STRIK

Een vriend zei laatst na een voorstelling dat ik op het podium bijna een ander mens ben.
“Niet echt natuurlijk… maar het voelt alsof er een krachtigere versie van jou staat.”

Ik geloof dat ik snap wat hij bedoelde.

Op het podium zie je een versie van mij waar uren, dagen, jaren voorbereiding in zit.
Ik kies wat je ziet.
Wat ik laat zien.

En dat is in het echte leven natuurlijk anders.
Daar moet je meebewegen.
Reageren op wat er gebeurt.
Omgaan met alles wat je niet zelf bepaalt.

Op het podium bepaal ik de voorwaarden.

Er is een afspraak: jij luistert, ik vertel. Ongeacht wat jij denkt, voelt, wil… daar heb ik in dat moment ook niet eens ruimte voor.

En juist dat stelt me in staat om je mee te nemen.
In mijn hoofd.
Mijn gevoel.
Mijn binnenwereld.

Het schept de veiligheid om kwetsbaar te zijn.
En als die veiligheid er is, wordt kwetsbaarheid kracht.

Volgens mij is dat wat hij bedoelde.