Tesoro

🐎 Soms merk je pas hoe klein je wereld is geworden, als je ineens weer iets doet wat je spannend vindt.

Onlangs was ik in Portugal. Daar stapte ik – voor het eerst in meer dan 40 jaar – weer op een paard. Samen met een vriendin.

En eerlijk? Ik vond het best spannend.
Kan ik dit nog wel?
Wat als het paard schrikt?
Is dit eigenlijk niet gewoon te eng?
Ik voelde die twijfel heel duidelijk in mijn lijf. Het liefst wilde een deel van mij veilig aan de kant blijven staan.

Maar ik deed het toch.
En wat was het heerlijk.

Niet omdat ik perfect reed. Niet omdat ik nergens bang voor was. Maar omdat ik weer even voelde hoe levend je je kunt voelen als je iets doet buiten je comfortzone.

Dat zette me aan het denken.

Ik zie in mijn praktijk vaak hoe mensen zichzelf – meestal ongemerkt – steeds kleiner gaan maken. Uit angst voor spanning, afwijzing, falen of controleverlies vermijden ze steeds meer situaties.

Niet meer alleen reizen.
Niet meer sporten.
Niet meer afspreken.
Niet meer voelen.
Niet meer écht leven.

En hoe kleiner je wereld wordt, hoe groter je angsten vaak worden. Je comfortzone voelt veilig, maar kan ondertussen ook een gevangenis worden.

Juist daarom is het soms zo belangrijk om weer kleine stappen te zetten richting het leven. Het gaat er niet om dat je jezelf keihard pusht, maar dat je een kleine beweging toelaat.

Want aan de andere kant van spanning zit verrassend vaak weer energie, plezier en levenslust.

✨ Wanneer deed jij voor het laatst iets wat je eigenlijk spannend vond, maar waar je achteraf enorm van genoot? Deel het in de comments!

“Ik dacht dat ik gewoon zorgzaam was…”
Tot ik ontdekte dat ik mezelf onderweg was kwijtgeraakt.

Als kind voelde ik haarfijn aan wat anderen nodig hadden. Vooral mijn moeder. Ik luisterde, stelde gerust en slikte mijn eigen gevoelens in.

Zonder dat iemand het letterlijk zei, leerde ik:
de ander gaat voor.

Jaren later begon mijn lichaam signalen te geven.

Maagzuur.
Spanning.
Benauwdheid.
Altijd “aan” staan.

Tot ik op een dag eindelijk een grens uitsprak naar mijn moeder. Ik voelde hoe spannend dat was, maar ook iets anders:

Stevigheid.

Alsof mijn lichaam eindelijk ruimte kreeg.

In mijn praktijk zie ik dit patroon dagelijks terug bij mensen met depressieve klachten of langdurige stress. Bij vrouwen die ontzettend goed zijn in zorgen voor anderen, maar zichzelf steeds verder wegcijferen.

En dat blijft niet alleen in je hoofd zitten.

Je ziet het terug in:
• gespannen schouders
• een oppervlakkige ademhaling
• vermoeidheid
• leegte
• geen grenzen meer voelen

Praten en begrijpen helpt vaak maar tot op zekere hoogte.

Je lichaam wil ook gehoord worden.

Daarom werk ik via massage- en lichaamsgerichte therapie. Niet om je te fixen, maar om je weer te laten voelen wat van jou is.

✨ Deze maand boek je de sessie Landen in je lijf met 50% korting. Geen €89, maar €49,50.

Stuur een e-mail. Dan boeken we snel een afspraak. Je vindt mijn gegevens in mijn bio.

Misschien is dit wel het moment waarop jij besluit jezelf niet langer als laatste te kiezen.

💫 Waarom juist depressie mijn pad werd

Ik zit buiten te genieten in de zon. Het is een heerlijke voorjaarsmorgen met een kop koffie naast me en stilte om me heen. Ik kijk uit over het water. In mijn schoot ligt een vel papier met drie cirkels: passie, talenten en de behoeftes van mijn cliënten.

Ik laat mijn gedachten gewoon gaan.
Bij passie schrijf ik: de wijsheid van het lichaam, gezondheid, beweging, delen van kennis.
Bij talenten: herstellen van verbinding, luisteren — ook tussen de regels door —, echtheid.
En bij behoeftes van mijn cliënten: gehoord en gezien willen worden, zich oké willen voelen… en dan verschijnt dat ene woord: zinloosheid.

Ik schrik.
Dat is geen “leuk” onderwerp.
En toch voel ik iets in mij dat zegt: blijf erbij.
Het raakt iets ouds, iets bekends.
Er komt misselijkheid opzetten, maar ik voel me ook aangetrokken.
“Daar waar het schuurt, is warmte,” zei ooit een vriendin.
En precies daar wordt het interessant.

Op dat moment weet ik: hier moet ik zijn.
Ik kies voor het thema depressie — groot, eng, maar ook doorleefd.
Omdat ik weet hoe het voelt als je de zin niet meer kunt voelen.
En omdat ik ook weet dat het lichaam de weg terug kan wijzen.

Een depressie is niet alleen iets psychisch.
Het is minstens zozeer een fysiek verschijnsel.
Mijn lijf laat me voelen wat mijn hoofd niet kan dragen.
En juist via datzelfde lichaam herstel ik de verbinding met mezelf.

👐 Daarom help ik mensen met massagetherapie om weer te leren luisteren naar hun lichaam, zodat ze stap voor stap weer kunnen voelen: ik leef, ik ben en ik doe ertoe.

👉 Wil je meer informatie, ga naar mijn website en kijk wat de mogelijkheden zijn.

✨ Wat je lichaam je laat voelen, zegt meer dan alles wat je al hebt bedacht

Je begrijpt je klachten al heel goed. Je hebt erover gelezen, gepraat, nagedacht. En toch zit je nog steeds vast.

Waarom? Omdat je lijf niet meedoet.

Ik zie het ook bij mezelf.

Tijdens een massage merkte ik hoe de voorkant van mijn rechterbovenbeen keihard en gespannen was, zonder dat ik het doorhad.

Blijkbaar zette ik me — ook in het dagelijks leven — continu een beetje schrap.

Pas toen mijn been zachter werd, gebeurde er iets anders. Ik zakte dieper in de tafel. Mijn adem werd rustiger.

Dát is het verschil. Je kunt nog zoveel inzichten verzamelen… maar als je lichaam gespannen blijft of juist niets meer voelt, verandert er weinig.

Vanuit Holos massagetherapie werken we daarom niet via het hoofd, maar via het lichaam. Niet om iets op te lossen, maar om je te laten voelen wat er écht speelt:

Op welke momenten hou je jezelf in?
Wanneer ga je over je grens?
Wat slik je in?

Je lichaam laat het zien. Zonder filter. En precies daar ontstaat verandering. Niet in je hoofd.
Maar in je lijf.

Voel je dat je hiernaar verlangt? Je bent welkom bij Landen in je lijf.

👉 Ga naar mijn website en boek een sessie!