Eva

Dit weekend stap ik in de trein naar Parijs. Deze stad doet me denken aan de Vlaamse psychiater Dirk De Wachter. Ook hij houdt van Parijs. Hij zei in een interview met mij dat hij bijna zweeft als hij in de Franse hoofdstad de trein uitstapt. Maar het was iets anders uit dat gesprek dat bleef hangen: dat we steeds minder rituelen hebben. Minder momenten waarop we stilstaan bij wat voorbijgaat, verandert of begint. Ik denk dat hij gelijk heeft. Dus daar wil ik even bij stilstaan.

Want na ruim zes jaar leg ik deze week mijn rol als hoofdredacteur van Eva neer.

Naast Eva werkte ik al werkte al achter de schermen als producteigenaar van tv-titels zoals Hel of Hotel, Meer dan verwacht, Het Familiediner en nieuwe formats. Dat blijf ik doen en in die rol blijf ik nieuwsgierig naar mensen zoals ik altijd was.

Maar er verandert iets, en dat wil ik markeren op het moment dat het goed is. In de afgelopen jaren merkte ik dat ik meer energie krijg van het richting geven aan onze visie, dan zelf een zichtbare rol innemen. Online en in de komende magazines zul je zien dat Eva-redacteuren meer gezicht krijgen. Zo maak je kennis met de verschillende redacteuren en perspectieven bij Eva. En ik hoop dat de Eva-lezeressen uiteindelijk elkaar ook weten te vinden op ons platform voor openhartige gesprekken. Een plek waar we naar elkaar luisteren, eerlijk delen en elkaar verder helpen.

Het meest verrassende wat ik in de afgelopen jaren als hoofdredacteur leerde? Dat mensen veel minder van elkaar verschillen dan we denken. Achter heel verschillende levens kwam ik steeds dezelfde vragen tegen. Het mooiste was dat ik daar nieuwsgierig naar mocht zijn. Dat ik alles kon vragen. Misschien is dat ook wat verhalen doen. Ze lossen weinig op, maar herinneren mij eraan dat we niet los van elkaar leven en onze vragen niet zo uniek zijn als we denken. En dat we elkaar daarin nodig hebben voor eerlijkheid, herkenning en houvast. Dat is wat Eva voor mij is: ruimte voor de grote vragen over het leven, over God, maar ook over het kleine gedoe van alledag.

En nu: de trein naar Parijs. Waar ik de komende dagen waarschijnlijk vooral strategisch van schaduwplek naar schaduwplek beweeg.