik dat het tijd is om terug te keren naar de basis: lokaal bijdragen, dichtbij huis, vanuit mijn eigen huis, thuis en dorp in Gemeente -Mierlo bij de Molen. Met mijn praktijk Innertalks wil ik precies dat doen, mensen begeleiden in hun innerlijke processen, zodat ze met meer natuur verbondenheid en bewustzijn kunnen leven en werken.

Velt blijft voor altijd in mij verankerd. In hoe ik kijk, hoe ik werk en hoe ik in de wereld wil staan. Ik ben dankbaar voor ieder gesprek, elke samenwerking, elk project en elke kans die ik heb gekregen. En vooral: voor de mensen die me onderweg hebben geraakt. Dank aan iedereen die dit pad met mij heeft gedeeld jullie passie, inzet en warmte neem ik mee naar alles wat komt.

DE INNERLIJKE CRITICUS

Zit je veel in je hoofd? Je kent ze wel, die muppits die tegen je praten? Iedereen kent wel een stem die kritiek en commentaar levert op wat je doet of laat:

“Als ik dit had gedaan dan had ik beter gekund.”
“Wat zullen ze wel niet denken?”
“Ik doe het nooit genoeg.”

Dat is De Innerlijke Criticus een krachtige primaire die voortdurend waakt, beoordeelt en vergelijkt. Hij lijkt hard, maar zijn oorsprong ligt in angst: de angst om opnieuw gekwetst, afgewezen of beschaamd te worden.

De Criticus ontwikkelt zich dan als interne bewaker. Hij probeert het kind te tegen door het te corrigeren vóórdat anderen dat doen. Zijn boodschap is eigenlijk beschermend:

“Als ik jou scherp houd, hoef je niet opnieuw gekwetst te worden.”

Hoewel hij vaak wordt gezien als een vijand, heeft de een belangrijke functie in het

🌱 Hij wil controle houden om afwijzing of falen te voorkomen.
🌱 Hij bewaakt veiligheid door te waarschuwen: “Doe voorzichtig.”
🌱 Hij probeert orde te brengen in chaos en onzekerheid.
🌱 Hij handhaaft idealen om waardering te krijgen.

De intentie is dus niet kwaadwillend — de vorm wél hard. Zijn taal is scherp, maar zijn motivatie is zorg.
De Criticus is vaak de schildwacht van hij staat tussen jou en de kwetsbaarheid van niet-goed-genoeg-zijn.
Wanneer je probeert om hem het zwijgen op te leggen, verdedig je onbewust ook de schaamte die hij bewaakt.

Ruimte maken voor mildheid

🌱 Wat gebeurt er in je lichaam als je zacht zegt: “Ik mag leren, ik hoef niet perfect te zijn”?
🌱 Kun je voelen hoe het is om ademen toe te staan, ondanks een fout of tekort?
🌱 Welke beweging (ontspannen schouders, hand op hart) helpt om mildheid fysiek toe te laten?

Wanneer we de Criticus erkennen, verzachten en omarmen, verandert hij in een bondgenoot; een die niet langer straft, maar ondersteunt een beschermer die eindelijk mag rusten omdat jij nu genoeg bent om zelf zorg te dragen.

De “Pleaser” ontstaat meestal vroeg in het leven. Een kind dat opgroeit in een omgeving waarin , aandacht of veiligheid afhankelijk is van “lief zijn”, aanpassen of geen problemen veroorzaken, leert onbewust: “Als ik goed mijn best doe om anderen blij te maken, dan wordt ik niet afgewezen en komt er geen ruzie.

Niemand wil buiten de groep vallen en we willen allemaal ergens “bij horen”.
De Pleaser is een van de die in de psychologie van de ikken een centrale rol speelt. Dit deel van de persoonlijkheid richt zich volledig op het behagen van anderen, vaak ten koste van zichzelf.

Je leert onbewust; “Als ik goed mijn best doe om anderen blij te maken, dan ben ik veilig.” Of val ik niet buiten de groep.

Wat begint als een slimme overlevingsstrategie het voorkomen van , straf of conflict, wordt later een ingebakken patroon. De volwassene voelt zich verantwoordelijk voor de gevoelens van anderen, raakt overgevoelig voor signalen van afkeuring en verliest stilaan contact met de eigen verlangens en grenzen.

OEFENING; HOE VIND JE BALANS MET DE PLEASER?

Genezing en heling van de overactieve vraagt niet om afleren, maar om aandacht, bewustwording en mildheid. De Pleaser leeft vaak “naar buiten gericht”: afgestemd op anderen, alert op signalen van (on)genoegen, maar minder verbonden met de eigen binnenwereld. reflectie helpt om die verbinding te herstellen — niet via denken, maar via voelen en ervaren.

Hieronder vind je een reeks lichaamsgerichte , geschikt voor zelfonderzoek;

🌱 Als je helemaal zou stoppen met pleasen, wat zou je lichaam dan doen? ? Trillen? ?

🌱 Welke plekken in je lichaam lijken te fluisteren: “Zie mij ook eens…”

🌱 Wat heeft je lichaam nodig om zich veilig te voelen?

Langzaam leert de Pleaser dat echte veiligheid niet komt van goedkeuring van buitenaf, maar van innerlijke zelfacceptatie.

“Echte verbinding begint

wanneer je niet langer hoeft te kiezen

tussen jezelf en de ander.”