KA SNIPE

HONTIVEROS NAKATIKIM NG MAINIT NA SAGOT
MULA SA CHINESE EMBASSY
Hindi pinalampas ng Chinese Embassy ang mga
pahayag ni Sen. Risa Hontiveros. Sa isang pahayag, diretsahang tinanong ng embahada ang senadora kung tunay ba umano niyang ipinaglalaban ang interes ng Pilipinas at ng mga Pilipino, o kung ginagamit lamang niya ito para sa sariling political gain.
BTW, are you really "advocating the interest of the
Philippines and the Filipinos"? Or are you simply pursuing your own political gains? If you truly care about the country, you wouldn't repeatedly twist the facts, mislead the Filipino public and incite hostility just to stay in the spotlight.
What you're doing isn't advocacy-it's political theater. And the price of that theater is paid not by you, but by ordinary Filipinos who deserve stability, cooperation, and truth, not manutactured confrontation.
🫠🥲🙃


#

BINABANTAYAN KAMI NG AKING TITA KADA MAY HANDAAN SA KANILA DAHIL BURAOT DAW KAMI

Dear Kuya Mid,

Lumaki kaming magkakapatid sa bahay na hindi palaging punong-puno ang mesa. Minsan may ulam, minsan wala, minsan kanin lang na may toyo. Sanay kami sa pagtitipid kaya kapag may handaan sa bahay ng tita ko, parang araw ng piyesta para sa amin. Hindi dahil sa pagkain, kundi dahil bihira kaming makasama sa ganung kasaganan.

Naaalala ko yung unang beses na nilapitan ako ng tita ko habang kumukuha ako ng pagkain. Nakangiti siya pero iba ang tingin.

“Sakto lang ha. Marami pang darating.”

Hindi ko iyon masyadong inisip. Baka concerned lang siya na maubusan. Kaya naglagay lang ako ng konti, halos half rice lang. Nahihiya na rin ako.

Pero habang lumilipas ang taon, napapansin ko na hindi iyon basta paalala. Tuwing may okasyon, nandoon siya palagi sa likod namin. Nakapamewang. Nakatayo. Nakasunod ang mata sa bawat galaw namin.

Kapag kukuha ako ng manok, napasinghap siya.
Kapag hawak ko ang serving spoon sa spaghetti, tititig siya sa plato ko.
Kapag nauupo kami, parang binibilang niya kung ilang subo ang nauubos namin.

Hindi ko binigyan ng malisya hanggang sa isang hapon, naabutan ko siyang nagkukuwento sa pinsan ko. Hindi niya alam na nasa likod ako.

“Bantayan ninyo yung mga yan ha. Pag kumain parang hindi na ulit kakain bukas. Ay naku, ang buraot talaga. Nakakahiya.”

Hindi ko alam kung paano ako nakaupo pagkatapos noon. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Para akong natanggalan ng karapatan na maging bata. Hindi ko alam kung mas masakit yung sinabi niyang “buraot,” o yung tawanan nila pagkatapos.

Umuwi kami nang hindi ko sinasabi kahit kanino ang narinig ko. Tinanong pa ako ni Mama kung bakit ang tahimik ko. Sabi ko lang pagod ako. Ang totoo, nahiya ako. Hindi dahil sa ginawa namin, kundi dahil pinaramdam niya na wala kaming lugar sa sariling pamilya.

Simula noon, kapag may handaan ulit, kami na mismo ang nagdahilan.

“May assignment pa po.”
“Kailangan ko pang mag-aral.”
“May pupuntahan pa po si Mama.”

Alam kong halata naman na hindi totoo. Hindi kami takot sa pagkain. Takot kami mapahiya ulit.

Habang tumatagal, mas nakikita ko ang totoo. Hindi kami buraot. Hindi kami makapal ang mukha. Kumakain lang kami. Wala kaming inaagawan. Wala kaming inaangkin. Gusto lang namin maramdaman na welcome kami sa mesa na para naman dapat sa lahat.

Masakit isipin na sa dami ng taong dapat magturo ng kabutihan, kapamilya pa namin ang nagtanim ng hiya sa puso namin.

Nagkaedad ako at naintindihan ko ang isang bagay na hindi ko inaasahan. Hindi pala lahat ng dugo ay marunong maging pamilya. Hindi lahat ng tita ay marunong umintindi. At hindi lahat ng handaan ay nakakapagpasaya.

Hanggang ngayon, kapag may nakikita akong malaking mesa na puno ng pagkain, hindi masaya ang una kong naiisip. Ang pumapasok sa isip ko ay yung lalamunan kong biglang sumisikip noon, yung mga mata niyang nakabantay, at yung pakiramdam na parang bawal akong mabusog.

Ang pinanghahawakan ko lang ngayon, isang pangako:
Hindi ko ipaparamdam iyon sa magiging anak ko. Hindi ko sila papalakihing parang may utang na loob silang huminga. Hindi ko hahayaang maramdaman nilang nakakahiya ang umupo sa mesa.

Hindi kasalanan ang kumain.
Hindi kasalanan ang magutom.
Hindi kasalanang maging mahirap.

Ang kasalanan ay kapag minamaliit mo ang taong hindi lumalaban sa iyo. Ang kasalanan ay kapag tinatrato mong pulubi ang sariling pamilya.

At iyon ang hindi ko kailanman gagayahin.

FROM SENDER

HOW NARCISSISTS CHEAT WITHOUT CHEATING...
You find nothing on their phone no lipstick, no scent, no suspicious messages. Yet something feels off. That quiet ache in your gut keeps whispering that something isn’t right. It’s not paranoia it’s intuition. Because narcissists don’t have to physically cheat to betray you. They cross emotional boundaries while staying just distant enough to deny it.
It’s called micro-cheating, and narcissists are experts. They crave attention, validation, and ego boosts. So they flirt “harmlessly,” laugh too hard at someone else’s jokes, or like the same person’s photos at 2 a.m. They form “friendships” that blur lines, and when you notice, you’re suddenly “too sensitive.”
Their messages seem innocent but feel intimate small compliments, secret jokes, emotional sharing. It’s not about desire; it’s about control. They test limits, thrive on power, and when caught, they gaslight you into doubting yourself.
Narcissists cheat twice emotionally and psychologically. They betray your trust, then twist reality until you question your own instincts. Remember, your intuition isn’t paranoia it’s protection. Narcissists cheat with energy, not just actions and those wounds cut the deepest.

ctto: #