Fur fairies

“Mga boss, share ko lang nangyari sa’kin kahapon habang naka-duty ako bilang delivery rider.”

Kasama ko asawa ko nun kasi wala kaming iwanan. Sabi ko,
“Love ha, pickup lang tayo ng parcel. Tahimik lang tayo.”

Pagdating namin sa bahay ng consignee, bumaba ako para kunin yung parcel.
Habang kausap ko yung may-ari, bigla kong narinig sa likod ko…

🎶 “Namamasko pooooo…” 🎶

Napalingon ako.
Yung asawa ko… nakangiti, may matching sway, kumakanta ng pang-karoling.

Sabi ko sa isip ko:
“Tinoyo na naman”🤣🤣🤣

Yung consignee imbes na ibigay yung parcel…
napangiti, dumukot sa bulsa, at inabot… BARYA.

Sabi pa:
“Kuya, kay ate ha. Ang galing kumanta eh.”

Mga boss…
barya ang iniuwi ko, hindi parcel.
matatanggal ako sa trabaho nito😅😂

Gusto ko nang mag-log out sa buhay nun.
Delivery rider ako, hindi caroling group. 😭😂

Pagbalik namin sa motor, sabi ko sa asawa ko:
“Love, pickup ng parcel… hindi pamasko.”

Sabi niya lang:
“Eh nag-practice lang naman ako.”

-SENDER

Kayo, anong gagawin niyo kung kayo yung rider?
🤣
👍 Tatawa lang
❤️ Maiinis pero tatahimik
😆 O sasali na rin sa kanta para mas maraming barya

Comment niyo opinion niyo 👇😂

Ako si Marco.
Hindi ako lumaki sa pamilya na sabay-sabay kumain, nagtatawanan, at nagkukuwentuhan sa hapag.
Sa bahay namin, tahimik ako… kasi wala namang nakikinig.

Bata pa lang ako, ramdam ko na.
May kapatid akong paborito.
Ako—parang bisita lang.

Kapag nagkamali siya, “Hayaan mo na, bata pa.”
Kapag ako ang nagkamali, “Wala ka talagang kwenta.”

Hindi ako nagrereklamo.
Kasi bata pa ako nun… akala ko normal lang.

Pero dumating yung araw na hindi ko makakalimutan.

Isang gabi, umuwi akong umiiyak galing eskwela.
Binully ako. Gutom ako. Pagod ako.
Ang gusto ko lang—yakap.

Sabi ng tatay ko,
“Kung mahina ka, umalis ka dito. Hindi ka namin kailangan.”

Tumahimik ang mundo ko.

Hindi lang sila—pati kapatid ko, tumawa.
Parang biro lang sa kanila…
Pero sa akin, durog na durog na ako.

Lumipas ang mga taon.
Natuto akong mag-isa.
Natuto akong ngumiti kahit masakit.
Natuto akong tumayo kahit walang sumusuporta.

Hanggang isang araw…
Umalis na lang ako. Walang drama. Walang paalam.

Ngayon, okay na ako.
May trabaho. May sariling bubong.
Pero alam niyo yung masakit?

Hindi yung iniwan ka ng pamilya.
Kundi yung buhay pa sila… pero pinili ka pa ring itaboy.

Minsan iniisip ko,
Kung ako ang magulang…
Gagawin ko ba yun sa anak ko?

---

Tanong ko sa inyo:
👉 Kung ikaw ang nasa sitwasyon ko, patatawarin mo ba sila?
👉 O pipiliin mong protektahan ang sarili mo kahit pamilya pa yan?

I-comment niyo ang opinyon niyo.
May mga kwento ba kayo na katulad nito?
Hindi kayo nag-iisa. 💔

Pagod kana magtrabaho..

Magresign kana..
😂😂😂