JIO Studio

HINDI NI MAG SURENDER, RANGER NI ILONGO PA! -
Ako si Staff Sergeant Jury M. Pardillas, dating miyembro ng Philippine Army at isang Ranger ng 6th Company. Mahigit labinglimang taon akong nagsilbi sa yunit at maraming beses nang nakaranas ng engkwentro. Ngunit sa lahat ng aking pinagdaanan, ang hindi ko kailanman makakalimutan ay ang nangyari noong Enero 8, 2002 sa Mount Maam, Hulos, Sulu.

Noong araw na iyon, ako ay isang Team Leader ng Second Team sa ilalim ni 1LT Irwin Vinagracia. Matapos ang aming tanghalian, nagsimula kaming magmartsa patungo sa aming layunin. Habang naglalakad, may napansin kaming isang malaking bahay na walang tao ngunit puno ng mga galon ng tubig. Agad akong kinabahan. Bilang isang Ranger, natutunan kong kapag may kakaibang katahimikan sa isang lugar, may hindi magandang mangyayari.

Sinabi ko sa aking mga tauhan na kumuha lamang ng ilang prutas at agad na maghanap ng posisyon. Pakiramdam ko ay may kalaban sa paligid. Hindi ko maipaliwanag, ngunit may kutob akong may nagmamasid sa amin.

Hindi nagtagal, nagkatotoo ang aking hinala.

Biglang sumiklab ang putukan. Ang leading team ay hindi pa nakakapuwesto nang maayos nang umatake ang kalaban. Narinig ko ang sigawan at sunod-sunod na putok ng armas. Marami sa aming mga kasama ang agad na tinamaan. Ang aming gunner na si Pepsi Lasaga ay bumagsak matapos tamaan ng bala. Ang radio operator ay nasugatan din. Sa paligid namin ay puro sigawan at putukan. Naririnig ko ang mga sigaw ng kalaban habang papalapit sila sa aming posisyon.

Sa kabila ng takot, iisa lang ang paulit-ulit kong sinabi sa aking mga tauhan:

"Hold the ground! Walang aalis sa pwesto!"

Alam kong kapag umatras kami, mas marami ang mamamatay.

Habang lumalala ang labanan, nakita kong unti-unting nauubos ang aming bala. Ang ibang yunit ay halos wala nang maiputok. Marami ang sugatan. Marami rin ang nawawala. Dumating sa puntong akala ko ako na lamang ang natitirang lider sa lugar.

Sa isip ko noon, handa na akong mamatay.

Isang taon pa lamang noon ang aking anak. Naisip ko na baka hindi ko na siya makitang lumaki. Ngunit kahit ganoon, hindi ko kayang iwan ang aking mga kasamahan. Paulit-ulit nilang sinasabi sa akin:

"Sergeant, huwag mo kaming iwanan."

At lagi kong sagot:

"Hindi ako nag-iiwan ng tao. Kung mamatay ako, sabay-sabay tayong lalaban."

Habang gumagapang sa ilalim ng putukan, isa-isa kong pinupuntahan ang mga sugatan. Pinapalakas ko ang kanilang loob at sinisigurong hindi sila maiiwan sa bundok. Kahit ang mga halos mawalan na ng pag-asa ay pinatatag ko ang kanilang loob.

Mahigit apat na oras kaming nakipaglaban laban sa napakaraming kalaban. Pinalibutan kami mula sa iba't ibang direksyon. Gumamit pa sila ng loudspeaker upang hikayatin kaming sumuko.

Ngunit hindi kami sumuko.

Bilang isang Ranger, hindi ko kailanman inisip ang pagtalikod sa laban habang may buhay pa ang aking mga kasamahan.

Sa huli, dumating ang suporta at napilitang umatras ang kalaban. Marami sa aming mga kasama ang sugatan, may ilan ding nagbuwis ng buhay, ngunit nailigtas namin ang karamihan sa aming mga tauhan.

Pagbalik namin sa kampo, isa sa mga pinakamahalagang bagay na narinig ko ay hindi medalya o parangal. Ang pinakamahalaga ay nang lapitan ako ng aking mga kasamahan at sabihin:

"Idol ka namin, Serge. Hindi mo kami iniwan."

Hanggang ngayon, iyon ang pinakamalaking karangalang natanggap ko bilang sundalo.

Sa mahigit dalawang dekada ng aking serbisyo, marami akong natutunan. Ngunit kung may isang aral na nais kong ipamana sa mga susunod na henerasyon ng mga sundalo, ito ay ito:

Huwag kailanman iwan ang iyong kasamahan. Panindigan ang iyong tungkulin. Sundin ang inyong pagsasanay at SOP. At higit sa lahat, manatiling matatag sa harap ng panganib.

Ako si Staff Sergeant Jury M. Pardillas, isang Ranger na naglingkod nang may dangal, katapangan, at katapatan sa aking mga kasamahan at sa bayan.

BANGIITANG SCOUT RANGER SNIPER!

Ako si Lt. Col. Rudy Pulido. Bilang isang Scout Ranger, marami na akong naging karanasan sa operasyon, ngunit may ilang pangyayari na hindi ko kailanman malilimutan dahil sa mga aral at sakripisyong kasama nito.

Isang hapon, habang nasa kampo kami at may mga bisita ang aming Battalion Commander, bigla kaming nakarinig ng putok mula sa kalapit na bundok. Agad akong inutusan ng aming Battalion Commander kasama si Capt. Blast na alamin at tugunan ang sitwasyon. Bilang mga Scout Sniper na parehong dumaan sa mahigpit na pagsasanay, agad naming kinuha ang aming M24 Re*****on sniper rifles at umakyat sa mataas na bahagi ng kampo.

Pagdating namin sa aming pwesto, nakita namin sa aming mga scope ang apat na armadong kalaban na nasa kabilang bundok, humigit-kumulang 800 hanggang 900 metro ang layo. Malinaw naming nakikita ang kanilang galaw at nakumpirma naming kabilang sila sa mga armadong grupong matagal nang gumugulo sa lugar. Bilang sniper, mahalagang isaalang-alang ang direksyon ng hangin, distansya, at iba pang salik bago magpaputok. Matapos ang maingat na pagtaya at koordinasyon, nagawa naming tamaan ang pangunahing nagbabantang target. Kinabukasan, nakatanggap kami ng ulat na isang armadong lalaki ang natagpuang may tama sa ulo, na tumutugma sa aming naging operasyon.

Sa buong serbisyo ko, lagi kong itinuturing na mahalaga at sagrado ang buhay. Hindi kailanman naging madali ang magpasya sa gitna ng labanan, ngunit bilang sundalo, tungkulin naming protektahan ang mga sibilyan at tiyaking hindi magtatagumpay ang mga grupong nagdudulot ng takot at karahasan sa komunidad.

Nang ako naman ang naging Company Commander ng 7th Scout Ranger Company sa Basilan, ipinairal ko ang prinsipyong tinatawag kong RUDY Principle, kung saan ang titik na R ay nangangahulugang Readiness. Naniniwala ako na ang isang Ranger ay dapat laging handa, kaya't mahigpit naming isinagawa ang pisikal na pagsasanay at mga military exercises upang mapanatili ang kahandaan ng bawat kawal.

Isa sa mga pinakamahalagang operasyong pinangunahan ko ay laban sa isang kilalang lider ng armadong grupo sa Lamitan, Basilan. Matagal na siyang pinaghahanap dahil sa kanyang mga ilegal na gawain at pananakot sa mga mamamayan. Matapos ang mahabang panahon ng pangangalap ng impormasyon at pagpaplano, bumuo kami ng isang operasyon na may kasamang deception o panlilinlang sa kalaban. Habang ipinakikita ng isang yunit na tila nagpapahinga at nag-eenjoy sa tabing-dagat, lihim naman kaming kumikilos patungo sa target.

Sa kalaliman ng gabi, naglakad kami ng ilang kilometro patungo sa lugar ng target. Wala kaming mga makabagong kagamitan tulad ng night vision goggles, kaya umasa kami sa aming pagsasanay, karanasan, at kakayahang mag-adjust sa kapaligiran. Pagsapit ng madaling araw, nakapuwesto na kami malapit sa target. Matapos ang mabilis ngunit maingat na pagpaplano sa mismong lugar, isinagawa namin ang sabayang paglusob.

Sa awa ng Diyos, naging matagumpay ang operasyon. Naneutralisa ang pangunahing target at nakumpiska ang iba't ibang armas at kagamitan. Higit sa lahat, malaking epekto nito ang naramdaman sa Lamitan dahil nabawasan ang mga insidente ng karahasan at pananakot na matagal nang problema ng komunidad.

May isa pa akong hindi malilimutang karanasan noong ako ay Platoon Leader sa 13th Scout Ranger Company. Nakatanggap kami ng impormasyon tungkol sa lokasyon ng isang grupo ng mga armadong kalaban. Agad kaming nagplano at kumilos kahit gabi na. Tinahak namin ang mahirap na kabundukan at kagubatan ng Sumisip, Basilan upang marating ang target.

Matapos ang mahabang paglalakad at halos walang pahinga, nakarating kami malapit sa pinaghihinalaang lokasyon. Habang dahan-dahan kaming sumusulong, napansin namin ang presensya ng kalaban. Dahil sa maingat na paglapit at mahusay na koordinasyon ng aking mga tauhan, nagawa naming makuha ang kalamangan sa labanan. Matapos ang sagupaan, nakarekober kami ng mga kagamitan ng kalaban at nakapagtala ng malaking pinsala sa kanilang hanay.

Sa lahat ng mga operasyong iyon, hindi lamang tapang ang natutunan ko kundi pati ang kahalagahan ng pagtutulungan. Naniniwala ako na hindi kayang tapusin ng militar lamang ang insurgency at terorismo. Kailangan ang pakikipagtulungan ng mga lokal na pamahalaan, mga ahensya ng gobyerno, mga lider ng komunidad, at ng mismong mamamayan.

Bilang sundalo, ang aming tungkulin ay ipakita ang lakas ng batas at protektahan ang mga tao laban sa mga armadong grupong lumalabag sa kapayapaan. Ngunit para magkaroon ng tunay at pangmatagalang kapayapaan, kailangan ang pagkakaisa, pag-unlad, maayos na pamamahala, at malasakit ng buong pamayanan.

Ako si Lt. Col. Rudy Pulido, isang Scout Ranger. Ang bawat operasyon, bawat sakripisyo, at bawat laban na aming pinagdaanan ay para sa isang layunin—ang mapanatili ang kapayapaan at seguridad ng ating bayan.

SOURCE:COLONEL ECLARIN CHANNEL