Terappo

Spektakl… .

Jedna aktorka. Sto osób (w 98% mężczyzn). Jeden scenariusz – zaledwie kilka linijek tekstu. Te same słowa i te same gesty: „Co tam?”, „O czym myślisz?”, „Myślę, że na Ciebie nie zasługuję”… Rzucenie makaronem, wręczenie 50 zł, potknięcie się na scenie.

A jednak okazuje się, że nic z tego nie ma jednego znaczenia. To, co jedna osoba przeżyje jako odrzucenie, ktoś inny odczyta jako prowokację, flirt albo żart. Każdy wnosi do relacji swoją historię, temperament, styl przywiązania, poziom pewności siebie. To nie zachowanie samo w sobie tworzy znaczenie, ale człowiek, który je odbiera.

Ten spektakl wciągnął mnie jak mało co. Magda Cielecka grała przez 24 godziny, a ja spędziłam tam około 19 i… żałuję, że tylko tyle.

Równie fascynująca była publiczność. Z początku zaciekawiona i obserwująca, z czasem coraz bardziej stawała po stronie bohaterki. Coraz mocniej reagowała na brak czułości, coraz głośniej buczała, gdy padało „Nigdy cię nie kochałem”. A jednocześnie najbardziej nagradzała autentyczność. Nieważne, czy mężczyzna był nieśmiały, rozbawiony, wzruszony czy trochę błaznował – jeśli był prawdziwy, publiczność to czuła.

Ten performans przypomniał mi, jak ważne jest bycie sobą. Jak cenna jest różnorodność. I że relacje zawsze tworzą dwie osoby – nigdy jedna.

A największą siłą Magdy Cieleckiej było dla mnie to, że przez całe 24 godziny potrafiła jednocześnie pozostać w roli i pozostać sobą.

Cudowne doświadczenie. Będę je pamiętać bardzo długo.

Dziękuję Malta Festival