BOGActwo Rozwoju

Wakacyjne środy z fragmentami powieści Olgi Lewandowskiej - "Gdy kwitną migdałowce."
"Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 11, 25-27)

W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.

Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić»."
---
„Emi wkładała talerze do zmywarki i uśmiechała się półgębkiem zerkając na swoją córkę pogrążoną w zjadaniu szarlotki. Eliza była typowym niejadkiem, a jej długie szczupłe nogi przyciągały jak magnes chłopców, na których nie zwracała uwagi. Do szarlotki Eli miała słabość i jej mama często to wykorzystywała. Pod stopami plątał się puszysty kot, o szarym futerku na którym wyraźnie była widoczna linia. – zygzak. Podczas naddawania mu imienia wszyscy domownicy jednogłośnie zdecydowali, że Zygzak będzie zygzakiem.

Emilia zapisała w notesie słowa, które same ułożyły się w wiersz. Obok stał talerz, który mimowolnie odłożyła, gdy poczuła, że musi przelać na papier to, co powstaje e jej głowie. Tu i teraz, bo nie sposób czekać. Nie uchwycone w porę wiersze, jak ścięte kwiaty odchodzą w zapomnienie. Emi lubiła nazywać siebie poetką, poezję kochała od zawsze. W przeciwieństwie do córki nie wstydziła się do tego przyznać rodzinie czy znajomym. Jednak na prośby aby przeczytała coś zazwyczaj odmawiała. Może odkryją mnie po latach – myślała błądząc uśmiechem. Jeśli to, co tworzę jest dobre będę mieć „pomnik trwalszy niż ze spiżu”. Poezja była lekiem na całe zło tego świata. Wystarczył jeden utwór poetycki ks. Twardowskiego i wszystko napełniało się sensem, jak dzbanek wodą.

- mamo słyszysz mnie? – nagle głos jej córki pojawił się w jej świadomości.

- tak, już teraz tak, co mówiłaś? – odpowiedziała wyrwana z zamyślenie.

- mamo, pytałam, czy tata dzwonił, kiedy wraca? – Emi nie kryła zniecierpliwienia.

- Nie, powinien już być w samolocie, pewnie ma wyłączoną komórkę.

- To niesprawiedliwe, że może tak sobie latać do Włoch – dziewczynka wydęła usta – czemu nas nigdy nie zabrał?

- Przecież wiesz, na tym polega jego praca, firma nie opłaca przelotu ani noclegu dla rodziny.

Myślę jednak zaczerpnęła głębiej powietrza ponieważ zamierzała powiedzieć tę nowinę córce dopiero gdy jej mąż wróci, ale poczuła, że nie może dłużej czekać…myślę, że już uzbieraliśmy odpowiednią kwotę, aby następnym razem polecieć z tatą. Eliza spojrzała na mamę wielkimi oczami, a potem zrobiła coś, czego nie robiła prawie nigdy odkąd skończyła trzynaście lat – przytuliła się do niej.”
---
Jeśli między tymi słowami odnajdujesz ślad własnych pytań, nadziei lub doświadczeń, zapraszam Cię do wsparcia zrzutki, która pokryje koszty związane z wydaniem książki.
Każdy kto dołączy do zbiórki, zasilając ją kwotą 39 zł i więcej otrzyma książkę w przedsprzedaży.

https://zrzutka.pl/h2rpc5

Takie cuda się dokonują i tyle dobra się dzieje, a mi biada.
Aklamacja (Por. Ps 95 (94), 8a. 7d)

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie zatwardzajcie dzisiaj serc waszych,
lecz słuchajcie głosu Pańskiego.

Alleluja, alleluja, alleluja
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 11, 20-24)

"Jezus począł czynić wyrzuty miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, że się nie nawróciły.

«Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły. Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam.

A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały, przetrwałaby aż do dnia dzisiejszego. Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie»."
Za każdym razem, kiedy słyszę tą Ewangelię, to zastanawiam się. Jak bardzo te Słowa Jezusa są do mnie i o mnie? Jak wielu cudów, które Bóg dokonuje w moim życiu jeszcze nie widzę i za które nie jestem wdzięczny?

Ile z tych cudów przypisuję sobie samemu? Mówię sobie: to, ja za sprawą mojej inteligencji, dzięki mojej sile, mojemu sprytowi dokonałem tego dobra, które się w moim życiu właśnie zrealizowało.

A prawda jest taka, że każde dobro, które wydarza się w moim życiu jest cudem, które dokonuje Bóg. Ja jestem biorcą tego dobra, uczestnikiem tego cudu dokonanego przez Boga.
Słyszę często pytania: Dlaczego Bóg nie działa, tylko pozwala na tyle zła, cierpienia, smutku? Dlaczego, nie zrobi jakiegoś cudu? Dlaczego mnie nie uzdrowi, nie uwolni od zła, nie wyprowadzi z trudności?

Dzisiejsza Ewangelia odpowiada na te pytania.
Jezus dokonuje cudów, po to, aby były dla nas wyraźnym, widzialnym znakiem i wezwaniem do naszego nawrócenia.

Jeśli nie widzimy dobra, które Bóg codziennie czyni w naszym życiu. Jeśli nie jesteśmy za te cuda wdzięczni Bogu i nie nawracamy się. To, dlaczego oczekujemy, że Jezus będzie dokonywał w naszym życiu kolejnych cudów?

Pomijam te nasze prośby do Boga, aby dokonał cudu, myśląc, że to będzie dobre dla nas i dla innych. Skąd ja wiem co będzie dla mnie dobre, skoro dobra, którego już doświadczam nie widzę i nie doceniam.

To jest pokusa złego, że pragniemy dobra, którego nie mamy, zamiast być wdzięcznymi za całe dobro, którym Bóg obdarza nas każdego dnia. Może, w pierwszej kolejności mamy się w tym nawrócić. Bo jak słyszeliśmy w niedzielnej Ewangelii (Mt 13, 12)

"Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie;
kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma."

Bo kto widzi, że ma dobro, którym Bóg go obdarza i jest Bogu za to dobro wdzięczny, temu będzie dodane jeszcze więcej dobra i w nadmiarze mieć będzie.
Kto zaś nie widzi dobra wokół siebie i nie jest za nie Bogu wdzięczny, temu zabiorą nawet to, co ma.
Tu gdzie jest z odwagą i śmiałością głoszone Słowo Boga,
Bóg uzdrawia, czyni wielkie dzieła, znaki i cuda.
(por. Dz 4, 29-31)
Niech Bóg uzdrawia Ciebie oraz czyni wielkie dzieła i cuda w Twoim życiu.
Pokój Tobie!
Arek

Jaka jest ta ukryta prawda i tajemnica mądrości, do której prowadzi nas dziś Duch Święty?
Słyszę w pierwszym zdaniu dzisiejszej Liturgii Słowa, takie oto osobiste wezwanie Boga.

Wróć, Arku, do Pana, Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną swą winę. Weź głęboko do swojego serca te Słowa i nawróć się do Pana.

Już w Raju Adam zwalał winę na Ewę, a Ewa na węża. A prawda jest taka, że nikt inny nie jest winny mojemu upadkowi, ani mojemu grzechowi. Tylko ja sam, jestem winny swoim upadkom i grzechom.

Co mogę zrobić po swoim upadku?

Na pewno nie mam szukać winnego, bo winnym mojemu upadkowi jestem ja sam. Dlatego to co potrzebuję zrobić to, wziąć głęboko do swojego serca Słowo Boga, nawrócić się i wrócić do Pana Boga.

Dlaczego tak często nie wracamy po upadku do Pana Boga, szczególnie po ciężkim grzechu?

Z lęku, że Bóg nas potępi i ukaże, że doświadczymy jeszcze większego cierpienia, odrzucenia i osamotnienia.

A prawda jest całkowicie inna.
Przeczytaj co mówi o tym sam Pan Bóg w dalszej części dzisiejszego Słowa.
Czytanie z Księgi proroka Ozeasza (Oz 14, 2-10)

"Tak mówi Pan:

«Wróć, Izraelu, do Pana, Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną swą winę. Zabierzcie z sobą słowa i nawróćcie się do Pana! Mówcie do Niego: „Usuń cały grzech, a przyjmij to, co dobre, zamiast cielców dajemy Ci nasze wargi. Asyria nie może nas zbawić; nie chcemy już wsiadać na konie ani też mówić: nasz boże do dzieła rąk naszych. U Ciebie bowiem znajdzie litość sierota”.

Uleczę ich niewierność, szczodrze obdarzę ich miłością, bo gniew mój odwrócił się od nich. Stanę się jakby rosą dla Izraela, tak że rozkwitnie jak lilia i jak topola zapuści korzenie. Rozwiną się jego latorośle, będzie wspaniały jak drzewo oliwne, woń jego będzie jak woń Libanu.

I wrócą znowu, by usiąść w mym cieniu, i zboża uprawiać będą, winnice sadzić, których sława będzie tak wielka, jak wina libańskiego. Co ma jeszcze Efraim wspólnego z bożkami? Ja go wysłuchuję i Ja na niego spoglądam, Ja jestem jak cyprys zielony i Mnie zawdzięcza swój owoc. Któż jest tak mądry, aby to pojął, i tak rozumny, aby to rozważył? Bo drogi Pańskie są proste; kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy»."
Psalm (Ps 51 (50), 3-4. 8-9. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 17b))

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie,
naucz mnie tajemnic mądrości.
Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty,
obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Stwórz, Boże, we mnie serce czyste
i odnów we mnie moc ducha.
Nie odrzucaj mnie od swego oblicza
i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Usta me będą głosić Twoją chwałę

Przywróć mi radość Twojego zbawienia
i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.
Panie, otwórz wargi moje,
a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

Usta me będą głosić Twoją chwałę
Aklamacja (Por. J 16, 13a; 14, 26d)

Alleluja, alleluja, alleluja

Gdy przyjdzie Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy
i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Alleluja, alleluja, alleluja
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 10, 16-23)

"Jezus powiedział do swoich apostołów:

«Oto Ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie.

Miejcie się na baczności przed ludźmi! Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować. Nawet przed namiestników i królów będą was prowadzić z mego powodu, na świadectwo im i poganom. Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić, gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was.

Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do innego. Zaprawdę, powiadam wam: Nie zdążycie obejść miast Izraela, nim przyjdzie Syn Człowieczy»."
Pan Bóg nie potępia nas po naszych upadkach i grzechach.

Po upadku znajdujemy u Boga litość. Kiedy po grzechu pokornie i ze skruchą wracamy do Pana Boga, On nas leczy z naszej niewierności, oczyszcza z brudu grzechu, obmywa z naszej winy.
I co dla wielu jest nie do pomyślenia. Każdego z Nas powracających po upadku, Pan Bóg szczodrze obdarza miłością.

To nie jest tylko zewnętrzne oczyszczenie ani tylko leczenie widocznych objawów. Pan Bóg leczy i oczyszcza do samej głębi. Daje nam całkiem nowe serce i daje nam nowego Ducha. Stwarza nas od nowa.

Droga powrotu do Pana Boga jest prosta. Potykają się na niej Ci, którzy nie chcą uwierzyć w tak bezinteresowną miłość Boga. W niewoli grzechu pozostają Ci, którzy sami nie chcą powrócić do Boga, bo wolą dalej czerpać puste zadowolenie ze swoich grzechów.

Prawdziwą, pełną i głęboką radość może nam dać tylko Pan Bóg.
Takie jest to dzisiejsze Słowo Boga, które każdy z nas potrzebuje przyjąć do głębi swojego serca.
Taka jest ta ukryta prawda i tajemnica mądrości, do której prowadzi Duch Święty, każdego kto z głębi serca pragnie powrócić do Pana Boga.
Tu gdzie jest z odwagą i śmiałością głoszone Słowo Boga,
Bóg uzdrawia, czyni wielkie dzieła, znaki i cuda.
(por. Dz 4, 29-31)
Niech Bóg uzdrawia Ciebie oraz czyni wielkie dzieła i cuda w Twoim życiu.
Pokój Tobie!
Arek

Niedzielne wyjątkowe spotkanie z duchową twórczością Antoniego.
Psalmowanie - Psalm 102
"Powstaniesz i okażesz litość Syjonowi,
bo czas już, byś się nad nim zmiłował,
bo nadeszła godzina.
Twoi bowiem słudzy miłują jego kamienie
i użalają się nad jego gruzami."
(Ps 102, 14-15)
---
Czy na gruzach moich planów i zamierzeń
zakiełkuje jeszcze coś Twojego
takie czyste nowe świeże

nie mam nic lecz przecież
często stwarzasz coś z niczego
https://bogactworozwoju.pl/psalm-102