NEW ESTETIC

Czym jest właściwie hydroapaksyt?
Jakbyśmy chcieli go sobie wyobrazić, to przypomina piasek krzemowy zanurzony w zawiesinie biologicznie obojętnej.
A w jeszcze większym powiększeniu, to gładkie drobinki jak perły.
Dla kogo są przeznaczone preparaty z tą substancją?
Obejrzyj slajdy i dowiedz się więcej, co dobrego może dla Ciebie zrobić.

Uwikłani w ogólnoświatowy trend porównywania zdjęć „przed i po”, wymagamy od siebie i od zabiegowca często nierealistycznych przemian. Jakby siebie samych w wersji 2.0 — z wieku 20 lat, ale jeszcze lepszych. Pod lupę bierzemy każdą twarz, która pojawia się w mediach, żeby wytropić i oszacować, jakim procedurom się poddała.
W kwestii wyglądu nie ma kroku wstecz, dlatego jedynym uczciwym punktem odniesienia powinno być zdrowie i bezpieczeństwo. Nie będziemy mieli 20 lat ponownie, więc jeśli do gabinetu przychodzi 50-latka, to z gabinetu powinna wyjść świetnie wyglądająca 50-latka.
Kiedy punktem odniesienia przestaje być nasza własna twarz, a staje się nim twarz po ostatnim zabiegu, łatwo stracić tożsamość. Bo po każdym działaniu jesteśmy już trochę inni. I właśnie wtedy wszystko zależy od zabiegowca: jego wyczucia proporcji, umiejętności oszacowania możliwości tkanek i realnej oceny stanu skóry. Od tego zależy, czy po zabiegu nadal będziemy sobą i czy pozostaniemy rozpoznawalni.
Nie mniej ważne jest to, jakich preparatów używa się w gabinecie. Nawet arcymistrz igły w starciu z najtańszymi wypełniaczami poniesie klęskę.
Wizualizacja „przed i po” to świetna strategia marketingowa. Zwłaszcza gdy zdjęcia pozabiegowe pokazują moment obrzęku, napięcia tkanek i lepszego ukrwienia traktowanych okolic. Tyle, że nas powinien interesować cały proces: dzień później, tydzień później, rok później. To dopiero wtedy widać, czy efekt był dobry, czy tylko efektowny.
Bo dobra medycyna estetyczna nie polega na produkowaniu sensacyjnych metamorfoz. Polega na tym, że twarz po zabiegu nadal należy do tej samej osoby. Że wygląda świeżo i harmonijnie, a nie obco.