Rondje Overschie

museumoverschie.nl

Ik weet niet waar dit schilderij is maar vond deze afbeelding van Overschie op internet.
De schilder is Louis Heymans. Gevonden op een site van de Twentse Veiling van vorig jaar. Wilde jullie dit niet onthouden.

1890 - 1977. Gezicht op Overschie. Olieverf op linnen. Afmeting: H 75 x B 95 cm.

Kunstschilder/graficus en tekenleraar Laurentius (Louis) Heymans (1890-1977) heeft zich zijn gehele arbeidzame leven ingezet voor de verbetering van het teken-onderwijs en de integratie van kunst in de samenleving. Voor Heymans was kunst net zo vanzelfsprekend als het eten van een boterham, omdat je honger hebt. Geboren in Utrecht en opgeleid in de grafische vakken aan de Haagse Academie voor Beeldende Kunsten, vertrok hij in 1913 naar Vlissingen, waar hij tekenleraar werd aan het ULO-onderwijs. Daar kwam hij in contact, met de van oorsprong Vlaamse kunstschilder G.A.M. (Gerard) Jacobs (1865-1958) en leert op zijn atelier en onder diens leiding met olieverf schilderen. In 1920 is hij met Jacobs en anderen mede- oprichter van de Kunstkring ‘Het Zuiden’, de zogenaamde Scheldeluministen. In 1921 verhuisde hij naar Middelburg waar hij was benoemd aan de Rijkskweek-school en het Stedelijk Gymnasium.

Naast zijn leraarschap, schilderde, aquarelleerde, etste, lithografeerde en tekende Heymans in een naturalistische trant, landschappen, stadsgezichten, portretten en affiches. Aanvankelijk schildert hij zijn olieverven in een gedempt ‘Jacobs’ coloriet. Naderhand in de typische Heymans-kleurstellingen, met een veelvuldig optredend paars, veronesegroen en chromaatgeel. Op zoek naar vernieuwing gaat hij eind jaren vijftig olieverf-collages maken, als voorloper van de ideeën van de ‘arte povera’.
In het voorjaar van 1955 had hij een groot aandeel in de oprichting van de ‘Zeeuwse Kunstenaars Kring’. Daarnaast beijverde hij zich voor het ‘Zeeuws Museumfonds’ om tot de stichting van een Zeeuws kunstmuseum te komen. In de nadagen van zijn leven richt hij testamentair het ‘Heymansfonds’ op, met als doel de ontwikkeling van de beeldende kunst in Zeeland te steunen. De laatste grote overzichtstentoonstelling van zijn werk was in september 1970 ter gelegenheid van zijn 80e verjaardag, in de Vleeshal van het Middelburgse stadhuis. Louis Heymans was zonder meer een belangrijk Zeeuws beeldend kunstenaar. Daarnaast was hij een gepassioneerd docent en tekenleraar

Tekst: Joost Bakker
Foto: Twents Veilinghuis

Over het kunstwerk
Sinds 1963 hing dit staalobject gemaakt door kunstenaar Hans Ittmann aan de gevel van de toenmalige Eloutschool. Het is een Pax Christi-teken en werd gemaakt in de percentageregeling bij de bouw van de christelijke school. Het object is gemaakt van blauw en wit plaatstaal. Ittmann heeft artistieke abstracties gebruikt om christelijke symbolen weer te geven, want voor de jaren zestig is deze plastiek vrij strak en modern. Ittmann liet zich inspireren door kunstenaar Naum Gabo, waar hij dit keer een christelijke draai aan heeft gegeven. De verticaal in het midden vormt de P met links daarvan de letter A en rechts een abstracte, gekrulde X. Daaromheen aan de buitenzijde twee blauwgekleurde halve cirkels, ofwel de letter C. Pax Christi is een internationale katholieke vredesbeweging. Vanwege de sloop van het gebouw is het kunstwerk april 2019 opgeslagen.

Over de kunstenaar
De Nederlandse beeldhouwer en schilder Hans Ittmann (Waalwijk, 1914 – Amsterdam, 1972) studeerde beeldhouwkunst tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zijn leermeester was Cephas Stauthamer. Na de oorlog bestudeerde hij de internationale nieuwe ontwikkelingen. Hij reisde af naar Parijs en werkte een jaar in het atelier van Zadkine – precies in de periode waarin Zadkine zijn modellen voor De verwoeste stad ontwierp. Ittmann maakte het deformeren van menselijke vormen tot de kern van zijn werk. Hij had een goed oog voor de avant-gardes waarvan hij kenmerken incorporeerde in zijn eigen stijl, maar had daarbij soms moeite om een echt eigen beeldtaal te ontwikkelen.

foto Otto Snoek
Informatie Wikipedia

Over het kunstwerk
In oktober 2011 is het nieuw ingerichte Kleinpolderplein geopend. In de waterplas onder de fly-overs van het plein staat een kunstwerk van Observatorium, genaamd Die bocht. Het bestaat uit twee loopbruggen, die beide in een sierlijke bocht reiken van niets naar nergens. Twee bruggen waar niemand bij kan en waarover niemand kan wandelen. Maar toch leggen de bruggen duidelijk een verbinding tussen oud en nieuw, oost en west, beneden en boven. Het werk is een vingerwijzing naar wat er in de toekomst met het Kleinpolderplein kan gebeuren, want naar verwachting gaat het tot ongeveer 2025 mee als verkeersplein. Observatorium, bestaande uit de kunstenaars Ruud Reutelingsperger, Geert van de Camp en André Dekker, hoopt dat het plein dan niet afgebroken wordt, maar dat er dan een park is ontstaan met uitzicht op de stad vanaf de fly-overs, die dan veranderd zijn in wandelpaden. De naam van het kunstwerk is ontleend aan een gedicht van Martin Bril, die ooit zo onder de indruk was van deze entree van Rotterdam, dat hij dat gevoel in de volgende dichtregels probeerde te vatten:

Die bocht
Rotterdam is een bocht
Meer in het bijzonder: deze bocht

Vanuit Den Haag en Amsterdam
Over de A20, afslag centrum
Op het Kleinpolderplein

De beste afslag van de wereld
Smal en slecht asfalt, onkruid, vangrails met roest
Een Duitse afslag, scherpe bocht

En in plaats van omlaag
Gaat ie omhoog, dat is het mooiste
Want omhoog, dan omlaag
(geldt alleen niet voor rivieren)

En dan ineens is daar die bocht
Die bocht die Rotterdam is

En in die bocht ligt de stad of beter
Gezegd: in die bocht is zij daar opeens

De stad
De skyline

Rotterdam
Wat een vrouw!

De bocht is kort
Maar na de bocht wordt het nog mooier

De weg

De weg, een bolderende weg, een weg
Omlaag
Rechts Blijdorp, links het Vroesenpark

Zo’n weg
Om hard te nemen richting het stoplicht
Aan het begin van de Stadhoudersweg
En het begin van Rotterdam

Uit: Martin Bril, Rotterdam, de stad in gedichten (Amsterdam, 2002)

Over de kunstenaar
Observatorium is een samenwerkingsverband van de kunstenaars Geert van de Camp, André Dekker, Ruud Reutelingsperger en Lieven Poutsma in Rotterdam. Sinds 1997 wijden zij zich aan de verbindingen tussen kunst, landschap en maatschappij. Zij maken sculpturen, die als een gemeenschappelijk goed aanvaard worden, die voor genius loci zorgt en die gebruikt worden.

Informatie: BKOR
foto Otto Snoek