famon_tourism

اين عكسم رو خيلي دوس دارم، چون برام نماد خيلي چيزهاست.

بيت موزنا جايي بود كه من در بدو ورود اولين كارم رو براي يك ماه بعنوان stand in marketing manager
شروع كردم و يكماه توي
Artists residency
اينجا زندگي كردم، شب ها از ترس تمام چراغ ها و تلويزيون روشن بود و صبح ها با چشم ورم كرده كارمو شروع ميكردم. فقط خودم ميدونم توي اون يكماه شب هاش بهم چي گذشت.
با كلي استرس و افكار مبهم و رويارويي با تصميم بزرگي مثله مهاجرت.
زندگي برنامه هاي عجيبي داره
الان اما بعد از ٦ سال دوباره دارم باهاشون همكاري ميكنم.
اون همكاري كجا و اين همكاري كجا.
چيزي رو كه من با تنهايي زندگي كردن و تنهايي با مشكلات دست و پنجه نرم كردن توي كشوري كاملا غريبه بهش رسيدم اينه كه تلاش، نا اميد نشدن، از تفريحات و لذت هاي لحظه اي گذشتن و ممارست تنها مسير رسيدن به موفقيت هست و هرگز يك شبه و يك ساله اتفاق نميافته.
سپاسگزار و قدردان جايي كه الان قرار دارم هستم و ذره اي پشيمون نيستم از پارتي هايي كه نرفتم، سفرهايي كه نرفتم، دورهمي هايي كه جاش خوابيدم كه صبح كسل و بي حال نباشم، نه هايي كه گفتم، شب هايي تعطيلي كه تا دمه صبح پاي لب تاب بودم، چون براي تمام اينها هميشه وقت هست. وقتي قراره چيزي رو فداي چيز ديگه اي كنيم حداقل تو كفه سنگيتر باشه.