Asia Kriventsov

Takie sytuacje zdarzają się zbyt często.
A zbyt wielu pacjentów się na to godzi.

I nie zrozumcie mnie źle, znam mnóstwo empatycznych i profesjonalnych medyków. Wiem, że w ich rękach są bezpieczni i zaopiekowani.

Czasem jednak dzieje się coś, co wielu odbiera mowę. I tylko potem człowiek zastanawia co by było, gdyby w końcu otworzył usta.

Ja milczałam tym razem. Nie reagowałam kiedy dłubała mi igłą w ręce jak rzeźnik wykrzykując „ja pierd*le, to jest d**a, nie ”. Nie odniosłam się do tego, że śmiały się z poprzedniej pacjentki przy mnie, w taki sposób, że robiło mi się niedobrze. Ostatecznie nie powiedziałam ani słowa kiedy po pytaniu o moją wagę usłyszałam:

- No dzisiaj to wszyscy tacy… wagowi.
- Tamten to przynajmniej był wysoki.

Takich sytuacji było mnóstwo. Nie przemówiłam nawet kiedy podejrzenie diagnozy przekazało mi na środku korytarza szpitalnego. W wieku 23 lat. Samej.

Upokarzanie, ignorancja, brak jakichkolwiek zasad moralnych i zrozumienia. . I w tym wszystkim pacjent myślący „dlaczego znów się nie odezwałam?!”

Dlaczego? Bo boimy się, że kiedy się odezwiemy, to zaryzykujemy własne .

Mój synek urodził się z wadą wrodzoną układu moczowego. Odzywałam się, walczyłam. Nefrolożka w Bydgoszczy „za karę” przesunęła nas na liście oczekujących na badanie nerek o miesiąc. Badanie, które po moim telefonie uznało za tak pilne, że kazali nam przyjechać następnego dnia. 🙏

Bardzo często też człowiek odzywa się i zderza z betonem.

Zareagowałam gdy mojego męża - obcokrajowca upokorzono ze względu na narodowość u lekarza medycyny pracy. To on ostatkiem sił utrzymał mnie, żebym nie wbiegła tam, złożyłam wiec skargę w rejestracji. Dwa lata temu. Odpowiedzi brak. pracuje tam do dziś.

Złożyłam także skargę, kiedy w 4 tygodniu ciąży stwierdziła, że umrę przed porodem. Odpowiedzieli, że ta lekarka tego nie pamięta. Pracuje tam do dziś.

I tak zastanawiam się, dzień po najważniejszym dla mnie badaniu w roku, co musi się stać, żeby wiele osób zasłużyło na miano pracowników ochrony/opieki zdrowia.