monika.piwek

A gdybyś od dziecka mógł naprawdę być sobą?

Dziecko rodzi się z ogromną ciekawością świata i naturalnym kompasem – czuje, kiedy jest głodne, kiedy jest mu zimno, co je fascynuje, a co je przeraża. Ale dzieciństwo to czas zależności. Nie mamy wtedy wyboru – musimy się przystosować, żeby przetrwać i być kochanym.

Dlatego bardzo często, zupełnie nieświadomie, zaczynamy odcinać się od własnych odczuć.
Bo ktoś mówi nam:
– „Nie możesz być głodny, dopiero jadłeś.”
– „Nie płacz, przecież nic się nie stało.”
– „Chłopcy tak się nie zachowują.”
– „Dziewczynki powinny być grzeczne.”
– „Baw się tym, to dla ciebie.”

I krok po kroku uczymy się, że nasze czucie nie jest najważniejsze. Że ktoś z zewnątrz wie lepiej. A wolna wola – ta najczystsza, dziecięca – zaczyna się kurczyć.

Potem dorastamy.
Idziemy w świat.
Często całkiem sprawnie funkcjonujemy – w rzeczywistości uszytej na miarę społeczeństwa, w którym przyszło nam żyć.

Tylko czasem pojawia się pytanie:
czy to naprawdę moje życie?
czy to rozwój… czy tylko dobre przystosowanie?

Wierzę, że dzieci nie trzeba „formować”.
Trzeba je wspierać.
Być obok.
Słuchać tego, co mówią – i tego, czego jeszcze nie potrafią nazwać.

Z takiej uważności wyrastają ludzie, którzy znają siebie.
Którzy czują.
Którzy potrafią rozwinąć skrzydła nie dlatego, że ktoś im pozwolił –
ale dlatego, że nigdy nie zapomnieli, jak się lata.
makeup

Niektóre obrazy nie opowiadają historii.
One oddychają.

Dlaczego obrazy z Młodej Polski wciągają mnie bardziej niż większość współczesnej sztuki?

Bo mam wrażenie, że one nadal oddychają.

Powstawały w czasie, gdy Polski nie było na mapie.
I może właśnie dlatego nie były „ładne”. Były intensywne.

Artyści nie mogli mówić wprost.
Więc zaczęli mówić obrazami.

Symbolami. Snami. Emocjami.
Czymś pomiędzy światem realnym a wyobrażonym.

I to działa do dziś.

Jacek Malczewski malował historię jak mit.
Olga Boznańska — ciszę, która mówi więcej niż słowa.
Stanisław Wyspiański — ludzi i naturę jak fragment snu.

A potem odkryłam Władysław Ślewiński i jego obraz
„Czesząca się”.

Jedna prosta scena.
A ja nie mogę przestać na nią patrzeć.

Bo tam nie ma „akcji”.

Jest obecność.

I coraz częściej myślę, że sztuka wtedy nie była tylko o obrazie.
Była o tym, co trudno powiedzieć wprost.

Dzisiaj patrzę na te prace i czuję jedno:
to nie jest historia sztuki.

To rozmowa przez czas.

A Ty — jaki obraz nie chce wyjść Ci z głowy?