Teraz Relax

Praktykuję jogę od 11 lat, a od 8 lat prawie prowadzę Teraz Relax. Czasem mam wrażenie, że na temat korzyści płynących z praktyki jogi napisałam już tak dużo, że po co mam się powtarzać. Ale wczorajsze rozmowy z uczestniczkami moich zajęć jakoś mnie zainspirowały, żeby w tym, co piszę o jodze (może ostatnio za rzadko, bo zajmuje mnie psychologia i psychoterapia), wrócić do korzeni.

Jako współcześni homo sapiens jesteśmy otoczeni ogromną ilością bodźców. Nasz układ nerwowy w pewnym sensie się do tego adaptuje. Dlatego tak trudno jest nam skupić uwagę na jednej rzeczy przez dłuższy czas. Otoczenie wymaga od nas ciągłej przerzutności uwagi. Zamiast zwalniać i odciążać się w ciszy, przyspieszamy. Często nie do końca świadomie.

Postępujący globalny kryzys zdrowia psychicznego nie pomaga. W ciszy bowiem mierzymy się ze sobą: z tym, co nas uwiera, boli, co nam przeszkadza. Z nudą, którą trudno nam dziś znieść, w rzeczywistości, w której nie musimy niczego wymyślać, żeby ją zabić. Wystarczy sięgnąć po telefon i zatopić się w scrollowaniu.

Kreatywność ustępuje więc często miejsca powtarzalności. Jesteśmy zalani przez treści generowane automatycznie. Myślę więc, że dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy kontaktu z tym co prawdziwe: ze sobą, z innymi, z emocjami, potrzebami. Joga może być właśnie o tym i nie potrzebujemy mis, dzwonków koshi, szczeniaczków czy specjalnych dekoracji żeby czerpać z niej korzyści.

Praktyka jogi ma oczywiście wiele stylów i każdy może znaleźć coś dla siebie, ale w swojej istocie jest wolniejsza albo może raczej: uważniejsza. Nawet w praktyce dynamicznej pozostajemy w ruchu i zmianie, ale w uważności. Joga charakteryzuje się prostotą, jest praktyką bycia, obserwowania tego, z czym jestem teraz.

Na jogę można też spojrzeć z naukowego i fizjologicznego punktu widzenia. Niespieszny ruch zsynchronizowany z oddechem, intencja rozluźnienia, oddychanie przez nos oraz łagodny stretching sprzyjają aktywizacji przywspółczulnej części autonomicznego układu nerwowego. To właśnie ona odpowiada za regenerację i odpoczynek.

Wiele osób praktykujących jogę regularnie czerpie motywację z doświadczenia odświeżenia i przypływu energii po dniu pełnym wyzwań. Sama tak mam - po całym dniu w gabinecie poprowadzenie praktyki jogi lub własna praktyka jest moim procesem ładowania baterii, a nie ich dalszym rozładowywaniem i kończeniem dnia „jak rodzynka”

Kiedy jesteśmy zmęczeni może pojawić się myśl automatyczna „nie chce mi się”. Prowadząc wewnętrzny dialog ze zwoimi myślami automatycznymi nasza odpowiedź może być np. taka: „Nie chce mi się, ale wiem, że po praktyce poczuję się lepiej”.

Joga daje odciążenie zmysłów, ciała i umysłu. Stawia przecinek między tym, czego doświadczyliśmy w ciągu dnia (często trudnego), a czasem na odpoczynek, integrację i ułożenie tego w sobie. Joga i uważność nie zabierają czasu, one go dają. Bo wracając z praktyki, zamiast być jak ta rodzynka, możesz poczuć przestrzeń i energię, żeby zrobić coś, co naprawdę lubisz, albo być bliżej z innymi. I dlatego tak na prawdę praktykujemy.

Ostatnio słuchałam podcastu Sabiny Sadeckiej „Ładnie o traumie” i zatrzymało mnie jedno zdanie, które reprezentuję bliskie mi podejście złożoności i balansowania między tymi obszarami…

Mówiła o pracy z ciałem w terapii traumy, ale dla mnie to wybrzmiało szerzej. Nie tylko o traumie, nie tylko o terapii. Bardziej o byciu z drugim człowiekiem w ogóle, więc też o jodze.

O tym, że my jako ludzie nie jesteśmy tylko ciałem. Mamy marzenia, ambicje, wartości, nadzieje, pamięć. Jesteśmy wielowymiarowi. Nie tylko somatyczni, nie tylko emocjonalni, nie tylko myślący, nie tylko duchowi. Wszystko to dzieje się jednocześnie.

Jako psycholog w gabinecie pracuję głównie poznawczo i behawioralnie, dużo rzeczy dzieje się też pomiędzy sesjami, kiedy pacjent zostaje sam ze swoją praktyką. I kiedy o tym myślę, to praca z ciałem na jodze w grupie też jest w jakimś sensie pracą behawioralną.

Coś robimy, czegoś próbujemy, czegoś doświadczamy i to nas zmienia.

Zastanawia mnie tylko, co z tym aspektem poznawczym. Jak w jodze zaopiekować się tym, że jesteśmy też istotami, które myślą.

Słyszę czasem od osób, że dzięki jodze „coś im się poukładało w głowie”. I może nie każdy tak ma, ale czuję, że to ważne. Że w tej pracy z ciałem coś się przestawia, nawet jeśli nie od razu wiemy co.

Dlatego jako nauczycielka jogi i psycholożka chcę być też przy tym kawałku. Przy tym, co się dzieje w głowie.

Jeśli czujesz, że dzięki pracy z ciałem coś zaczyna się w Tobie układać, ale jeszcze nie umiesz tego nazwać, to właśnie tam możemy się spotkać i temu się przyjrzeć.

Dlatego w studio jest miejsce spotkań, jeśli tylko potrzebujesz rozmowy 💙