Totus Training

Er ligt nog zoveel werk op je te wachten.

Dus ga je nog even door:
Nog één mailtje.
Nog één taak.
Nog even volhouden en de schouders eronder.

En ondertussen merk je dat je hoofd aan blijft staan,
je lijf moe is en de rust niet echt komt.

Misschien herken je dat:
er is altijd wel iemand of iets dat aandacht vraagt,
waardoor er weinig ruimte overblijft voor jezelf.

Ik herken dat ook.

Op dit moment wonen mijn ouders
niet in hun eigen huis en ook nog apart van elkaar.
Ze hebben veel hulp nodig en
niet alles wordt door professionals gedaan.

Daardoor gaat regelmatig onverwacht de telefoon
en moet er direct iets geregeld worden.

Laatst moest er op vrijdagmiddag vlak voor sluitingstijd
nog medicatie opgehaald worden bij de apotheek.
Ik woon ruim 100 kilometer verderop en kon
op dat moment niemand bereiken om te helpen.

En ondertussen ben ik ook oma.
Heerlijk én best vermoeiend. 😉

Soms voel ik me daardoor in die sandwichrol geperst:
zorgen voor de generatie boven me én
voor de generatie onder me.

Juist wanneer er veel tegelijk speelt
en ik stress voel,
merk ik dat mijn to do-lijstjes steeds langer worden.

Dan zet ik zelfs de kleinste taken erop en
maak ik steeds nieuwe overzichtjes.
Alsof ik daarmee weer meer grip krijg op alles wat er speelt.

Inmiddels weet ik dat die eindeloze lijstjes
voor mij een signaal zijn om te vertragen.
Anders lig ik alsnog wakker. 💡

Een tijd geleden stelde ik mezelf daarom een andere vraag:
Waar heb ik nu eigenlijk écht behoefte aan?

Het antwoord was toen: een paar dagen Vlieland.
Dat kan niet altijd, maar de vraag bleef belangrijk.

Soms zit ruimte in iets veel kleiners:
een wandeling buiten,
een kop thee zonder scherm,
je gedachten opschrijven
of even bewust ademhalen.

Juist die momenten helpen mij om weer helder
te zien wat prioriteit heeft.
Wat echt belangrijk is.
En wat best even kan wachten.

Hard werken is niet het probleem.
Het probleem is vaak dat we geen herstel nemen.

Waar heb jij op dit moment écht behoefte aan? 🍀

B5ewaar deze post voor een dag
waarop je hoofd weer overloopt
en je jezelf die vraag opnieuw mag stellen. 🌟

Ik wou dat meer mensen dit wisten.

Het is vrijdagmiddag.

Haar workshop staat.
De opbouw klopt.
De oefeningen zijn bedacht.

En toch zit ze nog achter haar laptop.

Ze leest haar programma opnieuw door.
Voegt nog wat extra uitleg toe.

Want steeds die gedachten:
“Wat als ze denken dat dit te simpel is?”
“Straks hebben ze hier niks aan.”

Ondertussen gebeurt er van alles in haar lijf.

Haar schouders staan strak.
Er zit een knoop in haar maag.

Ze heeft net in een trainersboek gelezen
dat je je hele training moet uitschrijven.
Stap voor stap. Alles op papier.

En dan denkt ze:
sh*t… zo doe ik dat helemaal niet.

Dus trekt ze haar eigen manier in twijfel.
“Zie je wel. Ik doe het niet goed.”

Als we elkaar spreken, zegt ze:
“Ik weet dat ik mezelf gek maak…
maar ik kom er niet uit.”

En eerlijk? Ik herken dat.
Ik heb ook vaak genoeg gedacht dat ik het anders moest doen.
Volgens een methode. Volgens hoe het ‘hoort’.
Zeker als ik iets nieuws gaf, voelde ik diezelfde spanning:
Doe ik het wel goed genoeg?

Tijdens ons gesprek herinnert ze zich een eerdere training. Daar zat ze er anders in. Veel rustiger.

Niet omdat ze meer had voorbereid.
Maar omdat ze het op haar eigen manier deed.

En toen viel het kwartje.

Dit ging niet over haar training.
Dit ging over een oude stem:
“Je moet het doen zoals het hoort.”

Die wordt extra hard zodra je iets nieuws doet.
Dat is heel menselijk.

Ze besluit dat haar uitwerking goed genoeg is.

Dinsdag geeft ze haar workshop.
Met spanning, ja.
Maar ook met meer vertrouwen.

En na afloop zegt ze:
“Al die onrust vooraf… het was nergens voor nodig.”

👉 Het zit dus niet in nóg beter voorbereiden.
Het zit in stoppen met twijfelen aan jezelf.

Wil je vaker dit soort inzichten?
Volg dan

Mocht ik je wel wakker schudden … lees dan verder 👇

Je zegt misschien tegen jezelf dat je geen tijd hebt
om je training uit te werken.

Dat het er gewoon niet van komt.
Omdat het druk is.
Omdat er altijd iets tussendoor komt.

Maar vaak is dat niet het echte probleem.
Wat ik veel zie …
is dat mensen wel ideeën hebben,
maar niet helder hebben
wat hun allereerste stap is.

En dat geeft onrust.
Logisch.

Wat helpt is om het maken van een training
te zien als een project.
Iets waar je stap voor stap naartoe werkt.

Een project bestaat uit kleine stappen
met een einddoel.
Dus pak pen en papier
en schrijf die stappen eerst eens voor jezelf uit.

Eén van de eerste stappen is niet:
meteen je hele training uitwerken.

Eén van de eerste stappen is:
in gesprek gaan met iemand
voor wie jouw training echt helpend kan zijn.

Ik merk dat veel mensen juist hier al vastlopen.

We maken vaak een training
vanuit wat wij zelf belangrijk vinden,
terwijl deelnemers vaak met iets anders zitten
dan wij van tevoren denken.

En precies daarom is deze stap zo belangrijk.

Je kunt morgen al beginnen met dit:
🍀 bedenk voor wie jouw training een oplossing is
🍀 schrijf 3 namen op
🍀 noteer 3 vragen die je wilt stellen
🍀 stuur 1 persoon een bericht
🍀 en luister vooral naar waar diegene echt tegenaan loopt

Waarom dit werkt?

Omdat je training daardoor niet alleen duidelijker wordt, maar ook veel beter aansluit.

En misschien nog belangrijker:
het voelt ineens niet meer zo groot.
Je weet wat je te doen hebt.
En dat maakt beginnen vaak veel makkelijker.

Zo maak je stap voor stap
die mooie en waardevolle training
waar mensen écht op zitten te wachten.

Wil je meer van dit soort praktische tips
om waardevolle trainingen te maken?
Volg