Blimsien

Widziałam dziś posta sprzed 6 lat, w którym wydawałam się wiedzieć, być gotowa, dojrzała i osadzona.

Bardzo mi gratulowałyście w komentarzach.

A dziś mam poczucie, że nie wiem. Że życie nieustannie toczy się kołem, część nas zostaje taka sama, bo zawsze taka była, ale inne warstwy się przemieniają. Ja czuję, że stara to już byłam. Że teraz dopiero mogę być młoda, bardziej beztroska, może mniej rodzinna? Bardziej otwarta. Nie wiem... 🤷‍♀️

Rok temu moja mama trafiła na SOR z podejrzeniem zawału serca.

Rok temu kobieta, którą nazywałam teściową odeszła.

Dziś dostałam wieści o śmierci dobrego znajomego - zdecydowanie za szybko nas zostawił. Jeszcze chwilę temu chciał ode mnie odkupić motocyklowy kask mieniący się brokatem.

Kiedy miałam 19 lat czułam, że wiem wszystko. Że ścieżkę swojego życia będą ciąć maczetą jeśli będzie trzeba.

Dziś się więcej przyglądam niż mówię. Mniej we mnie kategorycznych stwierdzeń. Mam uczulenie na ludzi, którzy uważają, że zjedli wszystkie rozumy świata.

Czy w tej niewiedzy jest komfort? Nie wiem. Może więcej pozwalam światu być i bardziej go doświadczam niż kreuję. Może jestem trochę zmęczona i znużona? Ciężko powiedzieć. Jestem chyba bardziej pogodzona. Jest w tym pewna miła pokora.

Przedwczoraj widziałam ptaka bez głowy. Był świeży. Muchy miały uciechę. Myślałam o miłości i filmie Kusturicy.

I o tym czego nauczyło mnie życie.

A coraz częściej pytam się siebie czy nie warto byłoby się oduczyć? Czy te zgromadzone lekcje nie są ciężarem?

Finalnie nie mam podsumowania moich lekcji. Wiem jedno: dopóki piłka jest w grze, chcę się nażyć, nasycić i być blisko - innych i prawdziwych części mnie samej. Cokolwiek w danym roku będzie to znaczyło.

A co u Ciebie?