SoniQ InQbator

„Kiedy słonie walczą, cierpi trawa.” przysłowie kenijskie

Kiedy "wielcy" walczą lub bawią się, ci "mniejsi"... No właśnie, co zrobią?

„Kiedy słonie walczą, cierpi trawa.” Przysłowie kenijskie

…. a kiedy tańczą?
Zmieniłabym to przysłowie, gdyż nie tylko o walkę chodzi. Choć sens jest bardzo głęboki, dosadny, że przy starciach dwóch wielkich, najbardziej cierpią ci nieznaczący. Albo też efekt oddziaływania najmocniej na nich spada, gdyż jak trawa stanowią „pożywienie” (siłę z której jest czerpane), środowisko walki, a także narzędzie walki (słonie rzucają kępami wyrwanej trawy).
Czy nie tak dzieje się, gdy zwalczają się rodzice, a dzieci są odbiorcami skutków?
Gdy rywalizują niemal krwawo przywódcy ugrupowań, zespołów, społeczności? Szefowie firm na wysokich szczeblach, korporacje między sobą, oddziałując na konsumentów i na własnych pracowników (także politykę całych państw)? Gdy państwa (a raczej ich przywódcy) walczą ze sobą politycznie, ekonomicznie, gospodarczo o terytoria wpływów (jak rozjuszone samce)?

Czy wówczas ktoś parzy na „trawę”? Nie. Ona jest, ma być. Ma być tam, gdzie jej miejsce, rola. Nawet nie tyle przewidziana w strategii wojennej, gdyż najczęściej nawet nie analizowana, a oczywista. Ma być, bo takie jej miejsce i tyle.
Zdeptana ma się podnieść, albo zaorana użyźnić dla nowego. Ma być pod ręką (czy też pod trąbą), gdyby była potrzebna w dowolnej chwili, bez jej zdania. Nieważne które „źdźbło”, byle było.
Z im wyższej (tak to umownie nazwijmy) perspektywy, wyższego szczebla w hierarchiach społeczno-, polityczno-gospodarczego (firmowego, rodowego, itp.), tym mniej widoczna „trawa”.

Prawidło to jednak nie dotyczy tylko chwil/czasu walki wielkich i możnych (w ich przekonaniu o wielkich możliwościach), ale także czasu hulanek, zabawy, używania życia bez opamiętania. Czas galopad, deptania bez uwagi, a z przewagą chuci i chęci zadowolenia siebie.
Nadal „trawa” pod stopami. Ugięta, przygięta, jeszcze do podniesienia się lub już na tyle złamana, że „przegrana”.
Czy może być choć „zasuszonym sianem”? A kto zająłby się zbieraniem?
Te słabsze osobniki spośród tratujących, które są jeszcze w miarę nisko i szukają okazji wykorzystania każdej możliwości dla swego wzrostu i dorobienia się? Pożywienia w czas posuchy, albo ogrzania krótkim płomieniem „siana”?
A paradoks życia taki, że ten po walce, albo wymęczony hulaniem, zalegnie na zdeptanym i wyschniętym „sianie”.

I zdałoby się – wielki ma zawsze lepiej?
I tak, i nie.
Bo stratowana, zorana, powyrywana z korzeniami trawa, nie zawsze się odradza w tym samym miejscu. A brak „trawy” to pustynia. To brak pokarmu, wody, naturalnego chłodziwa w czas gorąca, osuszacza i absorbentu, w czas ulewnych pór deszczowych. Czyli wszelkie negatywne zjawiska dla wielkiego się nasilają .
Zmuszają do zmiany miejsca bytowania. Sposobu bytowania. Nowych polityk, zachowania, prawideł bytu, wysiłku intelektualnego/fizycznego, nowych sojuszy. Zadbania, nieco swoim kosztem, o warunki dla siewu trawy, albo wyruszenia na nowe terytoria, co wiąże się z kolejnymi starciami. Wówczas, co z tamtejszą „trawą”?

Czy wiesz, że dla kogoś jesteś wielki? Tym tańczącym lub walczącym kolosem, który nie widzi co pod jego nosem i co pod stopami?
Na ile masz uważności w swojej codzienności, by dostrzec deptane, niszczone, naruszane, łamane?
Na ile dostrzegasz kto depcze ciebie i kiedy przyjdzie bezpowrotne złamanie? Czy umiesz się chronić?
Siebie swoich bliskich, swoje przedsięwzięcia. Czy potrafisz podjąć decyzję – nie chcę i nie będę „trawą” do zdeptania, gdy trwa wojna lub bal kolosów?
Nie jesteś bezwolna rośliną. Możesz wziąć w dłonie losy losu.

SoniQ DM
Wędrowiec dnia FB

Czy masz swoje ulubione? Masz.

A jak bardzo dobrze i nie dobrze, że je posiadasz?

Kiedy mówić i komu? Kidy zakryć usta? Jak i kiedy słuchać?

Co daje zjednoczenie? Cym jest zjednoczenie, gdyż nie ma być utożsamieniem.