RAUW

Vandaag namen we afscheid van mijn lieve tante. Ze was pas 66 jaar, toen ze op kerstavond haar laatste adem uitblies na een lange maar dappere strijd tegen allerlei verschrikkelijke onmenselijke ongemakken. De mooie afscheidsdienst gaf mij inspiratie wat te schrijven. Want mijn profiel zou eenkennig zijn als ik niet ook over mijn eigen rouw schrijf, vind ik.
Vandaag heb ik die weer voor even in de ogen mogen kijken. Mogen voelen hoe oneerlijk het soms kan zijn. Mogen zien hoe anderen rouwen. Want rouw is meer dan alleen huilen om. Rauw is het om mijn moeders verdriet te zien om haar grote zus. Rauw om mijn neef bij de kist te zien staan. Rauw is het om mijn oom afscheid te zien nemen van zijn grote liefde. Rauw is de laatste groet aan de kist en dan weg moeten lopen. Mogen ervaren hoe zo'n verdrietige dag ook een gouden randje kan hebben. Want rouw is ook lachen om herinneringen of eigenaardigheden. Ontladen aan de koffietafel. Eten, eren en verhalen vertellen. Of gewoon bijkletsen na een hele lange tijd weer samen. Rouw is samen delen en alleen. Rouw is gewoon een reactie op verlies. Een hele gewone reactie, alleen voor iedereen anders.

Al een aantal jaar ben ik vrijwilliger bij . Een stichting die zich inzet voor gezinnen in rouw.
Gister was dan eindelijk mijn eerste lotgenotendag die ik mee mocht draaien. Een dag waarop de spanning in de ochtend te voelen was, de ontlading te zien en het gemeenschappelijk gemis in de middag leek te worden omgezet in ont-moetingen en verbinding. Er zijn een aantal momenten geweest dat ik ontroerd werd door de liefde en herkenning die ik die dag zag én voelde. Bij de vrijwilligerstraining hadden ze het over aangestoken worden door het 'achter de regenboog virus' en na gister snap ik dit, ook ik ben besmet.