Muzeum Literatury

14 lipca 2017 roku zmarła Julia Hartwig.

Nie pytać

We śnie zdążyłam pomyśleć -
co będzie dalej
I odpowiedziałam sama sobie
Po co pytać

Kiedy wstaniemy
nasze kroki zaprowadzą nas do miejsca
którego dotąd na próżno szukaliśmy
i we śnie zarazem wierzyłam w to i nie wierzyłam

I była w tym jakaś szczęśliwość
której tylko we śnie zaznać można

(z tomu "Jasne niejasne", 2009)

Na zdjęciu: A. Międzyrzecki i J. Hartwig, fot. Edward Hartwig, Warszawa 1960, ze zbiorów Muzeum Literatury

___

W 2021 roku Anna Daniela Lehtinen – malarka, córka Julii Hartwig i Artura Międzyrzeckiego – przekazała Muzeum Literatury zbiór pamiątek po sławnych rodzicach, m.in. książki, dokumenty, rękopisy i maszynopisy (wierszy, prozy, tłumaczeń), a także dyplomy, nagrody i młodzieńcze rysunki. Ponadto do Muzeum trafiło ok. 250 fotografii, w tym album z 60 zdjęciami, głównie z lat młodości Międzyrzeckiego.

link do tekstu omawiającego pozyskany zbiór:
https://muzeumliteratury.pl/zycie-w-podrozy-archiwum-fotografii-julii-hartwig-i-artura-miedzyrzeckiego-w-muzeum-literatury/

Jakiego człowieka, jakiego intelektualistę, jakiego redaktora przedstawiacie Państwo na wystawie „«Jestem zwierzęciem politycznym.» Jerzy Giedroyc i „Kultura” 1947–2000”?

Na pytanie redaktor Polskie Radio dla Zagranicy - Redakcja Polska Ewy Plisieckiej próbują znaleźć odpowiedź kuratorzy wystawy Agnieszka Papieska i prof. Andrzej St. Kowalczyk.

link do rozmowy w komentarzu.🙂

Rok temu pożegnaliśmy Jarosława Klejnockiego - naszego dyrektora, kolegę, poetę, krytyka literackiego, wykładowcę akademickiego, nauczyciela i przenikliwego obserwatora życia, które po mistrzowsku ubierał w pyszne anegdoty.
Żegnaliśmy Jarka w niedorzecznym upale, w poczuciu, że to sen, że nagle.

Nagle
Maćkowi

Nagle nagle w południe o smutnej godzinie
wieczornej pół do siódmej rano w nie
istotnej chwili podnosisz głowę wiatr
czesze włosy rozwiewa poły płaszcza przylepia
liście do murów wyłączasz telefon radio światło
zakręcasz gaz zamykasz brulion szafę barek drzwi
zapominasz imiona przyjaciół i
przygodnych znajomych wyrzucasz gazetę
notatki zaciągasz szorstko kotary gubisz
klucze i kalendarzyki ironicznie wspominasz.

Tak wyzwolony gotowy nagle stajesz
bezradny bez miejsca i czas bez
miasta oswojonego lasu rzeki a nawet
szyldów reklam śmietników brudnych
schodów lub placów.

Chcesz i nie chcesz stoisz nie bardzo
ten sam dotknięty lekko dotknięty
nagle tak nagle jakby nigdy.

Jarosław Klejnocki, Elegia na śmierć szczegółów. Wiersze wybrane

Fot. Dzięki uprzejmości Anny Kowalskiej