Kana JACHT

"Słońce, woda, żagle – dzień drugi na fali"

Drugi dzień naszego rejsu rozpoczęliśmy pełni żeglarskiego zapału. Pobudka, apel, szybkie śniadanie i ruszyliśmy do kościoła na Mszę, by z nową energią wejść w dalszą część dnia. Pogoda dopisuje więc nie mogliśmy odmówić sobie w drodze powrotnej do mariny porcji lodów dla ochłody i smacznych gofrów.🍦🧇Nasyceni kulinarnie oraz duchowo zabieramy się za klarowanie jachtów. I wszystko szło znakomicie... dopóki jeden z telefonów nie postanowił sprawdzić temperatury jeziora samodzielnie. 📱💦 Na szczęście załoga wykazała się błyskawicznym refleksem – zanim ryby zdążyły zrobić sobie selfie, sprzęt został wyłowiony i uratowany! 😄

Wreszcie upragniona komenda „cumy oddaj”. Odbijamy od kei, kierunek Mikołajki. Na wodzie czekała nas kolejna porcja żeglarskiej wiedzy – tym razem już w praktyce. Sznurki, żagle, burty, halsy, zwroty… dużo tego, krawat? Po co komu krawat na żaglach? STOP! Pora na uzupełnienie nadwątlonych nauką sił: wspólne naleśniki na środku jeziora! 🥞⛵ pomysł wielce zacny! Zatrzymaliśmy się w zatoczce przy Cyplu św. Huberta i rozpoczęliśmy kulinarną ucztę. Posileni żeglujemy dalej, Tałty i Mikołajskie – widoki jak z pocztówki, wiaterek przyjemny, a humory jeszcze lepsze.

Do Mikołajek dotarliśmy tuż przed zachodem słońca – i trudno o lepsze zakończenie dnia. 🌅Niebo zapłonęło kolorami, a wieczorne rozmowy przerodziły się w karty uno i pokerowe emocje – stawka? Cheeriosowe żetony! 😎🃏 Napięcie rosło, strategie się zacieśniały, a chrupki znikały szybciej niż żagle przy ostrzeżeniach o nadchodzącym silnym szkwale.

Taki dzień zapamiętamy na długo. Całkiem dobry dzień: pełen śmiechu, przygód i pokerowych zagrywek! Tylko jednego trochę szkoda… że już jest za nami.

Gdyby ktoś szukał intratnej posady to myślę, że nurek w popularnym mazurskim porcie to jest to! Narobić to się może i nie narobisz, ale za każde wejście do wody spływa szacowna kwota na konto, zwłaszcza za może niezbyt romantyczną jak mogła by wydawać się z opisu: „kąpiel po północy w blasku księżyca”. To tak nawiązując do plusku wpadającego telefonu do wody. A co do mniej romantycznych z opisu spraw? Poranny apel, toaleta, śniadanie i wnikliwe analizowanie prognoz pogodowych. Czyli nasza żeglarska poranna codzienność. Jest jeszcze nasza stała „Wilkasowa” opcja, czyli wyjście do parku wodnego. Lecz okazało się, że większość torów wodnych zajęta, a niecki z whirlpool bath nieczynne. Hmmm entuzjazm na wyjście na basen osłabł, a do tego znowu czas nas goni z uwagi na popołudniowe prognozy pogody. Już teraz solidnie wieje, a na 16 przewidywane jest załamanie pogody. Opady i mocno tężejący wiatr. Nasz port docelowy wobec powyższego należało by osiągnąć przed zmianą aury. Nowy Harsz jest wielce urokliwą i przyjazną przystanią, ale płytko. Cumujemy tam z podniesioną płetwą sterową i mieczem, a do tego nie osłonięty od wiatrów zachodnich. A tak ma wiać. Zawsze jest opcja na Sztynort gdyby załamanie pogody przyszło wcześniej, lecz tam trochę gorzej z ew. organizacją ogniska, dostępnymi boiskami lub piaszczystą plażą. To tak na jutrzejszy poranek. Wypływamy, kanałem Niegocińskim na Kisajno i baksztagiem żeglujemy na południe. Wiatr zgodnie z przewidywaniami rośnie w siłę, choć na Darginie lekko lżej, decydujemy, że nie zmieniamy planu i kierujemy się na wschód w kierunku Nowego Harszu. O 16 wszyscy zacumowani. Powoli doganiają nas ciemne chmury, a rozbujane na cumach jachty coraz intensywniej próbują zerwać się z uwięzi. Wyciągamy spod pokładów i bakist wszystkie cumy oraz korzystamy z dodatkowych kotwic z jachtów, które stoją zacumowane dziobem na bojach i dodatkowo zabezpieczamy pozostałe jachty, tak żeby nie rozbiły się o pomost. Część wręcz asekurujemy siłą własnych ramion przeczekując krótką, choć intensywną nawałnicę. Osłabło. Za to zaczęło padać, choć raczej taki kapuśniaczek – z dużej chmury mały deszcz, lecz psuje nasz plan na wieczorne ognisko. Jednak po 20 deszczyk ustał, ociepliło się, a wiatr osuszył zmoknięty port. Plan na ognisko powrócił! Więc do lodówek jachtowych po kiełbaski by je upiec i siłę mieć na wieczorną szantę przy ognisku. Ognisko zapalone po harcersku: jedną zapałką, kiełbaski nabite na kije, a bijący żar od paleniska zachęca by zamienić je w smakowity gorący przysmak. Cóż… kiełbaski wieczoru nie przeżyły, a my za to tak, poza tym nawet jakby przeżyły, to nie zaśpiewałyby i nie zagrały szant tak jak my. A nam się udało i zagrać, i zaśpiewać. Tak do północy, bo przecież cisza nocna gdzieś w regulaminie była… Chyba trzeba zmienić ten punkt na ciszę północną, bardziej przystoi do realiów. To jak? Północna? Wczesnoporanna? Wschodosłoneczna? Coś wybierzemy… dziś rano.