TeamGuce

“𝗕𝗮𝗸𝗶𝘁 𝗛𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗔𝗸𝗼 𝗣𝗶𝗻𝗮𝗽𝗮𝘀𝗼𝗸?”

Hindi na bago ang ganitong tanong sa tuwing may okasyon sa simbahan. May mga sandaling ganito ang tanong ng utak, lalo na kung malayo ang pinanggalingan, pagod ang katawan, at sabik na makapasok sa simbahan o sabik na makalapit sa Mahal na Birhen. Masakit isipin na naroon ka na, pero tila hindi ka pa rin makapasok.

Pero marahil, ang tanong ay hindi lamang tungkol sa pinto ng simbahan, ang tanong ay kundi tungkol din sa lalim ng ating pag-unawa sa pananampalataya. Kung gaano ang taas ng tingin natin sa ating mga sarili? Madaling magkumento ngunit mahirap umanawa lalo na kung wala tayong lalim na kaalaman sa bawat desisyon ng isang simbahan.

Hindi ito kailan man ginusto ng simbahan at hindi dapat natin kwestiyonin ang kanilang desisyon.

𝗔𝗻𝗴 𝘀𝗶𝗺𝗯𝗮𝗵𝗮𝗻, 𝗴𝗮𝗮𝗻𝗼 𝗺𝗮𝗻 𝗸𝗮𝗹𝗮𝗸𝗶, 𝗮𝘆 𝗺𝗮𝘆 𝗵𝗮𝗻𝗴𝗴𝗮𝗻𝗮𝗻. 𝗛𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗻𝗶𝘁𝗼 𝗸𝗮𝘆𝗮𝗻𝗴 𝘁𝗮𝗻𝗴𝗴𝗮𝗽𝗶𝗻 𝗮𝗻𝗴 𝗹𝗮𝗵𝗮𝘁 𝘀𝗮 𝗶𝗶𝘀𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗻𝗱𝗮𝗹𝗶. 𝗞𝗮𝘆𝗮 𝗺𝗮𝘆 𝗸𝗮𝗮𝘆𝘂𝘀𝗮𝗻, 𝗺𝗮𝘆 𝗹𝗶𝗺𝗶𝘁𝗮𝘀𝘆𝗼𝗻, 𝗺𝗮𝘆 𝗺𝗴𝗮 𝗱𝗲𝘀𝗶𝘀𝘆𝗼𝗻𝗴 𝗸𝗮𝗶𝗹𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻𝗴 𝗴𝗮𝘄𝗶𝗻 𝗽𝗮𝗿𝗮 𝘀𝗮 𝗸𝗮𝗯𝘂𝘁𝗶𝗵𝗮𝗻 𝗮𝘁 𝗸𝗮𝗹𝗶𝗴𝘁𝗮𝘀𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗻𝗮𝗸𝗮𝗿𝗮𝗿𝗮𝗺𝗶.
Hindi ito upang magtangi o mamili ng papasukin, kundi upang mapanatili ang kaayusan at kabanalan ng pagdiriwang.

At sa gitna nito, naaalala natin ang Mahal na Birhen. si Maria na hindi laging nasa gitna ng entablado, kundi tahimik na nagtitiwala, naghihintay, at nananalig. Hindi kailan man magiging malungkot ang Mahal na Birhen dahil lamang maraming hindi nakapasok at may prinayoridad. Mas malulungkot ang Mahal na ina kung tayo mismo ay hindi natin kayang umunawa at hindi natin nakatagpo ang Diyos dahil lang tayo ay nasa malayo.

𝗞𝘂𝗻𝗴 𝘁𝘂𝗻𝗮𝘆 𝘁𝗮𝘆𝗼𝗻𝗴 𝗱𝗲𝗯𝗼𝘁𝗼, 𝗺𝗮𝗿𝗮𝗵𝗶𝗹 𝗶𝗻𝗮𝗮𝗻𝘆𝗮𝘆𝗮𝗵𝗮𝗻 𝘁𝗮𝘆𝗼𝗻𝗴 𝗺𝗮𝘁𝘂𝘁𝗼𝗻𝗴 𝘁𝘂𝗺𝘂𝗹𝗮𝗱 𝘀𝗮 𝗸𝗮𝗻𝘆𝗮. 𝗦𝗮𝗽𝗮𝗴𝗸𝗮𝘁 𝗮𝗻𝗴 𝘁𝘂𝗻𝗮𝘆 𝗻𝗮 𝗽𝗮𝗸𝗶𝗸𝗶𝗽𝗮𝗴𝘁𝗮𝗴𝗽𝗼 𝘀𝗮 𝗗𝗶𝘆𝗼𝘀 𝗮𝘁 𝗸𝗮𝘆 𝗠𝗮𝗿𝗶𝗮 𝗮𝘆 𝗵𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗻𝗮𝘀𝘂𝘀𝘂𝗸𝗮𝘁 𝘀𝗮 𝗹𝗮𝗽𝗶𝘁 𝗻𝗴 𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗶𝗻𝗮𝘁𝗮𝘁𝗮𝘆𝘂𝗮𝗻, 𝗸𝘂𝗻𝗱𝗶 𝘀𝗮 𝗯𝘂𝗸𝗮𝘀 𝗻𝗮 𝗽𝘂𝘀𝗼. Kahit nasa labas, kahit sa init, kahit sa malayo, kung buo ang ating pananampalataya, naroon pa rin ang biyaya.

Minsan, hindi tayo pinapasok hindi dahil hindi tayo mahalaga, kundi dahil may mas malalim na paanyaya, ang matutong magtiwala, maghintay, at maniwala na kahit saan tayo naroroon, hindi tayo iniiwan ng Diyos.

𝗦𝗮 𝗵𝘂𝗹𝗶, 𝗮𝗻𝗴 𝘁𝘂𝗻𝗮𝘆 𝗻𝗮 𝘁𝗮𝗵𝗮𝗻𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗱𝗲𝗯𝗼𝘀𝘆𝗼𝗻 𝗮𝘆 𝗵𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗹𝗮𝗺𝗮𝗻𝗴 𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗶𝗺𝗯𝗮𝗵𝗮𝗻, 𝗸𝘂𝗻𝗱𝗶 𝗮𝗻𝗴 𝗽𝘂𝘀𝗼𝗻𝗴 𝗺𝗮𝗿𝘂𝗻𝗼𝗻𝗴 𝗺𝗮𝗻𝗮𝗹𝗶𝗴, 𝘀𝘂𝗺𝘂𝗻𝗼𝗱 𝗮𝘁 𝗺𝗮𝗴𝘁𝗶𝘄𝗮𝗹𝗮.

VIVA APO BAKET!
MABUHAY ANG INA NG MANAOAG

lang!

“Through every struggle and every storm, we choose to serve—faithful and strong.”—

Positive lang…