Darkjade Library

Aweeee again HAHAHAHAHAHAHAH

Name: John Quincy Ortiz

Title: “Bahaghari”

Content:

Sa gitna ng isla ng Birhenya, naninirahan ang pamilya Panakipbutas. Sila ang nag-iisang pamilya ng mga napkin sa buong kapuluan. Sa gitna ng kanilang kasigasigan upang matugunan ang kanilang gampanin, hindi maiiwasan ang pangungutyang kanilang natatanggap mula sa mga karatig bahay nila.

“Mahal kong Modess, nakita mo ba ang anak nating si Kotex?” anang Whisper.

“Hindi ko pa siya nakikita simula kanina, bakit mo ba siya hinahanap, mahal?” tanong ni Modess.

“Wala naman mahal, sad’yang nag-aalala làmang ako,” anang Whisper.

“H’wag mo masyadong alalahanin ang anak mo, malamang nakikipag laro lang iyon kina Jeunesse at Charmee,” sambit ni Modess.

“Malamang nga ay gayon lang. Halika na’t mananghalian, siguradong mamaya pa uuwi ang mga anak natin,” sambit ni Whisper.

Lumipas ang ilang oras ngunit ang dumating làmang ay tanging sina Jeunesse at Charmee. Umikot ang dalawampu’t apat na oras at hindi manlang nila nasilayan ang anino ni Kotex.

Kinabukasan, nagpaalam si Charmee upang mamitas ng bulaklak sa halamanan. 'Di kalayuan sa nasabing halamana’y nakakita siya ng isang pumpon ng mga pamilya ng pang ilalim at pang-ibaba. Dala ng kyuryosidad, sinubukan niyang makiosyoso dito.

“Patay na ba ang isang iyan?”
“Ang baho naman niya.”
“Napakalansa naman niya. Ano kaya‘ng nangyari sa kaniya?”

Ilan na lang sa mga bulungang narinig ni Charmee. Bahagya niyang sinulyapan kung sino ang nakabulagta sa sahig at nakita ang pamilyar nitong hulma. Nakita niyang duguan si Kotex. Agad siyang lumapit dito upang makasiguradong ang kapatid niya nga iyon at nang matiyak na si Kotex nga ang nakahiga ay agad niyang tinawag sina Modess at Whisper, ang kaniyang mga magulang.

Agad na dinala nila Modess at Whisper si Kotex sa kanilang bahay upang linisan. Samantala, si Charmee ay tumuloy pa rin sa pamimitas ng bulaklak.

Habang namimitas ng bulaklak si Charmee, walang ano-ano’y may dumakma sa kaniya’t iniangat siya sa kaniyang kinatatayuan.

Hindi na niya alam kung saan siya napunta. Namalayan na lang niya’y ipangtatapal na siya sa isang pahiwang punô ng balahibo. Kahit anong gawing pagpalag niya ay wala siyang nagawa.

Naramdaman niya ang sikip, ang higpit at pagkaipit; wala na siyang ibang nagawa kun’di ang sipsipin ang likidong p**a na ibinubuga ng isang butas. Dahil sa lansa nito’y nawalan siya ng malay.

Mukhang ‘gaya sa kan’yang kapatid na si Kotex ang kaniyang naranasan. Nahimasmasan na lang siyang napalilibutan na ng iba pang mga pamilya. Sinubukan niyang umalis dito dahil hindi niya kayang matiis ang mga naririnig niya mula sa mga ito.

May bahid ng panlalait, pangdidiri’t kung ano-ano pang diskriminasyon.

Maya-maya pa’y dumating na ang kaniyang mga magulang. Inakay siya nito pauwi at nilinisan.

“Anak, kahit anong mangyari h‘wag mong ikahihiya ang naranasan mo,” anang Modess.

“Anak, alam kong nakakababa ng moral, pero ito ang gampanin natin kaya tayo nabubuhay,” sabat naman ni Whisper.

Sinagutan niya làmang ito ng pagtango habang pabadya pa rin ang mga luha sa kaniyang mga mata.

Ilang sandali lang ang nakalipas ay sunod-sunod na pamamato sa kanilang bahay ang dumagundong sa kanila. Kasabay nito ang mga salitang hindi kanais-nais.

“Umalis na kayo rito, nakakadiri kayo!”
“Kayo ang nagpapabaho ng lugar na ito, mabuti pa nga sigurong umalis na kayo!”
“Ang baho ng pamilya n’yo, pano ninyo nasisikmura ang trabaho n’yo?!”

Ilan lang sa mga isinisigaw ng kanilang mga kapitbahay. Nilabas ito ng mag-asawang Modess at Whisper upang kausapin.

“Ano ba ang problema ninyo sa‘min?” bungad ni Whisper.

“Umaalingasaw ang amoy ninyo sa buong isla, bakit hindi na lang ba kayo mawala?!” bulyaw ng pamilya ng mga panty.

“Kung mawawala kami, kaya ba ninyong gawin ang trabaho namin?” sagot ni Modess. Ang lahat ay napatahimik dahil wala silang maisagot. “Kayong mga panty, kaya ba ninyong tumbasan ang trabaho namin? Kung hindi n‘yo rin naman kaya, bakit ninyo kami pinaaalis?” dagdag pa niya.

Dahil sa kaniyang mga sinabi, unti-unti nang umalis ang kanilang mga karatig lugar. Simula noo’y wala nang sinumang nagreklamo’t nanlait sa kanilang ginagawa.

Moral na Leksyon: Kulang ang bahaghari kung wala ang p**a, ang kan’yang kawalan ay may malaking resulta. Iyong tandaan, gaanoman karumi ang ang iyong trabaho, karangalan pa rin ang ginagawa mo.

-----PAGTATAPOS-----

Wc: 671