Coffee and Confessions

Six years kaming magkasama ng ex ko—college hanggang early career namin. Pareho kaming nursing students noon pero siya lang yung pumasa sa board exam. Pagkakuha niya ng lisensya, umuwi siya sa province nila para mag-start bilang nurse. Ako naman, nasa Manila, nag-aabang ng chance makapasa rin someday. Kahit long distance, pinipilit namin—kita kami once or twice a week pag nakakauwi siya.

Three weeks lang ang lumipas, tumawag siya nang madaling araw, umiiyak. “Hindi ko na kaya,” sabi niya. Pinapapili raw siya ng nanay niya—ako o pamilya nila. Hindi ko inasahan na hindi niya ako pipiliin after 6 years. Nung tumira ako sandali sa tita niya, dun ko nalaman na may matagal nang pinipusang lalaki para sa kanya sa hometown nila. At ayaw niya akong harapin kasi natatakot daw siyang magbago ang desisyon niya pag nakita niya ako. Mas lalo akong nabasag nung sinabi niya, “Gusto kong maging masaya… mas magiging masaya ako kung tahimik ang pamilya ko.”

Hindi na kami nag-usap after nun. Sabi ng kamag-anak niya, parang binawalan daw siya ng bagong guy na makipag-contact sa kahit sinong taga-college namin. Grabe—6 years ng almost perfect na relationship, tinapos ng dalawang tawag. Parang gumuho buong mundo ko. Apat na buwan bago ako muling nakangiti nang totoo. Pero ngayon, masaya na ako with someone new—magfo-four years na kami. At yung natutunan ko? “Love doesn’t always require a relationship… pero dapat hindi mo isinasakripisyo ang sarili mo para sa pagmamahal.”