More Time

Tydzień życzliwości w szkole oczywiście musi być z kolorem żółrym...
A żółty to ja mam tylko kwiatek 🫣🤣

Uzależnienia, o których się mówi… i o tym, o którym wciąż się milczy…

Uzależnienia, o których się mówi… i o tym, o którym wciąż się milczy

O uzależnieniach słyszymy codziennie. Alkohol, narkotyki, nikotyna, kofeina, ekrany, gry.
Czasem ktoś wspomni o zakupoholizmie, o hazardzie, o pracoholizmie.
Ale o uzależnieniu od jedzenia mówi się rzadko. A jeśli już, to nie w taki sposób, jak powinniśmy.

Bo to nie jest tylko „słabość”, „brak silnej woli” albo „zajadanie emocji”.
To mechanizm uzależnienia, który działa dokładnie tak, jak każdy inny – uruchamia układ nagrody, wyrzut dopaminy, chwilową ulgę, a potem poczucie winy i głód… niekoniecznie głód jedzenia, ale głód spokoju i regulacji.

U osób z ADHD ten schemat bywa szczególnie silny.
Słodkie daje szybki strzał dopaminy — najszybszy, najłatwiejszy, najbezpieczniejszy.
Nie trzeba się ruszać, nie trzeba się zmuszać, nie trzeba nic planować.
Wystarczy sięgnąć po coś, co choć przez chwilę daje ciepło, ukojenie, wspomnienie słodkiego mleka matki, poczucie bezpieczeństwa.

Bo o to właśnie chodzi — nie o cukier, nie o kalorie, tylko o to uczucie, że przez moment jest dobrze.
Że napięcie opada, że ciało się rozluźnia, że świat na sekundę przestaje być za głośny.

Podobnie działają ekrany.
Scrollowanie, granie, patrzenie w monitor — to też daje ulgę, oderwanie, chwilową ciszę w głowie.
Dla wielu osób z ADHD komputer czy telefon stają się bezpiecznym miejscem, w którym można na chwilę zniknąć.
Problem w tym, że i z jedzenia, i z ekranów nie da się całkowicie zrezygnować.
Nie możemy „odstawić” jedzenia, a współczesny świat nie pozwala nam naprawdę żyć bez ekranów.

Dlatego to właśnie te uzależnienia są najtrudniejsze do przepracowania.
Nie da się ich po prostu wyciąć z życia — można jedynie próbować zmieniać relację, uczyć się równowagi, szukać innych form regulacji.
Ale to proces długi, żmudny i bardzo wymagający.

Im wcześniej człowiek pozna inne sposoby na ulgę, odprężenie i przyjemność — tym łatwiej mu później w życiu.
Bo im dłużej ciało i mózg uczą się regulować emocje przez cukier albo ekran,
tym trudniej potem nauczyć się robić to inaczej.

W kolejnym poście przyjrzę się bliżej temu, jak ADHD wiąże się z jedzeniem —
dlaczego tak często za zaburzeniami łaknienia stoi właśnie neurobiologia,
a nie tylko „słaba wola” czy „problemy emocjonalne”.