Marloes.world

Repeat

🫶

Het kan transformatief en inzichtelijk zijn om eens meerdere generaties die voor jou gekomen zijn neer te zetten en eens te zien hoe ‘groot’ dit is. Hoeveel mensen er eigenlijk in je rug staan als je je leven in kijkt, van hoeveel kracht en liefde dit getuigt. Dat jij er nu bent. En te buigen naar hen en naar dit lot van jezelf. Naar alles wat je hebt gekregen en ook wat je hebt gemist.

Zich bv uitend in mentale, emotionele en gedragsmatige gewoontepatronen (familiekarma) waardoor je je oa zo goed in het leven kunt staat EN/OF op een onnatuurlijke manier op je plek staat in lijf, hart en leven. En verbinding mist. Omdat je stukken van je gevoelswereld/delen van het zelf achterhoudt, grenzen en behoeften uit het oog verliest en aan het compenseren en overleven bent.

Dat doe je in eerste instantie voor jezelf, maar tegelijk ook voor iedereen voor je die niet heeft kunnen opruimen. Niet in verbinding met lijf, hart en gevoel heeft kunnen zijn en blijven en dat doorgegeven heeft. Hier stopt dat doorgeven bij jou.

Vaak als je in jezelf gaat opruimen kom je in de verbinding die ontstaat in je hart via het schaduwwerk (en het dus alsnog nemen van pijn die je eerder wegduwde en uit verbinding bracht met jezelf) ook onverwerkte stukken van je ouders en vorige generaties tegen. Je ziet het vaak ‘ineens’ helder, ook belichaamd voelbaar soms door de lagen van meerdere generaties heen. Regelmatig is er via (verschillende) overlevingspatronen eenzelfde onverwerkte pijn onderliggend.

Dit is mijn familiesysteem, jullie zijn mijn familie dit is mijn lot. Ik buig hiervoor, voor jullie en voor mij. Ik hou van jullie. Jullie hebben mij het leven gegeven. Dank je wel. Ik neem verantwoordelijkheid voor mn eigen patronen en pijn. Ik stap vol in mijn leven. Ik hou van mezelf en ik voel jullie liefde en kracht in mn rug als een warme deken.

❤️