RandomKowts

Ang Bata sa Dilim

Bandang alas-nuwebe ng gabi nang magmaneho si Mara pauwi. Tahimik ang kalsada, tanging ilaw ng poste at tunog ng makina ng sasakyan ang kasama niya. Biglang may napansin siyang bata—isang munting pigura na tila apat na taong gulang—naglalakad mag-isa sa gilid ng daan.

Napabagal ang takbo ng sasakyan. Tumingin siya sa paligid, umaasang may makikitang magulang o kahit sinong matandang kasama ang bata. Ngunit wala. Walang bahay na bukas, walang anino ng ibang tao—ang bata lang, mag-isa sa dilim.

Unang pumasok sa isip ni Mara ang huminto at tulungan ito. Paano kung naligaw? Paano kung kailangan ng saklolo? Ngunit bago pa man niya tuluyang tapakan ang preno, may biglang sumagi sa kanyang alaala—isang pelikulang napanood niya kamakailan. Isang modus kung saan ginagamit ang bata bilang pain ng mga tulisan.

Napaatras ang kanyang kamay sa manibela. Nag-alinlangan siya. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. May kung anong kaba siyang naramdaman—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag, parang may mali, parang may nagbababala.

Sa kabila ng konsensiyang sumisigaw na tumulong, nagpatuloy siya sa pagmamaneho. Tiniis niya ang bigat sa dibdib at ang larawan ng batang iniwan sa dilim.

Ngunit makalipas lamang ang ilang metro, may nakita siyang kumpol ng mga tao sa gilid ng daan. May mga tanod, may pulis, at isang babaeng umiiyak habang halos hindi makapagsalita. Napabagal si Mara at binuksan ang bintana upang makinig.

Sa pagitan ng hikbi, narinig niya ang sigaw ng babae:
“Naghuhugas lang ako ng mga pinggan… naglalaro lang siya sa sala…”

Parang may malamig na hangin ang dumaan sa kanyang batok. Bigla siyang kinilabutan. Ang batang nakita niya kanina—iyon ba ang tinutukoy ng babae?

Hindi na siya lumingon pa. Nagpatuloy siya sa pagmamaneho, ngunit ang bigat sa kanyang dibdib ay mas lalo pang bumigat. Sa gabing iyon, napagtanto ni Mara na minsan, ang takot at pag-aalinlangan ay maaaring magligtas sa atin—o kaya nama’y mag-iwan ng habambuhay na panghihinayang.

At sa dilim ng kalsada, ang larawan ng batang naglalakad mag-isa ay patuloy na multong susunod sa kanya.

Sa Huling Sandali ng Paniniwala

Matagal nang may manliligaw si Mara—si Adrian. Tahimik, maalaga, at laging nariyan sa mga sandaling kailangan niya ng kausap. Hindi siya perpekto, pero sa bawat oras na magkasama sila, ramdam ni Mara ang sinseridad nito. Handa na sana siyang sumagot.

Ang tanging humahawak sa kanya ay takot—takot na muling masaktan.

At ang taong palagi niyang nilalapitan para sa payo ay ang matalik niyang kaibigan na si Eunice.

Isang gabi, habang magkasama sila sa paborito nilang café, napansin ni Mara ang kakaibang kilos ni Eunice. Palaging hawak ang cellphone, palaging nakangiti sa screen. Hindi niya iyon pinansin—hanggang sa magpaalam si Eunice at naiwan ang cellphone sa mesa.

Isang notification ang umilaw.

Adrian: “Mamaya na ulit. Maghinala na siya.”

Parang tinusok ang dibdib ni Mara. Nanginginig ang kamay niyang kinuha ang cellphone. Isang mensahe pa. Isang larawan—si Adrian at si Eunice, magkahawak-kamay.

Hindi na siya nag-isip. Tinawagan niya agad si Adrian.

“Nasan ka?” tanong niya, pilit kinakalma ang boses.

“Sa bahay,” sagot nito. “Pagod lang.”

“Talaga?” mahinang sagot ni Mara. “Kasi hawak ko yung cellphone ni Eunice.”

May katahimikan sa kabilang linya.

“Mara… pwedeng magpaliwanag—”

“Magpaliwanag ka sa harap ko,” putol niya. “Ngayon.”

Nagkita sila sa isang madilim na parking lot. Dumating si Adrian, kasunod si Eunice. Parehong tahimik. Parehong iwas ang tingin.

“Gaano na katagal?” tanong ni Mara, diretso, walang sigaw pero may bigat.

Hindi agad sumagot si Eunice. Nanginginig ang labi niya.
“Hindi namin sinasadya,” mahinang sabi nito.

“Hindi sinasadya?” tumaas ang boses ni Mara. “Ilang beses kayong nagkita? Ilang beses kayong nagsinungaling sa’kin?”

Tumahimik si Adrian. Yumuko.
“Mahal kita, Mara,” sabi niya. “Nagkamali lang ako.”

Napatawa si Mara—mapait, puno ng sakit.
“Mahal mo ako? Habang ako ang pinupuntahan mo kapag gusto mong magmukhang mabuting tao, siya naman ang sinasandalan mo sa likod ko?”

Humakbang siya palapit kay Eunice.
“Alam mo bang balak na kitang sagutin?” nangingilid ang luha niya. “Ikaw ang unang nakakaalam. Ikaw ang nakarinig ng lahat ng takot ko. Tapos ikaw rin pala ang sisira sa akin?”

Umiyak si Eunice.
“Hindi ko ginusto, Mara. Nahulog lang—”

“Hindi ka nahulog,” putol ni Mara. “Pinili mo.”

Tahimik ang paligid. Tanging iyak ni Eunice at mabigat na paghinga ni Adrian ang maririnig.

Sa huli, tumalikod si Mara.

“Hindi ako galit,” mahina niyang sabi. “Pero tapos na.”

Iniwan niya silang dalawa roon—hindi bilang talunan, kundi bilang isang babaeng piniling igalang ang sarili kahit masakit.

At sa paglakad niya palayo, alam niyang may mga sugat na matagal maghilom—ngunit may dignidad na hindi kailanman maaagaw.

Work Qoutes