Rehsi

Podreaktywność sensoryczna - wstępne rozpoznanie

Apatyczne, powolne, wycofane, "bujające w obłokach" dziecko to nie zawsze kwestia charakteru. Dzieci podreaktywne prezentują szereg zachowań, które warunkują ich postępowanie, wpływają na chęć poznawania świata, nawiązywania kontaktów społecznych. Przy wnikliwej obserwacji można zauważyć cechy wspólne występujące u dzieci podrektywnych sensorycznie.

Podreaktywność sensoryczna

Zachowania i objawy ogólne świadczące o podreaktywności sensorycznej:

1. Szukanie ekstremalnych ruchów - szybkich, głównie obrotowych.
2. Lubienie pozycji „z głową w dół”.
3. Trudności z usiedzeniem w miejscu.
4. Domaganie się bujania, huśtania .
5. Częste doznawanie urazów.
6. Nie ustalona do końca lateralizacja.
7. Jest to tzw. „biegające dziecko”, „skaczące dziecko”.
8. Nie płacze, gdy się skaleczy, nie reaguje na niewielkie urazy.
9. Wydaje się nie zauważać, gdy inni go dotykają.
10. Nie lubi nowych aktywności ruchowych.
11. Wolno uczy się samoobsługi.
12. Wydaje się nie czuć głodu, zimna czy ciepła.
13. Nie potrafi wykonywać czynności bez patrzenia na nie.
14. Je niechlujnie.
15. Nie reaguje na brzydkie zapachy.
16. Wydaje się być nieobecny, jakby nie wiedział, co dzieje się wokół niego.
17. Dzieci reagują na bodźce z niewystarczającą intensywnością.
18. Reakcja na bodziec jest wolniejsza.
19. Bodziec musi trwać dłużej, aby wywołać odpowiedź.
20. „dobre dziecko” – spokojne, nie domaga się uwagi, towarzystwa,wycofane.

Dziecko podreaktywne

Wycofanie społeczne, bierność, apatyczność i duża męczliwość powodują brak zainteresowania otaczającym środowiskiem,zaburzenia sfery poznawczej. Dzieci te przeważnie mają również obniżone napięcie mięśniowe, wolą zadania w statyce niż dynamiczny ruch, mają słabe reakcje obronne (często się potykają, mają siniaki na goleniach, nie zauważają innych osób i "wpadają" na nie, itd.). Podreaktywność sensoryczna może obejmować jeden lub więcej układów zmysłowych. Najczęściej występujące podreaktywności dotyczą układu dotykowego i proprioceptywnego.

Terapia

Wprowadzenie dziecka w stan aktywizacji i gotowości do pracy wymaga większej ilości bodźców, wspomagania pracy obrazem, dźwiękiem, podpowiedzią werbalną i pozawerbalną, wydłużenia działania bodźca, czasem jego intensyfikacji. Terapia prowadzona przez terapeutę SI opracowana jest indywidualnie, po konsultacjach z innymi specjalistami, zapoznaniem się z dokumentacją dziecka. W wyniku spotkań diagnostycznych rodzice często otrzymują wskazówki do pracy z dzieckiem w domu, jak i środowisku szkolnym/przedszkolnym.

Bibliografia:
1. A. Jean Ayres, „Dziecko a integracja sensoryczna”, Gdańsk, 2016
2. Lucy Jane Miller, „Dzieci w świecie doznań”, Gdańsk, 2016
3. Polly Godwin Emmons, Liz McKendry Anderson, „Dzieci z zaburzeniami Integracji Sensorycznej”, Warszawa, 2007
4.Podstawy diagnozy i terapii integracji sensorycznej w "Podstawy Diagnostyki i Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej", red. prof. Cz. Szmigla. I Kraków.2001r. i II 2010 r.