Artwork.House

Exhibition Notes no. 3 — Klára Hosnedlová, embrace, Hamburger Bahnhof

Klára Hosnedlová tworzy w monumentalną instalację „embrace”, otwartą od maja 2025 do stycznia 2026.

To jej największa dotychczasowa praca: tkaniny (lniane i konopne dywany), ogromne hafty, organiczne reliefy oraz elementy ze szkła, betonu i żelaza. Motywy haftów pochodzą z filmów i performansów realizowanych przez artystkę w Berlinie. Tematy instalacji obejmują „dom” w znaczeniu emocjonalnym, utopię oraz codzienność w zmieniających się systemach politycznych, ze szczególnym odniesieniem do regionów Czech. Betonowe płyty i metalowe ściany nawiązują do architektury z czasów komunizmu, nadając całości historyczną perspektywę.

Współpraca z CHANEL jest częścią nowej, trzyletniej inicjatywy CHANEL Commission, umożliwiającej artystom realizację bardzo dużych, koncepcyjnych projektów w ogromnej sali muzeum (ok. 2,5 tys. m²). Instalacja Hosnedlovej nie tylko wypełnia przestrzeń, ale ją „przytula”: miękkie tkaniny kontrastują z surowością betonu, a subtelne dźwięki wprowadzają odbiorców w oniryczny, refleksyjny klimat.

Exhibition Notes to nasz nowy cykl – dzielimy się tym, co zobaczyliśmy, co nas poruszyło i dlaczego.

Twórczość Krzysztofa Grzybacza to nieustanne poszukiwanie nowych środków wyrazu, eksploracja formy i koloru oraz próba uchwycenia tego, co ulotne. Jego prace są silnie związane z emocjami, osobistymi doświadczeniami oraz otaczającą rzeczywistością, choć nigdy nie przedstawiają jej w sposób dosłowny.

Jednym z kluczowych źródeł inspiracji dla Grzybacza jest natura. Nie chodzi tu jednak o wierne odwzorowanie krajobrazów czy flory, lecz o uchwycenie ich esencji, rytmu i dynamiki. Jego obrazy często nawiązują do organicznych kształtów, swobodnego przepływu barw oraz kontrastów, które można odnaleźć w świecie przyrody.

Równie istotnym aspektem jego sztuki jest emocjonalność. Artysta wykorzystuje barwy i fakturę, aby oddać nastrój i napięcie danej chwili. W jego pracach można dostrzec zarówno harmonię, jak i chaos – elementy te przenikają się, tworząc kompozycje pełne ekspresji.

Pod względem technicznym Grzybacz nie ogranicza się do jednej metody. Stosuje zarówno farby olejne, jak i akrylowe, często łącząc różne techniki, co pozwala mu na eksperymentowanie z fakturą i strukturą obrazu. Dzięki temu jego prace nabierają wielowymiarowości i intensywności, angażując odbiorcę nie tylko wizualnie, ale i emocjonalnie.

W centrum jego twórczości znajduje się także człowiek – niekoniecznie w dosłownym przedstawieniu, lecz jako istota odczuwająca, interpretująca świat na swój własny sposób. Obrazy Grzybacza pozostawiają widzowi przestrzeń do refleksji, nie narzucając jednej interpretacji.

Malarstwo Grzybacza to więcej niż zbiór barw i form – to przestrzeń, w której widz konfrontuje się z własnymi emocjami i doświadczeniami. Jego obrazy nie dają gotowych odpowiedzi, lecz prowokują pytania, każąc zatrzymać się choć na chwilę i dostrzec to, co na co dzień umyka.

Artwork House, 2025
Be a work in progress





“Nie chcę, żeby mój ból i mój strach przed chorobą skostniały w kolejnym milczeniu ani żeby obrabowały mnie z siły, którą można odnaleźć w centrum tego doświadczenia, o ile uzna się je otwarcie i podda badaniu…” Audre Lorde

“Obecność ciała to uwalnianie tego, co spychamy w głąb siebie”, idąc za słowami artystki, podążamy za postacią z obrazu. Wypływa z cieni i półcieni, otoczona zdecydowanym kolorem i pociągnięciem pędzla. Swoją intensywnością nasuwają pytanie o bliskość tego, co w nas najbardziej ukryte. O świadomość kruchej i przypadkowej natury człowieczeństwa. Obrazy są do tego dialogu otwartą formą, nie ma tu przeszkód między abstrakcją, a improwizacją i kontrolą.

Płótno jest dla Gajewskiej ucieleśnieniem materializacji języka. Kompostując warstwy i materiały na obrazach szuka swojego prawdziwego słownictwa. Ten proces to dokument głębokiej miłości do życia, eksplorujący jednocześnie uczucie niesprawiedliwości, izolacji, samotności i straty. “Kruchość ciała, ulotność, ból i radość, a przede wszystkim niewypowiedziane słowa, które grzęzną w zakamarkach codzienności, słowa, na które nie ma miejsca na poligonie życia – to kanwa moich obrazów”.

Artystka pracuje bez reguł. Interesuje ją pewna surowość, eksperyment w zakresie materiałów i form, i to, jak duży obraz może stworzyć fizyczne doświadczenie. Eksploruje wątki tematyczne, otaczające fizyczność, tożsamość i miejsce, używa symboli i metafor, które najlepiej wyrażają osobiste narracje. Znak po znaku, słowo po słowie, gest po geście. Ucieleśnia przeżycia i momenty każdego dnia. Wspomnienia są animowane warstwami mediów, takich jak akryl, olej, emalia i farba w sprayu, a często obejmują kolaże znalezionych przedmiotów.

Wykorzystanie ciała do opowiadania historii i malowanie rękami, nasuwa skojarzenia lowenowskich technik przelewania emocji z ciała na obraz. Kiedy Gajewska myśli o malarstwie, przekształca słowa i uczucia w energię. Opróżnia umysł na płótnie. Przekształca kolor i nieustannie rozpuszcza się w niekończącą się zagadkę.

Najbliższa wystawa artystki “A SONG OF LOVE” otwiera się 29.11.2024 w Centrum Kultury Praga-Południe, Warszawa