Visionary AI Studio

NILAGYAN KO NG SOBRANG ASIN ANG ULAM NA PINALUTO NG ASAWA KO PARA SA MAMA NIYA, NA PARA BANG AKO ANG KASAMBAHAY SA SARILI KONG BAHAY.
Kasi simula nung tumira ang mama niya sa amin, parang siya na ang reyna. Lahat na lang may utos—ako ang magluto, ako ang maglinis, ako ang mag-adjust. Samantalang ang asawa ko, tahimik lang, sunod-sunuran.
“Magluto ka nga ng adobo. Yung masarap ha, ‘yung tulad ng luto ko,” sabi niya habang nakaupo at nanonood, parang hindi ako ang may-ari ng kusina.
Tumingin ako sa asawa ko. Akala ko magsasalita siya, pero ang sabi lang, “Sige na, please… para walang gulo.”
Napangiti ako. Yung ngiting alam mong may kasunod.
“Oo naman. Gagawin ko yung ‘pinaka-masarap’ na adobo,” sagot ko habang papunta sa kusina.
Habang nagluluto, dahan-dahan kong dinagdagan ng asin. Isa… dalawa… tatlo… hanggang sa alam kong hindi na siya makakain nang maayos.
Pagkain namin sa hapag, unang subo pa lang, biglang napangiwi ang mama niya.
“Ano ba ‘to? Ang alat!” reklamo niya agad.
Tahimik lang ako habang kumakain, parang walang nangyari.
Yung asawa ko, tumikim din, tapos napatingin sa akin.
“Sobra nga… bakit ganito?” tanong niya.
Tumingin ako sa kanilang dalawa at ngumiti.
“Ganun talaga kapag hindi mo na kilala kung sino ba talaga ang dapat mong pinapahalagahan sa bahay na ‘to.”
Tahimik ang buong hapag.
Doon ko lang naramdaman—minsan, kailangan mong ipatikim sa kanila kung gaano ka “kaalat” yung sitwasyon… para maintindihan nila.