Pracownia PoliSensor

2017 rok

Zbieram doświadczenia w pracy z nieśpiącymi dziećmi i piszę artykuł do kwartalnika dla terapeutów SI.
Widzę korelację w temacie wyciszania się i ryzyka powstawania zaburzeń SI- zaczynam mówić o tym głośno i widzę, że to głęboki i niewygodny temat dotykający nas dorosłych. Naszych nawyków, filozofii wychowania, dziecięcych ran (niezależnych od wykonywanych zawodów i pełnionej roli) i samoregulacji. Z potrzeby serca zakładam bloga by móc dać upust swojej twórczości i odkryciom.

Pracując na sali (prowadząc terapię Integracji Sensorycznej) projektujemy proces terapeutyczny pod konkretne dziecko. Układamy ćwiczenia, aktywności i jeśli to możliwe plan wspólnie z dzieckiem. Bez większych problemów praca posuwa się do przodu. Nam jednak brakuje ciągłości, przełożenia na realny świat, poza mury sali.

I tak oto rodzą się kolejne pomysły.
Wakacyjne „Kroki ku samodzielności” doczekały się wersi mini- czyli weekendowych spotkań, ferie wyjazdu na narty. Powstaje też wyjazd, który nazywamy „Kompas wakacje” czas relaksu i zabaw.

Kto się z nami uczył jeździć na nartach albo doskonalił swoje umiejętności na tym pierwszym wyjeździe?

Osób chętnych na wyjazdy nie brakuje.
Zanim ogłosimy wyjazd miejsc już zazwyczaj nie ma.
Dzieciaki wyjeżdżają, uczą się nowych rzeczy, zbierają swoje doświadczenia, są w grupie czyli mają to wszystko co ich sprawni rówieśnicy.

Od strony zaplecza to czas, w którym jasno widzimy jak każdy z nas radzi sobie ze stresem i odpowiedzialnością.

Mamy dwójkę dzieci w domu i układamy się w nowym składzie.
To też rok, kiedy poznaję dwie nowe koncepcje Pozytywną Dyscyplinę i Ajurwedę. Jeszcze nie wiem, że 6 lat później dopiero zobaczę jak bardzo obie pomogły mi ruszyć z miejsca, poukładać się i poznać ludzi działających z poczuciem sensu.

2016 rok

Dalej prowadzimy diagnozy i terapie na salach Integracji Sensorycznej i doszkalamy się w tym zakresie - jednak to wyjazdy mocno zdominowały to gdzie szła nasza energia.

Przygotowania do wyjazdów zajmują dużo więcej czasu. Chcemy je robić bardziej profesjonalnie.
Dokumentacja, cele terapeutyczne, oczekiwania rodziców i nasze poczucie spełnienia to wszystko chcemy pogodzić ze sobą.
Czytając wiadomości o dziecku przyglądam się też głosowi rodzica, ,jego pragnieniom, utknięciom, zatrzymaniom – moje początki pracy na głębokim poziomie z rodzicem.

Budujemy naszą pierwszą stronę internetową, z której zbyt dużo nie korzystamy bo wieść o nas rozchodzi się pocztą pantoflową i chętnych na wyjazdy nie brakuje.

Biegam dalej.
Mam za sobą pierwsze starty w biegach ulicznych.
Dołącza do mnie Daniel, tuż po krótkim romansie z rolkami.

Debiutujemy razem na 100leciu Legii w biegu na 10 km a zaraz później Daniel startuje w półmaratonie.

2016 rok to rok Bukowca.
Jesteśmy w nim zima i latem.
Latem jest nas już tak dużo, że jedziemy autokarem.

Od początku wyjazdów klarowaliśmy rytm, w którym osadzaliśmy nasze pierwsze grupy. Od tego czasu minęło 4 lata a my umocniliśmy ten fundament.

Mamy w swoich genach też te supermoce, które dają poczucie bezpieczeństwa:-D ale o tym dowiadujemy się prawie 10 lat później.

Tego lata dostaliśmy też pytanie, z którym chodziliśmy kilka lat. „Jak wy to robicie, że ogarniacie te dzieciaki? Każde z czymś innym. Ogarniacie swoje i jeszcze wszystkie obozowe.”

W Bukowcu, po przebiegnięciu ponad tysiąca kilometrów, decyduje się na start w Maratonie Warszawskim i mierzę się z dystansem 42 km- jeszcze nie wiem, że na mecie jestem już w drugiej ciąży.

2015 rok

Za mną 3 lata pracy i szkoleń na terapeutę behawioralnego.
Przede mną ostatni krok, na który się finalnie nie decyduję.

Objawy z ciała są jednak dla mnie ważną zagadką na którą odpowiedzi (na tamten czas)w tej terapii nie znajduję…jak się po latach okaże i tak kręcę się wokół tematu.

Przygoda około senna - na tyle mocno ją poczułam, że decyduję się na szkolenie u Dobranocki a po nim na współpracę i prowadzenie rodzin w procesach. Bycie blisko rodzin pozwala mi przyglądać się objawom z ciała rodziców i mowie ciała, zachowaniach, małego, często niemówiącego dziecka. Widzę presję i przemęczenie rodziców i dzieci.

To też rok, kiedy wracam na salę i prowadzę terapię. Inną już.
Widzę korelację zachowania dziecka i wyciszania się.

Daniel niezmiennie jest w szkole specjalnej i trzech innych gabinetach.

Dla złapania dystansu zaczynam swoją przygodę z bieganiem. 3-4x w tygodniu pokonuję coraz dłuższe dystanse.

W Pracowni jesteśmy na zimowisku z dzieciakami w Szwajcarii Bałtowskiej a latem wyjeżdżamy do Serpelic.
Radość to słowo klucz naszych wyjazdów. To też czas, kiedy każdy nasz wyjazd trwa 14 dni.
14 dni dzieciaków poza domem.

Jest rok 2011.
Jesteśmy rok po ślubie.
Nie mamy jeszcze swoich dzieci i postanawiamy 3 października założyć nasze wspólne działanie.
Pracownia PoliSensor

Na początek prowadzimy diagnozę i terapię Integracji Sensorycznej na własny rachunek.
Chcemy już bywać w jednym miejscu na mapie okołowarszawskiej.

Tego roku pracujemy jeszcze obydwoje w szkolach. Ja w podstawowej z oddziałami integracyjnymi, Daniel w podstawowej i gimnazjum specjalnym.

Po kilku miesiącach okazuje się że zabieramy grupę 10 osób (dzieci z orzeczeniem i rodzeństwo ich)na wyjazd w góry.

Powstaje pomysł by wesprzeć samodzielność dzieciaków w rutynowych zajęciach.

Na pierwsze wakacje jedziemy nocnym pociągiem. Dla dzieci i dla nas to przygoda.
Wspiera nas zaprzyjaźniony terapeuta Radek.

Dobrze nam tam😊
Organizujemy czas, spacerujemy i śmiejemy się, że zajęcia z sali przenieśliśmy w teren😄

Po wakacjach wracamy do szkół i na salę prowadząc dalej terapię i diagnozę.
Zbieramy cały czas doświadczenia.

Eksperymentujemy z forma zajęć i poznajemy dzieciaki, które do nas trafiają. Przyciągamy do siebie na zajęcia sporo dzieci ze spektrum, nadpobudliwością psychoruchową i zespołem Downa.