Simone Snakenborg Ritueelbegeleiding

Verlieservaringen komen soms niet alleen ... Of de ene verlieservaring resoneert met de andere. Dat ondervond ik zelf toen mijn moeder vorig jaar overleed. Lees hier het nieuwe blog van ons Netwerk Sterven en Rouw Midden-Brabant

BLOG 1 juli 2026

Soms komt verlies niet alleen

Door Anika van den Broek Schollen

De Bronzen Vlinder
‘Een miskraam, het overlijden van je moeder en het loslaten van de wens voor nog een kindje. Drie heel verschillende verliezen, die één ding gemeen hebben: ze raken je diep vanbinnen.’

In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig vrouwen die in korte tijd meerdere ingrijpende gebeurtenissen meemaken. Vaak gaan ze door, omdat het leven dat van hen vraagt. Maar ondertussen stapelen verdriet, onzekerheid en onverwerkte emoties zich op.

Verschillende verliezen
Wat veel mensen niet beseffen, is dat rouw niet alleen gaat over het verliezen van een dierbare. Ook een miskraam of het afscheid nemen van een gekoesterde kinderwens vragen om erkenning en verweving in je leven. Het zijn verliezen van dromen, verwachtingen en toekomstbeelden.

Daarom is het zo belangrijk om stil te staan bij wat er werkelijk speelt.
Tijdens een kennismakingsgesprek staat vertrouwen en rust centraal. Ik vind het belangrijk dat jij je op je gemak voelt en de ruimte ervaart om jouw verhaal te delen. Daarna volgen gesprekken waarin we samen kijken naar wat er op dat moment aandacht vraagt. Niet volgens een vast stappenplan, maar afgestemd op jou en jouw proces.

Alles gebeurt vanuit respect, vertrouwen en vanuit het hart.
Wat er is, mag er zijn. Verdriet, boosheid, twijfel, opluchting of misschien wel alles tegelijk. Juist door ruimte te geven aan wat gevoeld wil worden, ontstaat er langzaam weer beweging.

Je hoeft het niet alleen te dragen, ik loop naast je en help je weer op weg.
Herken jij jezelf in dit verhaal of heb je behoefte aan begeleiding bij verlies, rouw of het hervinden van jezelf? Je bent van harte welkom. Op mijn website vind je meer informatie over mijn werkwijze. Hier kan je je aanmelden voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Samen onderzoeken we wat jij nodig hebt om weer meer rust, vertrouwen en balans te ervaren, met aandacht voor alles wat er speelt.

Barmhartigheid wil ik, geen offers! Een uitspraak van Jezus uit het Nieuwe Testament van Mattheus. Wat betekenden die woorden toen en wat nu, op ? Lees hier mijn gehouden op zondag 7 juni bij Ekklesia Tilburg.

Barmhartigheid wil ik, geen offers (Sacramentszondag) - Ekklesia Tilburg Overweging op 7 juni 2026 door Simone Snakenborg Bij: Jesaja 57, 14-19 en Mattheüs 9,9-13 Kortgeleden las ik een interview in Trouw met Theoloog Alain Verheij over zijn boek De Prijs van vergeving. ‘Vergeving is ontzettend mooi’, zegt hij, want: ‘Een genadeloze samenleving is liefdeloos en....

Als een mens overleden is. Wanneer is diens lichaam nog mens en wanneer materie? We bogen ons erover op het symposium van de Funeraire Academie ‘Het dode lichaam’. Is het alleen maar een taalspel of is leidend waarvoor je het lichaam ‘gebruikt’ (bv. onderzoek, onderwijs, tentoonstellen, begraven of cremeren)? Wanneer verliest een lichaam de persoonlijkheid?

Een antwoord is nog niet zo snel gegeven. In het anatomisch mortuarium ligt dat anders dan in het atelier voor askunst.

Ik miste zelf in onze zoektoch naar een antwoord de aanwezigheid van de ziel. Want een mens is meer dan een lichaam. Volgens mijn opvatting is het lichaam zelf geen mens meer nadat de ziel het heeft verlaten. Het verwijst nog naar de mens die wij kennen, we associëren het ermee. Het is als een waardevol huis waarin iemand levenslang heeft gewoond. Een kostbaar omhulsel, dat nooit een object kan worden zoals een stoel, een vaas of een auto. Totdat er niemand meer om het lichaam heen is die de waarde ervan ervaart. Maar of dat moment er ooit komt, is nog maar de vraag. Zeker als een lichaam nog herkenbaar is als mens. Dan zien we toch een soortgenoot! Ik stond vandaag aan een snijtafel een geprepareerd lichaam te bekijken. Met mijn eigen (gehandschoende) handen mocht ik er aan zitten, net als een eerstejaarsstudent kijkend, voelend en ontdekkend. Dit lichaam was een onderwijsobject, ooit van een individu geweest die had gewenst daar te mogen liggen.

Een interessante dag met ervaringen voor het leven. Waar wel wat diepgang ontbrak, omdat vooral de ratio sprak. Maar genoeg om over na te denken, te ervaren en te voelen.

Symposium Het Dode Lichaam_Tussen mens en materie Funeraire Academie symposium dode lichaam mens en materie 28 mei amsterdam Roelof-Jan Oostra Yvon van der Pijl Brenda Matthijssen mortuarium rondleiding

Niet jarig zijn en toch cadeaus en kaarten krijgen en vele lieve woorden, handen en knuffels. Niet overleden (en ook geen plannen) en toch klinken er prachtige afscheidstoespraken die tranen doen stromen.

Het overkwam mij op woensdag 22 april tijdens de Algemene Ledenvergadering van de LBvR - Ritueelbegeleiders (Landelijke Beroepsvereniging van Ritueelbegeleiders) bij gelegenheid van mijn aftreden als bestuurssecretaris. Een soort van jarig met heel veel lieve mensen op mijn feestje en een prachtige edelsteen als cadeau.

In oktober 2018 trad ik toe als algemeen bestuurslid en nam communicatie in mijn portefeuille. Ik organiseerde beurspresentaties, zette de socials op, bouwde twee websites en werd medeauteur van de . Vanaf juli 2021 volgde ik Francis de Kwant op als secretaris. We zaten middenin coronatijd. Na iedere persco zorgden we voor accurate informatie aan de beroepsgroep over nieuwe maatregelen rond huwelijken en uitvaarten. Met voorzitter Ger Thonen zat ik om de tafel met Coöperatie DELA voor een samenwerkingscontract met woorddienstbegeleiders uit het hele land die recht doet aan de feitelijke werkrelatie: de overeenkomst van bemiddeling. Vanaf 2023 werkte ik met een groep enthousiaste en kundige collega’s aan de voorbereidingen van een groot evenement: het congres ter ere van ons twintigjarige bestaan op 7 september 2024, met als thema: ‘Professionaliteit in Rituelen, Een schatkist voor leven, liefde en dood’.

Het werk voor de beroepsvereniging heb ik altijd gezien als een verlengde van mijn eigen praktijk. Toen ik in 2016 begon, vroeg ik mezelf af: hoe kan ik nu mijzelf het beste op de kaart zetten? Het antwoord was simpel: door me niet alleen te richten op mijzelf, maar op mijn hele vak! Na een uitgebreide toelatingsprocedure werd ik lid van LBvR. Eind dat jaar stond ik op de in Gorinchem enthousiast te vertellen over mijn vak.

De jaren erna vlogen voorbij. In september 2026 bestaat de LBvR alweer 22 jaar. Dus ik laat een jongvolwassen vereniging los. Trots op wat we bereikt hebben met elkaar en met het volste vertrouwen dat deze vereniging verder gaat groeien en bloeien. En zoals je dat bij jongvolwassenen doet: ik laat los en ben er op de achtergrond bij, trots en blij. Met helpende handen en een bemoedigend woord als het nodig is.

Ik wens mijn opvolger en het gehele bestuur veel succes en net zoveel plezier en voldoening als ik acht jaar lang had.

(Foto: Maud Dekker)